Rozkład temperatur

W godzinach rannych, np. ok. godz. 6⁰⁰, temperatura w przekroju ściany ustabilizuje się okresowo. Potem w miarę wzrostu temperatury zewnętrznej podwyższa się również temperatura na zewnętrznej powierzchni ściany. Wywołuje to podwyższenie temperatury w głąb przekroju, a następnie na wewnętrznej powierzchni ściany. Po raz drugi ok. godz. 14⁰⁰ następuje ustabilizowanie temperatury w przekroju ściany, lecz na poziomie wyższym niż poprzednio, i występuje tzw. II stan ekstremalny rozkładu temperatur (program uprawnienia budowlane na komputer). Od tej godziny obniża się praktycznie rzecz biorąc temperatura zewnętrzna, a z nią temperatura na wewnętrznej powierzchni ściany i stopniowo w głąb ściany. W ten sposób temperatura ustabilizuje się znowu ok. godz. 6⁰⁰.

Rozkład temperatur w przekroju ściany zależy nie tylko od zmian temperatury otoczenia, lecz również od struktury betonu oraz rozkładu wilgotności materiału i układu poszczególnych warstw (warstwa fakturowa i keramzytobeton lub dodatkowo dwa rodzaje keramzytobetonu w ścianach dwuwarstwowych) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jednostronne ogrzewanie lub oziębianie powierzchni ściany wywołuje więc jej odkształcenia. W ciągu dnia ściana wygina się na zewnątrz budynku, tj. na wysokości ściany i między ścianami poprzecznymi (uprawnienia budowlane). W nocy przy spadkach temperatury ściana zmniejsza swoje wygięcie. Oddziaływanie różnic temperatury w niektórych przypadkach może sumować się z oddziaływaniem wynikającym z różnicy wysychania w przekroju ściany. Naprężenia, które powstają w ścianach, mogą wywoływać powstawanie nowych rys i spękań lub powodować ujawnianie rys, które utworzyły się w czasie produkcji elementów (program egzamin ustny).

Wielkopłytowe ściany zewnętrzne

Aby zapobiec tworzeniu rys i spękań, ustalono właściwe dobory składników keramzytobetonu i optymalne procesy produkcyjne. Poza tym opracowano zalecenia konstrukcyjne dotyczące sposobów zbrojenia elementów i konstruowania złączy. Przez odpowiednie konstruowanie prefabrykatów i złączy można bowiem zmniejszyć odkształcenia. Zostało to podane w nowych rozwiązaniach ścian wielkopłytowych z keramzytobetonu i obecnie należy realizować wszystkie zalecenia (opinie o programie). Początkowa sprawność techniczna ścian z keramzytobetonu zależy więc od jakości wykonywania prefabrykatów, sposobów transportu i składowania oraz jakości montażu i wykonywania złączy.

Wielkopłytowe ściany zewnętrzne z keramzytobetonu znalazły szerokie zastosowanie w budownictwie wielkopłytowym w wielu technologiach, w tym również w systemie Szczecin.

W dotychczasowych realizacjach stwierdzono poza występowaniem rys i spękań również przemarzania ścian. Spowodowane to było użyciem do produkcji kruszywa cięższego od założonego oraz niedoborem odpowiednich frakcji, głównie piaskowych (segregator aktów prawnych). W tej sytuacji wprowadzono w Poznaniu ściany dwuwarstwowe bez zastosowania drobnych frakcji keramzytu. Warstwa wewnętrzna wykonywana jest z betonu zwykłego o R_w = 200 kG/cm², potem jest warstwa przejściowa połączenia strukturalnego z warstwą betonu jamistego z keramzytobetonu o R_w = 30-f-50 kG/cm² - 3 cm i warstwa faktury zewnętrznej (dennej) - 2 cm. Łączna grubość ściany wynosi 35 cm.

Jest to przykład kolejnych poszukiwań w celu poprawienia istniejącej sytuacji, w której brakuje kruszywa odpowiednich frakcji i o założonych ciężarach. Projektowanie, produkcja i stosowanie ścian zewnętrznych z keramzytobetonu wymagają również kompleksowego współdziałania w celu zapewnienia wymaganej niezawodności budynków z tymi elementami (promocja 3 w 1).

Początkowe rozwiązania ścian trójwarstwowych wprowadzane w latach 1958-1959 ulegały systematycznym zmianom w celu ich udoskonalania. W pierwszych bowiem realizacjach stosowano złącza typu wypełnionego, uszczelniane wkładką ze spienionego tworzywa i zaprawą cementową, co jednak nie zapewniało ich szczelności. Poza tym grubość warstwy fakturowej była niedostateczna i sposób jej połączenia z wewnętrzną warstwą nośną był nieprawidłowy, gdyż nie zapewniał swobody jej odkształceń przy zmianach temperatury otoczenia.