Przyrost odkształceń

Przyrost odkształceń występuje po upływie pewnego okresu czasu od chwili obciążenia drewna. Są to odwracalne odkształcenia sprężyste zanikające powoli po odciążeniu drewna; określa się je mianem odkształceń opóźnienia sprężystego (program uprawnienia budowlane na komputer).
Przy obciążeniach przekraczających granicę trwałej wytrzymałości odkształcenia rosną nieustannie w miarę upływu czasu.

Początkowo duża szybkość odkształceń wkrótce maleje, po czym w przedziale oznaczonym na wykresie literami B-C odkształcenie przebiega ze stałą szybkością; są to plastyczne odkształcenia drewna. Po upływie pewnego czasu (t,) odkształcenia te przechodzą w punkcie C w stadium przyspieszonego wzrostu kończącego się zniszczeniem drewna (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Odkształcenia występujące powyżej granicy trwałej wytrzymałości (według Iwanowa granica plastycznego płynięcia) i narastające pod tym samym obciążeniem w miarę upływu czasu określa Iwanow mianem plastycznego płynięcia drewna. Granica trwałej wytrzymałości (lub granica plastycznego płynięcia) drewna określa naprężenie, powyżej którego odkształcenie drewna rośnie wyłącznie pod działaniem czynnika czasu (plastyczne płynięcie, pełzanie) prowadząc do zniszczenia materiału (uprawnienia budowlane).

Zjawisko plastycznego płynięcia stanowi przyczynę łamania się próbek po przekroczeniu największego obciążenia odpowiadającego wytrzymałości trwałej, pomimo że obciążenie nie osiąga wartości P*r. Odkształcenia występujące poniżej trwałej wytrzymałości mają charakter odwracalnych odkształceń sprężystych, natomiast naprężenia w przedziale plastycznego płynięcia są nieodwracalne.
Wytrzymałość trwałą można oznaczać przez długotrwałe działanie na próbkę stałym obciążeniem. Jest to metoda kłopotliwa, wymagająca Dorówna wczego badania dużej liczby jednorodnych próbek trzymanych pod obciążeniem przez szereg miesięcy (program egzamin ustny).

Trwała wytrzymałość

W przybliżeniu te same wyniki otrzymuje się stosując przyspieszoną metodę badania podaną przez Iwanow a. Określenie trwałej wytrzymałości przy ściskaniu podłużnym przeprowadza się według Iwanowa (metodyka przyjęta przez Akademię Nauk Rosji) na próbkach o wymiarach 2x2x3 cm. Próbki te poddaje się na maszynie probierczej o przegubowo ułożyskowanej podporze stopniowo rosnącemu obciążeniu, aż do zniszczenia próbki; przyrost obciążenia powinien wynosić 600 kG/min i próbkę.

W czasie badania dokonuje się pomiaru odkształceń (skróceń) przy pomocy czujnika (opinie o programie). W odstopniowaniu co 100 kG (bez przerywania obciążenia) wykonuje się odczyty z dokładnością 0,001 mm. Wyniki badania zestawia się w podany schemat, w którym oblicza się wielkość odkształceń odpowiadających kolejnym stopniom obciążenia (różnica kolejnych odkształceń całkowitych).
Po skończeniu badania wykonuje się wykres nanosząc na osi rzędnych obciążenia, na osi odciętych odpowiadające im różnice całkowitych odkształceń (segregator aktów prawnych).

Rzędna końcowego punktu prostego odcinka wykresu odpowiada granicy trwałego obciążenia (granica plastycznego płynięcia). Odchylające się w kierunku większych różnic punkty odpowiadające obciążeniom 100-700 kG włącznie pomija się; odchylenia te są spowodowane większymi stosunkowymi wartościami błędów przy niskich obciążeniach w początkowym stadium badania (promocja 3 w 1).
Pod działaniem wielokrotnie powtarzanych obciążeń zmiennych materiał ulega zniszczeniu przy naprężeniach wynoszących około Vs jego wytrzymałości doraźnej. Rosnące wymagania stawiane w odniesieniu do urządzeń i sprzętu kolejowego, samochodów, samolotów i części maszyn dały podstawę do zapoczątkowania badań nad zachowaniem się materiałów w czasie ruchu, a więc w warunkach obciążeń zmiennych, odmiennych od warunków pracy materiałów poddanych działaniu obciążeń statycznych. Badania te zapoczątkował Wohler w roku 1852 w dziedzinie materiałów kolejowych, stwarzając podstawy do rozwoju badań nad zmęczeniem materiałów.