Roboty montażowe i wykończeniowe

Roboty montażowe i wykończeniowe sprowadzają się do wykonania połączeń z sąsiednimi elementami, wypełnienia spoin i ich uszczelnienia, połączenia rurociągów itp. (uprawnienia budowlane). Ze względu na rozmiary i przeznaczenie elementy przestrzenne można sklasyfikować następująco:
— przestrzenne elementy sanitarne (zwane również kabinami sanitarnymi),
— przestrzenne elementy izbowe (obejmujące jedną lub dwie izby) (program na telefon),
— przestrzenne elementy mieszkaniowe (obejmujące całe mieszkania),
— przestrzenne klatki schodowe (program na komputer).

Rozróżnia się elementy przestrzenne konstrukcyjne nośne lub też tylko samonośne, wsparte na szkieletowej konstrukcji nośnej. Wreszcie z punktu widzenia konstrukcyjno-technologicznego prefabrykaty przestrzenne mogą posiadać budowę monolityczną lub być składane z prefabrykatów płaskich.

W ZSRR najmniejsze prefabrykaty przestrzenne, tj. elementy sanitarne, wykonuje się o powierzchni w rzucę 3,2-h7,0 m2, elementy izbowe lub elementy klatek schodowych o powierzchni 9,0-f- 18 m2, elementy mieszkaniowe o długości równej szerokości budynku o powierzchni 25-f-30 m2 (program egzamin ustny).

Prefabrykaty przestrzenne

Prefabrykaty przestrzenne opierają się na ryglach szkieletu, przy czym słupy szkieletu mogą być o wysokości 1, 3 lub 4 kondygnacji.

Z punktu widzenia wykorzystania sprzętu montażowego układy mieszane są mniej ekonomiczne, ze względu na dużą różnicę ciężarów składowych elementów przestrzennych i płyt, co pociąga za sobą duży procent niewykorzystania mocy sprzętu. Poza tym układy te wymagają na budowie bez porównania większej ilości robót wykończeniowych, szczególnie w pomieszczeniach przykrywanych płytami, niż układy jednolite. Natomiast ujemną cechą układów jednolitych jest konieczność stosowania podwójnych ścianek działowych wytwarzanych przez stykające się elementy przestrzenne (opinie o programie).

Budowniczowie radzieccy uważają, że najlepszymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi z elementów przestrzennych nośnych jest rozmieszczenie ich w układach rzędowych w pionie z możliwością stosowania układów mijankowych. Dla uzyskania miejsca dla szybów sanitarnych i technicznych elementy izbowe stosowane są również w układach rozsuniętych (segregator aktów prawnych).
Elementy samonośne stosuje się raczej do budynków wysokich, szczególnie przy użyciu materiałów lekkich na ściany i stropy.

Wymiary elementów o wielkości pokoju kształtują się zazwyczaj jak następuje: długość l  5,3 m, szerokość b  3,5 m, wysokość h = 2,65-1- -f-2,80 m (promocja 3 w 1).