Przykłady pokryć stropodachów

Z rozważań powyższych wynika, że stropodachy pełne mogą znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy w pomieszczeniu wilgotność względna w okresie ogrzewania nie przekracza 45%, a w budynkach mieszkalnych wszystkie pomieszczenia mają zapewnioną wentylację naturalną (program na komputer).
Stropodachy wentylowane i z poddaszami przełazowymi mają nieograniczoną przydatność użytkową pod warunkiem właściwego ich zaprojektowania.
Stropodachy z poddaszami przełazowymi są mniej ekonomiczne i stosowanie ich jest ograniczone do przypadków koniecznych (program na telefon).

Niezależnie od przyjętych w projekcie stropodachu warstw ochronnych należy zwrócić szczególną uwagę na jego obrzeża i sposób ich pokrycia. Zastosowanie szczelin dylatacyjnych, umożliwienie ruchu całej płyty stropowej, właściwe zaprojektowanie spadków dla odprowadzenia wody, obsadzenie balustrad i poprawne wykonanie wyder łączy się w jedną całość stanowiącą o pokryciu stropodachu czy tarasu (program egzamin ustny).
Przykłady przytoczone poniżej dają możność ogólnego zapoznania się ze sposobami pokryć stropodachów stosowanych dawniej i obecnie.
Pokrycie „cementem drzewnym”. Jest to jedno z najstarszych typów pokrycia płaskich stropodachów. Nazwa pochodzi od nazwy spoiwa, które było stosowane w tego rodzaju pokryciach.
Cement drzewny jest mieszaniną smoły preparowanej z węgla kamiennego, oleju smarowego, asfaltu i żywicy 1).

Na podkład stosowano obowiązkowo suche deski o grubości 25-^38 mm, ułożone na wpust i grzebień na krokwiach rozstawionych co 0,7-4-0,8 m.
Do krycia używano mocnego papieru pakowego. Papier ten barwy szarej, porowoty, sprzedawany jest w zwojach. Papier może być zastąpiony surową tekturą. Najczęściej układa się warstwę papy z dołu i na tym 3 do 6 warstw papieru (opinie o programie).

Ruchy dachu

Przystępując do wykonania pokrycia, przede wszystkim nasypuje się na deskowanie suchy, miałki, przesiany piasek lub popiół warstwą jednostajnej grubości 2-f-3 mm; warstwa ta izoluje w zupełności od konstrukcji dachowej, dzięki czemu ruchy dachu od zsychania desek lub spowodowane innymi przyczynami nie udzielają się pokryciu i nie powodują fałdowania papieru lub porysowania, pokrycia (segregator aktów prawnych).
Na tak przygotowanym podkładzie układa się papę dachową lub papier nasycony cementem drzewnym, przy czym role rozwijane są w ten sposób, że papier biegnie od jednego okapu przez kalenicę do drugiego. Następne warstwy papieru w ilości 4-6 rozpościera się jedną na drugiej, brzegi przykrywa się na lO-r-15 cm. Przed ułożeniem każdej następnej warstwy smaruje się poprzednią gorącym cementem drzewnym, naklejając ko następną warstwę. Po ułożeniu drugiej warstwy wykonywa się p z blachy cynkowej, zachodzącej na papier na 25-^30 cm i przybitej do deski okapowej (promocja 3 w 1).

Do tej blachy przymocowuje się listwę żwirową z bladły cynkowej, która powstrzymuje od zsuwania się ułożony na dachu piasek i żwir. Ostatnią warstwę papieru pociąga się grubszą warstwą cementu drzewnego, po czym cały dach posypuje się miałkim piaskiem o- grubości l-f-2 cm. Na piasek nasypuje się warstwę żwiru 6-ł-10 cm zmieszanego z gliną, i na zakończenie pokrycie przywalcowuje się walcem.