Przygotowanie zaprawy wapiennej

Ilość objętościową składników zaprawy najczęściej określa się stosunkiem dwóch liczb, np. 1:3. Nie jest to określenie dokładne, lecz w praktyce wystarczające i bardzo często stosowane w budownictwie indywidualnym. Dla ściślejszego określenia należy podać markę zaprawy. Przygotowanie zaprawy wapiennej o proporcji 1:3 (zaprawie tej odpowiada zaprawa wapienna marki 4) polega na odmierzeniu objętościowym 1 części wapna oraz 3 części piasku i wymieszaniu z wodą (program uprawnienia budowlane na komputer).

W podanych proporcjach zapraw pierwsza liczba zawsze jest jednością i odnosi się do ilości spoiwa. Natomiast druga liczba odnosi się do piasku i oznacza, że tylu części piasku należy użyć na 1 część spoiwa. W proporcjach zapraw nie podaje się, ile wody zużywa się do przygotowania zaprawy. Należy wyjaśnić, że wodę dodaje się w takiej ilości, aby uzyskać odpowiednią konsystencję (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zaprawy, do których używa się dwóch rodzajów spoiw, oznacza się za pomocą 3 liczb. Np. zaprawa cementowo-wapienna 1:2:10 oznacza, że należy odmierzyć 1 część cementu, 2 części wapna i 10 części piasku. Zaprawa cementowo-gliniana 1:2:4 oznacza, że 1 część cementu należy wymieszać z 2 częściami gliny i 4 częściami piasku. Ilość użytych składników zależy od wymagań, jakie stawia się zaprawie pod względem cech wytrzymałościowych, oraz przeznaczenia (uprawnienia budowlane).

W budownictwie indywidualnym dozowanie składników zaprawy odbywa się najczęściej objętościowo. Metoda ta polega na napełnianiu przygotowanej miary w postaci np. skrzyni lub taczek poszczególnymi składnikami i przesypywaniu do skrzyni, w której miesza się zaprawę. Najwygodniej wykonać jest miarę, w której mieści się 50 kg cementu, czyli 1 worek. W takim przypadku wystarczy odmierzyć tylko piasek (program egzamin ustny).

Metoda odmierzania składników

Metoda odmierzania składników objętościowo jest prosta, praktyczna i wygodna, lecz jednocześnie mało dokładna. Na małych budowach system ten jednak jest na ogół zupełnie wystarczający. Na dużych budowach stosuje się odmierzanie składników za pomocą wagi (opinie o programie).

Na większych budowach zaprawę miesza się mechanicznie, na mniejszych - ręcznie. Składniki zaprawy wsypuje się do drewnianej skrzyni, a następnie, dolewając wody, miesza się gracą. Czynność mieszania należy wykonywać aż do momentu, kiedy zaprawa będzie mieć jednolite zabarwienie.. Niestaranne i niedokładne wymieszanie zaprawy zwłaszcza tynkarskiej powoduje, że w miejscach, gdzie znajdzie się większa ilość spoiwa, tynki mają skłonność do pękania, a w miejscach, gdzie spoiwa jest mniej, tynki „sypią się” (kruszą).

Wymagania. Zaprawa powinna mieć dostateczną wytrzymałość na ściskanie, odznaczać się dobrą przyczepnością i małym skurczem w czasie wysychania i twardnienia. Cechy te zależą od właściwego doboru składników, starannego ich wymieszania, a zwłaszcza od jakości części składowych zaprawy (segregator aktów prawnych).

Wapno palone do zapraw, a szczególnie do zapraw tynkarskich, nie może być użyte zbyt wcześnie po zgaszeniu. Jako minimalny czas należy przyjąć okres 3 miesięcy. Zadołowane i zabezpieczone wapno im jest starsze, tym lepsze. Świeże niedoga- szone wapno użyte do zaprawy tynkarskiej może powodować powstanie odprysków na tynkach.

Cement powinien być świeży, niezwietrzały, tzn. nie powinien zawierać skawalonych grudek. Piasek przeznaczony do zapraw powinien być ostry, szorstki, bez zanieczyszczeń, a woda powinna być bezbarwna, bezwonna, bez zanieczyszczeń chemicznych, taka, jakiej używa się do picia. Zastosowanie. Zaprawy murarskie stosuje się do spajania elementów, z których wznosi się mury. Dzięki zaprawie, która wypełnia nierówności i spoiny, obciążenia przenoszą się równomiernie na poszczególne elementy budynku (promocja 3 w 1). Z zaprawy tynkarskiej wykonuje się tynki (wyprawy), które służą do ochrony i uszczelniania ścian przed wpływami atmosferycznymi. Tynki zewnętrzne nadają ścianom i stropom gładkie i estetyczne powierzchnie.