Rodzaje spoiw

Spoiwa glinowo-fosforanowe otrzymuje się dwiema metodami:
- przez rozpuszczenie wodorotlenku glinowego w kwasie ortofosforowym,
- przez zadanie sproszkowanego wodorotlenku glinowego kwasem ortofosforowym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ze względu na różnice w metodach otrzymywania, a więc i właściwości spoiw glinowo-fosforanowych dzieli się je na dwa rodzaje: ciekłe spoiwo glinowo-fosforanowe i cement glinowo-fosforanowy.
Klasyfikację pierwszego spoiwa glinowo-fosforanowego oparto na pojęciu kwasowości, wyrażonym jako stosunek molowy x = P205 : A1203. Przemysłowe „spoiwo ogniotrwałe 32” ma kwasowość 3,2, gdyż roztwory o x < 3 są metale trwałe; przy dłuższym ich przechowywaniu wytrąca się stały osad. Zauważono, że wraz ze zwiększeniem kwasowości spoiwa wzrasta wytrzymałość betonów wytwarzanych z zastosowaniem tych spoiw, ponieważ w tym przypadku zachodzi chemiczna reakcja spoiwa z wypełniaczem (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Drugi rodzaj spoiwa glinowo-fosforanowego - cement glinowo-fosforanowy - uzyskuje się, jak podano wyżej, przez zadanie sproszkowanego wodortlenku glinowego czystym lub częściowo zobojętnionym kwasem ortofosforowym. Cement ten można jednak także otrzymać, stosując mniej reaktywny surowiec glinowy; w 40-procentowym kwasie ortofosforowym w temperaturze 91-f-100cC rozpuszcza się bowiem nawet korund i z tego względu, w celu wytwarzania cementu glinowo-fosforanowego, nie jest konieczne stosowanie specjalnych reaktywnych składników (gliny, wodorotlenku glinowego) (uprawnienia budowlane).
Czasami, w celu zdefiniowania składu glinowo-fosforanowych mieszanin cementowych, jak i spoiwa glinowo-fosforanowego, stosuje się pojęcie kwasowości. W omawianym przypadku taka klasyfikacja jest czysto umowna, ponieważ zwykle nie jest możliwe uwzględnienie udziału A1203, który wszedł w reakcję z kwasem. Trzeba wziąć pod uwagę, że przy nadmiarze A1203 (co z reguły ma miejsce w cemencie glino wofosferinowym) i przy stworzeniu warunków szybkiego przebiegu procesu (przemielanie A1203 i podgrzewanie mieszaniny), kwas wprowadzany do mieszaniny ulega całkowitemu zobojętnieniu (program egzamin ustny).

Surowce do produkcji cementów

W porównaniu ze spoiwem ciekłym cement glinowo-fosforanowy ma wiele zalet. Materiały wytwarzane z zastosowaniem cementu glinowo-fosforanowego mają większą wytrzymałość, są trwalsze w wysokich temperaturach. Ponadto, w przypadku stosowania tego cementu pomija się proces specjalnego przygotowania spoiwa.

Do produkcji cementu glinowo-fosforanowego stosuje się wodorotlenek glinowy* tlenek glinowy surowy i wypalony, elektrokorund. Wypełniaczami są najczęściej surowce zawierające tlenek glinowy - szamot o dużej zawartości tlenku glinowego, glina, cyjanit, andaluzyt, diaspor i inne (opinie o programie).
Skład mineralny tlenku i wodorotlenku glinowego, wytwarzanych przemysłowo i stosowanych do produkcji cementów glinowo-fosforanowych, jest zmienny. Różnice występujące we właściwościach poszczególnych odmian tlenku glinowego wpływają na właściwości cementów glinowo-fosforanowych.

Poza tym, po stwardnieniu cementu znaczna część tlenku glinowego może nie wejść w reakcję z kwasem ortofosforowym, tj. spełnia rolę biernego wypełniacza. Ponieważ materiały glinowo-fosforanowe są stosowane najczęściej w wysokiej temperaturze, bierny wypełniacz ulega przy ogrzewaniu przemianom cieplnym, co także wpływa na właściwości spoiwa i betonu (segregator aktów prawnych).
Hydrargilit, bemit i diaspor są to trwałe, spotykane w przyrodzie fazy wodorotlenku glinowego (promocja 3 w 1).

W związku z tym, że zdolność reagowania fazy zdyspergowanej zależy w znacznym stopniu od wielkości powierzchni reakcyjnej, rozdrobnienie Al(OH)3, y A1203 i a A1203 utrzymywano prawie na jednakowym poziomie. Zawartości frakcji 100-50 pm wynosiły: w Al(OH)3 - 20,8%, w fazie y A1203 - 21,1%, a w fazie aAl203 - 24,7%, a zawartości frakcji 40-20 p.m wynosiły odpowiednio: 66, 63 i 61%.