Rodzaje złącz

Zadaniem złączy prefabrykatów ściennych płytowych jest spełnienie tych wymogów, które są stawiane poszczególnym elementom ściennym z tytułu ich pracy w budynku (uprawnienia budowlane). Z punktu widzenia konstrukcji ściany spełniają rolę monolitycznych przepon pionowych, złącza więc powinny być zdolne do przeniesienia w płaszczyźnie ściany naprężeń normalnych obu znaków, jak również naprężeń stycznych.

Złącza ścian wewnętrznych powinny poza tym zapewniać właściwe warunki izolacji akustycznej; złącza ścian zewnętrznych powinny spełniać wymagania izolacji termicznej, a również szczelności na przenikanie wody deszczowej i infiltracji powietrza (program na telefon).

Złącza dzielimy w zależności od kierunku spoin między prefabrykatami na złącza poziome i złącza pionowe, oraz w zależności od rozwiązania konstrukcyjnego na złącza betonowe, żelbetowe i stalowe. W ściankach zewnętrznych część złącza, której zadaniem jest zapewnienie szczelności, nazywa się zwykle częścią izolacyjną złącza (program na komputer).

Złącze poziome ścian stanowi spoina wsporna zazwyczaj o grubości ok. 2 cm, wypełniona zaprawą. Jak wykazały badania przeprowadzone w tym zakresie — nośność płyty w dużej mierze zależy od dokładnego i szczelnego wypełnienia spoiny zaprawą. Ponieważ położenie płyty ściennej po ustawieniu jest jeszcze rektyfikowane w pionie i poziomie, co mogłoby naruszyć lub wycisnąć spod niej warstwę zaprawy — płyty ustawiane są zwykle na klinach, a zaprawa starannie podbijana z obu stron (program egzamin ustny). Po stwardnieniu zaprawy kliny są usuwane, a miejsca po pełniane zaprawą.

Zaprawy nakrętki

Celem dobrego wypełnienia spoiny wspornej w rozwiązaniach francuskich stosuje się czasami faliste ukształtowanie dolnej krawędzi. Innym sposobem dobrego oparcia płyt ściennych jest metoda stosowana przez firmy angielskie i skandynawskie, polegająca na montażu na śrubach. Z płyt dolnej kondygnacji wypuszczane są pionowe śruby z nakrętkami (które również spełniają rolę haków montażowych), na których wspiera się — za pośrednictwem blach zabetonowanych w specjalnych wycięciach — montowana płyta (opinie o programie).

Po wyregulowaniu ustawienia płyty, spoina o grubości ok. 4 cm wypełniana jest zaprawą. Po stwardnieniu zaprawy nakrętki są zwalniane, a wycięcia wokół śrub wypełniane zaprawą. Metoda ta, poza dobrym wypełnieniem spoiny, zapewnia osiowe w pionie ustawienie ścian, zabezpieczając przed powstaniem mimośrodowych obciążeń na skutek przesunięcia w montażu płyty górnej kondygnacji w stosunku do dolnej (segregator aktów prawnych).

W rozwiązaniach radzieckich oprócz śrub stosowane są trzpienie betonowe lub specjalne fiksatory stalowe (umiejscawiacze).

Innymi specjalnymi fiksatorami do ścisłego umiejscowienia płyt ściennych w pionie mogą być również łapy płyt stropowych (system francuski Tracoba) lub występy w górnych krawędziach ścian dopasowane do odpowiadających im wrębów w dolnych krawędziach ścian (promocja 3 w 1).