Rozkład reakcji gruntu

Inne metody polegają na wyznaczeniu rozkładu reakcji gruntu na podstawie znanych teorii ogólnych, np. hipotezy Winklera lub teorii sprężystości. Może być tu stosowana na przykład metoda Żemoczkina poświęconym obliczaniu płyt pochylni. Ponadto wykorzystane mogą być metody: Ohdego, Grashoffa-Levinton, Jennego i inne (program uprawnienia budowlane na komputer).
We wszystkich tych metodach trudność sprawia dobranie właściwych parametrów określających właściwości sprężyste gruntu. Wykorzystanie w tym celu obciążenia próbnego śluzy w dużej skali opisuje praca. Ściany boczne, mające tu charakter masywnych murów oporowych, oblicza się jak te ostatnie, najlepiej metodą linii ciśnienia.

Niektórzy autorzy zakładają przy tym, że na ścianę od tyłu działa nie parcie czynne gruntu, lecz parcie spoczynkowe, inni zaś, że wartość współczynnika parcia jest zmienna (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Gdy śluza jest pusta, ściany boczne komory uginają się ku jej wnętrzu parcie jest mniejsze (np. czynne), gdy śluza jest pełna, parcie hydrostatyczne powoduje ugięcie ściany ku gruntowi i stopniowe powiększanie się współczynnika parcia gruntu, nawet do wartości współczynnika parcia spoczynkowego lub odporu (nie osiągając jednak nigdy wartości odporu granicznego).
Wahania poziomu wody w komorze wywołują odpowiednie wahania wartości parcia gruntu. Im ściana jest sztywniejsza, tym wahania te są mniejsze. Gdy więc ściany komory są masywne, można przejść nad tym zjawiskiem do porządku, może ono być jednak istotne dla cienkich ścian żelbetowych wyrastających z masywnego dna (uprawnienia budowlane).

Do nowoczesnych rozwiązań większych śluz zaczęto w ostatnich latach stosować obliczenia rozkładu parcia i reakcji gruntu na podstawie analizy metodą elementów skończonych, przy użyciu maszyn liczących. Przekonano się, że oparcie takiej analizy na teorii sprężystości liniowej daje często
wyniki nierealne, np. występowanie w gruntach znacznych naprężeń rozciągających. Najnowsze więc metody obliczeń, dokonywane przy użyciu wymienionych maszyn, wychodzą z założenia nieliniowych związków między naprężeniem i odkształceniem w gruncie oraz z dokładnej znajomości właściwości mechanicznych podłoża i zasypów danej śluzy (program egzamin ustny).

Śluzy lekkie

Szczegółowe omawianie tych metod przekroczyłoby ramy książki, odsyłamy więc czytelnika do prac, podających przykład zastosowania tych metod do konstrukcji dużego obiektu (śluzy o wymiarach komory ok. 30X400 m) oraz ich podstawy naukowe.

Dno komory może być rozwiązane różnie, zależnie od przyjętego układu statycznego (opinie o programie). W gruntach słabo przepuszczalnych, gdy spiętrzenie wody jest małe, dno śluzy może stanowić belkę swobodnie podpartą na ścianach śluzy. Gdy spiętrzenia są duże a grunty przepuszczalne, dno łączy się ze ścianami i tworzy zespół w postaci ramy opartej na podłożu sprężystym. Ramy mogą być bezprzegubowe, przegubowe (jedno- lub dwuprzegubowe) lub rozcięte w jednym albo dwóch miejscach. Odpowiednio do tego zresztą adaptuje się sposób wyznaczania ugięć w przytoczonej wyżej metodzie wyznaczania rozkładu reakcji gruntu pod dnem i ścianami komory (segregator aktów prawnych).

Ściany śluz lekkich mają zwykle charakter nabrzeży: oczepowych, kątowych lub płytowych i oblicza się je jak te konstrukcje. Dno tych śluz jest zwykle przepuszczalne i z reguły nie dopuszcza do całkowitego osuszenia komory, bez równoczesnego obniżenia poziomu wody gruntowej w otoczeniu śluzy. W wyjątkowych wypadkach, gdy najwyższy poziom wody gruntowej jest niski, możliwe jest zaprojektowanie lekkiej śluzy także jako szczelnej. Dno wówczas musi mieć taką grubość, aby przeniosło działający na nie od spodu wypór wody. Grubość tę oblicza się według zasad, jak dla doków suchych (promocja 3 w 1).

W śluzach takich dno jest zwykle sztywne. Podobnie może być ono sztywne w niektórych śluzach o dnie przepuszczalnym. W obu tych wypadkach dno stanowi poziomą rozporę między przeciwległymi ścianami, co polepsza pracę statyczną ścian i powinno być uwzględnione w ich obliczeniach.