Rury betonowe

W miarę napełniania formy gęstoplastyczną mieszanką betonową łopatki zagęszczają beton, a dolna walcowa część głowicy przy wirowaniu formuje wewnętrzną powierzchnię rury betonowej. Wielkość nacisku prasowania wynosi 2-P3 kG/cm². Przy zagęszczaniu mieszanki betonowej łopatki prasujące, opierając się na świeżo uformowanym betonie, podnoszą głowicę w miarę przebiegu betonowania (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy prasowaniu w kierunku promieniowym zagęszczanie mieszanki betonowej przeprowadza się siłami poziomymi, powstającymi przy wirowaniu głowicy prasującej, wyposażonej w rolki lub łopatki. Maszyny tego typu wykorzystuje się do formowania nie tylko rur betonowych, ale również żelbetowych. Podnoszenie formującej głowicy razem z wałem pionowym przeprowadza się w miarę przebiegu betonowania przymusowo, specjalnym mechanizmem podnoszącym. Podobnie jak przy prasowaniu osiowym, forma składa się tylko z płaszcza zewnętrznego. Wewnętrzna powierzchnia rury tworzy się pod wpływem wirowania głowicy maszyny, spełniającej funkcje przesuwnego rdzenia i urządzenia wygładzającego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wibrowanie. Urządzenia wibracyjne do zagęszczania mieszanki betonowej przy formowaniu rur (zbrojonych i niezbrojonych) mogą być kilku typów. Stosuje się je do produkcji rur zarówno krótkich, jak i długowymiarowych dowolnych średnic. W szeregu przypadków łączy się wibrowanie z prasowaniem (uprawnienia budowlane).

Dla przykładu opisano niżej kilka sposobów formowania rur betonowych i żelbetowych z zastosowaniem wibrowania. Na płaszczu zewnętrznym mocuje się zwykle wibratory zewnętrzne rdzenie wibracyjne są wyposażone w elektromechaniczne wibratory o dużej mocy, ustawione wewnątrz formy. Sztywna konstrukcja : sposób przymocowania wibratorów pozwalają uzyskać jednakowe amplitudy drgań wzdłuż wysokości i na dowolnym przekroju rdzenia wibracyjnego (program egzamin ustny).

Elementy szkieletu zbrojeniowego

Elementy szkieletu zbrojeniowego przygotowuje się na nawijarce zgrzewającej, wstawia jeden w drugi i łączy we wspólny szkielet rurowy. Po zmontowaniu formy i ustabilizowaniu szkieletu we właściwej pozycji zasypuje się do formy z górnego zasobnika mieszankę betonową za pomocą koryta pokrętnego, które rozdziela ją równomiernie po obwodzie formy. Rdzeń jest zamknięty u góry nieprzelotowym stożkiem; jeżeli spadnie na niego mieszanka, stacza się ona do przestrzeni między rdzeniem i płaszczem zewnętrznym formy. Pod koniec betonowania ustawia się na formie u góry specjalny pierścień do kształtowania kielicha na górnym końcu rury (opinie o programie).

Po zakończeniu formowania wyciąga się rdzeń z rury, a wyrób na podkładzie i w płaszczu zewnętrznym przenosi się suwnicą do komory twardnienia. Tutaj po ustawieniu wyrobu ściąga się z niego zewnętrzny płaszcz formy. Uformowane wyroby, w razie potrzeby, poddaje się procesowi wykończenia (zaprawianie raków, zdjęcie nacieków, zacierania), po czym zamyka się komory i wyroby poddaje się naparzaniu (segregator aktów prawnych). Podkłady po wydobyciu wyrobów z komory naparzania zwraca się na stanowisko formowania.

Pionowo-przesuwne formowanie wibracyjne. Sposób formowania za pomocą ślizgającego się rdzenia wibracyjnego stosuje się przy produkcji długowymiarowych rur o stosunkowo niedużej średnicy. Po nasmarowaniu formy i ustawieniu w niej szkieletu zbrojeniowego ustawia się formę na stanowisku roboczym. Od dołu wprowadza się do niej rdzeń wibracyjny, składający się z głowicy wibracyjnej i ślizgającego się rdzenia (ruchomej formy wewnętrznej). Od góry ładuje się nieustannie do formy, za pomocą zasilacza ślimakowego lub innego rodzaju, mieszankę betonową (promocja 3 w 1). W strefie wibrowania mieszanka zapełnia przestrzeń między formą i rdzeniem wibracyjnym i zagęszcza się. W miarę zapełniania formy mieszanką i jej zagęszczania rdzeń wibracyjny stopniowo podnosi się. Po zapełnieniu całej formy i ostatecznym zagęszczeniu betonu w całym wyrobie wibrowanie przerywa się i rdzeń opuszcza się do położenia wyjściowego.