Rozwiązania przyszłościowe

Rozwiązania przyszłościowe - to mieszanie wibracyjne proponowane przez uczonych radzieckich J. J. Sztajermana, A. E. Diesowa, P. A. Riebin- dera i N. W. Michajlowa (program uprawnienia budowlane na komputer).

Poza ubijaniem ręcznym inne metody zagęszczania betonu zostały wprowadzone stosunkowo późno. Pierwsze stoły wibracyjne powstały wprawdzie w 1890 r., ale zastosowanie w praktyce wibrowania nastąpiło dopiero w ponad dwadzieścia lat później. W 1919 r. został opatentowany wibrator przyczepny pomysłu Freyssineta. Na większą skalę zaczęto stosować wibrowanie betonu w latach trzydziestych tego stulecia. W tym czasie powstają też inne metody zagęszczania betonu, np. w 1930 r. metoda wirowanych rur betonowych pomysłu Vianiniego lub też w 1931 r. metoda utrząsania pomysłu Dixa z Lipska (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W latach międzywojennych zostają już wprowadzone nowoczesne maszyny do poszczególnych rodzajów robót betonowych, przejawia się także tendencja poszukiwania nowych form uprzemysłowienia tych robót na budowie oraz ulepszenia produkcji ze względu na oszczędność cementu i zwiększenie jednorodności wyrobu (uprawnienia budowlane).

Mimo rosnącego udziału prefabrykacji w budownictwie betonowym szuka się takich metod wykonawczych, które by pod względem ekonomicznym mogły z nią konkurować. W celu polepszenia jakości betonu do takiego poziomu, jaki uzyskuje się w zakładach prefabrykacji, wprowadza się rejonowe lub centralne wytwórnie betonu. Pierwsze próby takiego rozwiązania notujemy już w roku 1903, kiedy to D. Magens założył fabrykę betonu w Hamburgu, ale powszechnie za datę wprowadzania betonu transportowanego przyjmuje się rok 1926. Fabryka Magensa miała mały przerób i nie prosperowała długo. Pierwsze fabryki betonu powstawały w roku 1926 w Danii (Kopenhaga) oraz w Stanach Zjednoczonych Ameryki. W 1934 r. powstała pierwsza fabryka w Szwajcarii (Zurich), a dopiero w 1954 r. u prekursora tego pomysłu w Niemczech (Koln i Stuttgart). Według J. Ncchaya pierwsza fabryka betonu powstała w Ameryce w Brooklynie (program egzamin ustny).

Współpraca naukowców i praktyków

Ta metoda produkcji wykazuje duże tempo rozwojowe, np. obecnie w USA ok. 70% całej produkcji betonu pochodzi z fabryk rejonowych. Przez wprowadzenie torkretu i transportu masy betonowej za pomocą pomp połączono takie fazy cyklu produkcyjnego jak: dozowanie, transport, mieszanie masy betonowej i jej układanie.

Torkret był zastosowany tylko do wypraw już w roku 1902, a w 1942 r. inż. Senn (Szwajcaria) opatentował urządzenie do transportu masy betonowej za pomocą pomp. Znana firma niemiecka Torkret wprowadziła sprzęt do pompowania masy betonowej dopiero w roku 1945 (opinie o programie). Metodę tę zastosowano u nas w 1947 r. przy betonowaniu fundamentów pod maszyny w Oświęcimiu. Uniezależnienie cyklu produkcyjnego betonu na budowie od czasu potrzebnego na wiązanie i twardnienie betonu było możliwe dopiero po wprowadzeniu odpowiednich dodatków przyspieszających wiązanie cementu, cementu szybkotwardniejącego, betonowania w deskowaniach przesuwnych i próżnio- wania betonu.

Obecnie stosowana metoda próżniowania została opatentowana w USA przez K. P. Billncra. Pierwszy pokaz jej zastosowania odbył się w 1935 r. na Uniwersytecie w Yale. Metoda ta w zastosowaniu do budownictwa hydrotechnicznego w Związku Radzieckim rozwinęła się szczególnie w latach czterdziestych. U nas została wprowadzona w roku 1956 na budowie kanału energetycznego w Skawinie i w tym samym roku przy budowie mieszkalnego budynku szkieletowego w Nowej Hucie (segregator aktów prawnych).

Przedstawiona powyżej historia rozwoju wykonawstwa betonu pozwala na wyciągnięcie ogólnego wniosku, że podobnie jak w innych dziedzinach budownictwa (drogi, beton masowy), także i w dziedzinie technologii produkcji betonu współpraca naukowców i praktyków prowadzi do rozwiązań ekonomicznych wykazujących cechy produkcji przemysłowej, a więc ciągłości cyklu produkcyjnego i uniezależnienia od wpływów zewnętrznych (promocja 3 w 1).