Rozwiązania połączeń

W otoczeniu każdej niemal studni grunt staje się nieco rozluźniony, dlatego studnia zapuszczana w pobliżu innej, już przedtem zapuszczonej, ma tendencję do przechylania się w czasie zapuszczania w stronę swej sąsiadki, ponieważ rozluźniony grunt stawia przy tejże mniejszy opór niż w miejscach bardziej od niej odległych. Z tych względów niektórzy inżynierowie zalecają zapuszczanie studni w szeregu, nie w zwykłej kolejności jedna za drugą, lecz co druga, z tym że po zapuszczeniu dwu studzien zapuszcza się trzecią między nimi (program uprawnienia budowlane na komputer).

W ten sposób łatwiej uchroni się studnie od niebezpiecznego przechylania się.
Rozwiązania połączeń pomiędzy studniami zależą od odległości w świetle między sąsiednimi studniami. Można je podzielić na trzy grupy.
Jeżeli odległość w świetle między sąsiednimi studniami jest mała, rzędu kilku do kilkudziesięciu centymetrów, to uszczelnienie przestrzeni między studniami uzyskuje się przez wbicie specjalnego pala uszczelniającego, np. teowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pale uszczelniające można wbić z obu stron nabrzeża, a przestrzeń między nimi, po wypłukaniu z niej gruntu, zabetonować.

Jeżeli przewiduje się wykonanie za nabrzeżem nasypu odciążającego z głazów (zabezpieczonego od zewnątrz filtrem odwrotnym), to uszczelnienie wąskich przestrzeni (do ok. 25 cm) między studniami może być w ogóle niepotrzebne, pod warunkiem użycia do zasypu kamieni wyłącznie o wymiarach większych niż szerokość najszerszej szczeliny między studniami (w danym wypadku 25 cm) (uprawnienia budowlane).

Nabrzeże pomostowe

Jeżeli odległość między studniami jest nieco większa, ale nie przekracza 1,5 do 2 m, to uszczelnienie wykonuje się rozmaicie, zależnie od warunków albo wbija się pionowo między studniami dwie poprzeczne ścianki szczelne, wybagrowuje grunt spomiędzy nich, a przestrzeń wypełnia betonem; (nie poleca się stosowania pojedynczej ścianki szczelnej, zapuszczanej niekiedy wzdłuż lica tylnego studni, ponieważ na stykach ze studniami może powstać zbyt dużo miejsc wymagających dodatkowego uszczelnienia), albo też gdy studnie są zapuszczane w akwatorium o głębokości, która nie będzie już powiększana, wykształca się w bocznych ścianach studni wnęki lub zamki (podobnie jak to się robi przy skrzyniach stawianych), pomiędzy które zapuszcza się beton w workach, a przestrzeń między tak utworzonymi korkami wypełnia się betonem lub kamieniami (program egzamin ustny).

Ten drugi sposób ma jednak wiele stron ujemnych. I tak np., jeżeli odległość między zamkami przekracza 1 m, to zamki muszą znacznie wystawać poza ściany boczne skrzyni. Zwiększa to opór przy zapuszczaniu studni i utrudnia zapuszczanie. Gdy grunt w dnie akwatorium jest luźny i może być łatwo rozmyty przez ruch wody, to gdy zastosowano omawiany sposób uszczelnienia, grunt może być wypłukany nie tylko z dna przed nabrzeżem, ale i spod wypełnienia przestrzeni między studniami, a wtedy ucieczka gruntu zza nabrzeża jest nieunikniona. Niebezpieczeństwo to wzrasta przy studniach zbieżnych, w których otoczeniu grunt jest, jak wspomniano, z reguły rozluźniony. Z tych wszystkich względów należy raczej unikać opisanego sposobu, mimo że bywał nieraz stosowany (opinie o programie).

Jeżeli odległość między studniami jest duża (do kilkunastu metrów), nabrzeże staje się nabrzeżem pomostowym na filarach studziennych (segregator aktów prawnych).
Nadwodną część nabrzeża na studniach rozwiązuje się kładąc na wierzch studni, które wprowadza się zwykle nad średni poziom wody w basenie, płytę żelbetową, a na niej u krawędzi głównej nabrzeża mur nadwodny. Często mur ten stanowi całość z płytą, tworząc wspornikową (niekiedy żebrowaną) ścianę.

Poziomą płytę nadwodną poszerza się czasem ku lądowi, formując w ten sposób ostrogę, której zadanie polega na tym, aby wypadkową sił działających na nabrzeże sprowadzić do rdzenia podstawy (promocja 3 w 1). Nadbudowę nabrzeża w kierunku wzdłużnym należy stosunkowo gęsto dylatować. Spoiny dylatacyjne powinno się dawać nad każdą szczeliną pomiędzy sąsiednimi studniami.