Właściwości mechaniczne

 Przy badaniach glin do celów ceramicznych zauważono, że iły o tym samym składzie mineralogicznym mogą mieć różne właściwości mechaniczne w zależności od tego, o jakim składzie jony, czyli naelektryzowane pozytywnie cząstki drobin (molekuł) doczepione są do powierzchni cząstek iłów (program uprawnienia budowlane na komputer). Biorąc pod uwagę, że powierzchnie cząstek gruntu naelektryzowane są ujemnie, pojmujemy, że doczepiają się do nich kationy, czyli jony o ładunkach dodatnich; wchodzą tu w grę kationy Na, Ca, Mg, H, Al, Fe (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Gdy którakolwiek z podanych tu grup jonów przeważa, nadaje ona wówczas iłom swoisty charakter, a więc: jedno wartościowe jony Na wiążą się stosunko słabo z powierzchnią cząstek, a silniej z wodą i powodują zdolność iłów do pęcznienia; dwu wartościowe jony Ca i Mg wiążą się nieco mocniej z cząstkami gruntu i mogą jednocześnie trzymać przy sobie pewne ilości wody; natomiast jednowartościowe jony H i trójwartościowe jony Al i Fe wiążą się najsilniej z tworzywem cząstek, a jednocześnie nie trzymają wody (uprawnienia budowlane). Okazało się szczególnie korzystne zastosowanie anod aluminiowych i katod miedzianych lub stalowych do spędzania kationów Na, Ca, Mg za pomocą prądu i wprowadzania na ich miejsce kationów Al; w rezultacie te gliny, które po włożeniu do wody rozpadały się w ciągu 15 minut, wykazywały później zupełną odporność przeciw wchłanianiu wody, gdy zostały poddane dłuższemu działaniu prądu i mogły później pozostawać w wodzie w ciągu 3 miesięcy nie zmieniając swego kształtu (program egzamin ustny).

Możliwość wymiany kationów

Możliwość wymiany kationów skonstatował najpierw L. Casagrande i uznał natychmiast za wskazane opatentować tę metodę (1935 r.) w Niemczech i w innych krajach. Jeśli jednak w laboratorium metoda ta zrobiła duże wrażenie i zdawało się, że w niejednym wypadku może oddać nieocenione usługi, to w praktyce, jak obecnie można sądzić, nie będzie mogła znaleźć poważniejszego zastosowania (opinie o programie). Wnioski te ubocznie możemy wyciągnąć nawet z osobistego ustosunkowania się badaczy do tego zagadnienia: gdy w latach 1935-1938 prowadzą badania w tej sprawie L. Casagrande, Endell, Erlenbach, Bendel, Bernatzik i ogłaszają wówczas rezultaty swych prac, to w r. 1941 Bendel informuje o swych próbach mało udatnych, a w ostatniej pracy Bernatzika (Baugrund und Physik, Zurych, 1947) nie udało nam się znaleźć nawet wzmianki o tej metodzie, aczkolwiek zjawiska elektrokinetyczne (elektroosmoza) nie są tam pominięte. Nawet L. Casagrande w ostatnich swych pracach o elektroosmozie nie zajmuje się zagadnieniem zmian elektrochemicznych (segregator aktów prawnych).

Dokładniejsza analiza zjawiska tego w liczbach doprowadza do wyraźnego wniosku, że wymiana jonów może odbywać się tylko w rozmiarach laboratoryjnych, lecz w rozwiązaniach praktycznych jest niewykonalna zarówno ze względu na czas, jak i wymagania organizacyjne oraz koszty. Jeżeli termin ten rozpatrzymy etymologicznie, to spostrzeżemy, że składa się on z greckiego kata - w dół i fero - niosę; służy zatem do oznaczania wędrówki pod wpływem prądu elektrycznego cząstek zawieszonych w płynie, przede wszystkim w kierunku katody, a przy uogólnieniu zjawiska również i ku anodzie. Kataforeza objawia się w gruncie tylko wówczas, gdy grunt jest znacznie nawodniony i wobec tego drobne cząstki mają możność łatwego przenoszenia się (promocja 3 w 1). Wtedy wędrują cząstki ilu o ładunkach ujemnych (zasadowe składniki) ku elektrodzie dodatniej (anodzie), a cząstki naładowane dodatnio (składniki kwaśne) ku katodzie. Wobec tego, że zjawisko to nie ma większego znaczenia praktycznego, nie znajdujemy na ten temat bliższych studiów w prasie technicznej inżynierskiej.