Rury polietylenowe

Rury do średnicy 75 mm są dostarczane przeważnie w zwojach, powyżej tej średnicy w długich odcinkach prostych, przewożonych niejednokrotnie na kilku platformach kolejowych. Łączenie tych odcinków między sobą może być dokonywane przed ułożeniem w wykopie. Łączenie rur polietylenowych za pomocą klejów nie jest dostatecznie pewne, dlatego też do łączenia ich stosuje się połączenia zaciskowe lub kołnierzowe (program uprawnienia budowlane na komputer). Te same połączenia służą do łączenia rur polietylenowych z metalowymi. Rury polietylenowe można również spawać lub zgrzewać. Wannę poliestrową wzmocnioną włóknem szklanym, zlewozmywakoraz urządzenia klozetowe montuje się tak samo jak tradycyjne aparaty sanitarne. Do uszczelniania końcówek wystających z aparatów można stosować odpowiednie kleje lub kity.

We wszystkich rodzajach instalacji wentylacyjnych mogą być wykorzystywane tworzywa sztuczne w granicach swej odporności termicznej i chemicznej. Mają zastosowanie głównie przy wykonywaniu przewodów zarówno jako materiał konstrukcyjny, jak i izolacyjny (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Jako materiały konstrukcyjne, odporne na różne czynniki chemiczne, stosuje się twardy polichorek winylu oraz laminaty, np. z żywic poliestrowych wzmocnionych włóknem szklanym. Jako materiały ochronne w kanałach wentylacyjnych żelbetowych w budynkach przemysłowych stosuje się folię z PCW, folie poliizobutylenowe i inne oraz powłoki z farb i emalii z żywic syntetycznych.

Płyty i rury z twardego PCW, przeznaczone do wykonywania przewodów wentylacyjnych wszystkich rodzajów, nie powinny wykazywać na powierzchni żadnych rys, pęknięć ani innych wad powierzchniowych. Poszczególne odcinki przewodów są formowane na budowie lub w odpowiednio wyposażonych warsztatach (uprawnienia budowlane). Na budowie wybiera się do tego miejsca osłonięte przed przewiewami i pyłem oraz o temperaturze powyżej 0°C. Pomieszczenia warsztatowe powinny być zamknięte, wolne od przewiewów i o temperaturze wyższej niż +10°C.

Cięcie wyrobów

Do formowania odcinków rur używa się narzędzi z twardego drewna (do wykonywania skosów). Formowanie nowych kształtów z płyt lub rur odbywa się po ich podgrzaniu do temperatury 120-140°C. W nowej formie powinny te wyroby być przytrzymywane aż do ostygnięcia (program egzamin ustny). Materiał można podgrzewać przez zastosowanie: suszarek z przepływem powietrza, promienników, zanurzenia w gorącej cieczy nie zawierającej rozpuszczalników ani związków siarkowych, palników gazowych lub elektrycznych, o ile podgrzewane wyroby mogą być stale poruszane i trzymane w dostatecznej odległości od źródła ciepła. Nie należy stosować do podgrzewania materiału lamp lutowniczych, palników acetylenowo-tlenowych ani palników na gaz propan (opinie o programie).

Cięcie wyrobów przeprowadza się za pomocą piłek z drobnym zębem lub cienkimi tarczami szlifierskimi; nie wolno używać palników lub przecinaków do rur stalowych. Skosy wykonuje się za pomocą pilników lub szlifierek elektrycznych, przy czym nie wolno spowodować nagrzania ukosowanych profili. Gwintowanie zewnętrzne i wewnętrzne rur z PCW nie jest stosowane (segregator aktów prawnych).

Połączenia rur z PCW opisano w p. 12.1; formowanie i łączenie przewodów o przekroju prostokątnym polega na ich spawaniu ciepłym powietrzem lub skręcaniu śrubami poprzez ramki z kątowników, zakładane na przewody (rys. 12-30). Otwory na śruby powinny mieć średnice nieco większe niż śruby, aby zapewnić przewodom niewielką możność ruchów podłużnych. Przy wentylatorach stosuje się krótkie wstawki formowane z miękkiej folii PCW na kształt odcinka rękawa. Oba końce rękawa są nasuwane na końce przewodów od wentylatora oraz od ciągu wentylacyjnego i zaciskane na nich za pomocą płaskowników skręcanych śrubami (promocja 3 w 1). W stykach poszczególnych odcinków przewodu umieszcza się uszczelki ze spienionego miękkiego PCW lub podobne. Spawanie podłużne przewodów prostokątnych zaleca się wykonywać na ściankach, a nie w narożu.