Rozwój zintegrowanego planowania

Rozwój zintegrowanego planowania obszarów przybrzeżnych jest zdecydowanie wątkiem realizacji celów ekorozwoju. Na tym polega jego szansa i innowacyjność. Szansą są też pierwsze praktyki wdrożeniowe, które wyszły poza rozważania metodologiczne. Podjęcie (w 1995 r.) Zintegrowanego Planu Zarządzania Obszarami Przybrzeżnymi dla Zalewu Wiślanego (części polskiej i rosyjskiej) oraz Zatoki Pomorskiej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przyswajanie informacyjne i decyzyjne zalecenia HELCOM utworzenia Bałtyckiego Systemu Obszarów Chronionych w polskiej strefie ekonomicznej:

• Wolińskiego Parku Narodowego i jego wód przybrzeżnych,
• Słowińskiego Parku Narodowego i jego wód przybrzeżnych,
• Nadmorskiego Parku Krajobrazowego wraz z Zatoką Pucką i wodami przybrzeżnymi, rezerwatu przyrody „Kępa Redłowska" i jego wód przybrzeżnych,
• Parku Krajobrazowego „Mierzeja Wiślana" z wodami otaczającymi Mierzeję (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Prawne umocowanie procedury Ocen Oddziaływania na Środowisko dla instytucji mogących pogorszyć stan środowiska - także w strefie przybrzeżnej. Uznanie zlewniowego kryterium planowania obszarów przybrzeżnych oraz zarządzanie gospodarką wodną w zlewniach (uprawnienia budowlane).

Istotą strategii jest określenie zasad działania jej podmiotu. Strategia jest formą procesu planowania wykonywaną po to, aby osiągnąć poważne korzyści (zbiór celów) drogą formułowania zasad polityki (a w jej rozwinięciu - zasad działania) korygujących dotychczasowy rozwój. Formułowanie strategii odnosi się do przedmiotu i podmiotu strategii oraz procedur i technik planowania strategicznego (program egzamin ustny).

Strategia rozwoju regionalnego

Przedmiotem (obiektem) strategii regionalnej jest region administracyjny z jego potencjałem ludnościowym, gospodarczym i przyrodniczym (województwo), będący często segmentem regionów funkcjonalnych (np. województwo gdańskie w Gdańskim Regionie Zurbanizowanym i Polskim Regionie Bałtyckim). Przedmiotem strategii jest też zbiorowość regionalna, a więc skupienie na terytorium województwa ludzi o wytworzonej więzi społecznej oraz wspólnota regionalna - rozumiana jako zbiorowość regionalna o zaawansowanych procesach integracji kulturowej i społecznej (opinie o programie).

Strategia rozwoju regionalnego nie ma w obecnym stanie ustrojowym państwa jednego podmiotu. Mamy natomiast do czynienia z pluralistyczną strukturą wielopodmiotową, w której współzależną, lecz nie równoważną rolę odgrywają: administracja rządowa (wojewoda, ministerstwa i urzędy centralne) oraz podmiot samorządowy (sejmik samorządowy) (segregator aktów prawnych).

Aktualnie rejestrowane są symptomy daleko idącej dekompozycji tego systemu dotyczące zarówno malejącej roli wojewody, niskiej skali oddziaływania sejmiku samorządowego, jak i wzrostu rzeczywistego oddziaływania ministerstw poprzez regionalne służby administracji specjalnej oraz centralne środki i narzędzia oddziaływania.

Brak jednoznacznego podmiotu realizującego strategię nie legitymuje możliwości zaniechania planowania strategicznego. Wręcz przeciwnie, to właśnie stworzenie strategii rozwoju regionalnego powinno kreować argumenty za modelem transformacji ustroju regionalnego (rządowego, samorządowego, mieszanego).

Potrzeba tworzenia strategii rozwoju regionalnego jest miarą dojrzałości władz i sił motorycznych regionu, dostrzegających w obecnym okresie transformacyjnym możliwości dla poruszenia koła zamachowego rozwoju regionalnego. Jednocześnie strategia rozwoju regionalnego znajduje bardzo silne umocowania w systemie planowania, zdeterminowanym prawnie przez obowiązującą od 1 stycznia 1995 roku Ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym (promocja 3 w 1). Realizatorem tej ustawy na poziomie regionalnym jest wojewoda, który opierając się na koncepcjach polityki przestrzennego zagospodarowania kraju, sporządza studium zagospodarowania przestrzennego województwa.