Rusztowanie rurowe

W celu przejęcia sił składowych poziomych, górne stężenie poziome podłużne wykonuje się jako ciągłe biegnące przez wszystkie wachlarze zastrzałów. Należy jednak wziąć pod uwagę, że część składowych poziomych będzie musiała być przekazana na rusztowanie dolne, które musi być odpowiednio do tego przystosowane (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wprawdzie pas dolny wiązara konstruuje się zwykle jako ciągły biegnący przez kilka przęseł, ale ze względu na znaczną jego długość nie można liczyć na przeniesienie przez niego całej składowej poziomej.
Często w płaszczyźnie pasa dolnego rusztowania górnego lub pasa górnego rusztowania dolnego lub w obu płaszczyznach stosuje się tężniki poziome pracujące na parcie wiatru. W płaszczyźnie pasów górnych rusztowania górnego tężniki takie są zbędne, gdyż rolę ich spełnia deskowanie tworzące tarczę poziomą (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do budowy rusztowań przy budowie mostów łukowych w coraz szerszym zakresie stosuje się zamiast drewna - rury stalowe rusztowaniowe. Schemat konstrukcji rusztowania z rur dla mostu łukowego o znacznej rozpiętości.

W celu ułatwienia obserwacji zachowania się złącz rur przy obciążeniu rusztowania i stwierdzenia, czy nie zachodzą przesuwy rur w uchwytach, rury przy złączach powleczono farbą wapienną.
Na szczególną uwagę zasługuje sposób montażu tego rusztowania. Pojedyncze „wachlarze” rusztowania były montowane na pomoście montażowym w pozycji leżącej i w całości transportowane i ustawiane za pomocą żurawia.
Rusztowanie rurowe znajduje również zastosowanie przy budowie mostów mniejszych rozpiętościach (uprawnienia budowlane).

Schemat konstrukcji rusztowania z rur pod budowę wiaduktu nad torem kolejowym w Nerestcich w Czechosłowacji. Rusztowanie oparto na odsadzkach fundamentów przyczółków. Zostało ono skonstruowane w ten sposób, że nie wchodziło w skrajnię kolejową
ruch pociągów na torze mógł się odbywać w czasie budowy mostu.
Przy stosowaniu rusztowań rurowych o większych wymiarach należy liczyć się ze skutkami różnic temperatur. Stal ma współczynnik rozszerzalności termicznej (0,000012) wielokrotnie większy niż drewno (program egzamin ustny).

Współczynnik rozszerzalności termicznej drewna

Współczynnik rozszerzalności termicznej drewna wzdłuż włókien wynosi 0.000003-0.000009, przyjmuje się 0.0000035. Dlatego jeśli temperatura po zabetonowaniu mostu znacznie się podniesie przed zdjęciem rusztowań, to wydłużenia termiczne rusztowania w kierunku pionowym podniosą most do góry, co może stać się przyczyną poodkształcenia sprężyste będą zbliżone. Przykładowo, jeśli w stojakach drewnianych dopuścimy naprężenia 32 kG/cm2, a w rurach stalowych 570 kG/cm2 (bez uwzględnienia wyboczenia), to osiadanie sprężyste obu rusztowań będzie wynosić ok. 0,27 mm/m (opinie o programie).
Współczynnik sprężystości drewna w kierunku równoległym do włókien przyjęto 120 000 kG/cm2.

Chcąc zatem otrzymać jak najmniejsze osiadanie rusztowania z rur, nie należy dopuszczać do wysokich naprężeń. Z tego też względu stosowanie rur ze stali o wysokiej wytrzymałości nie byłoby celowe.
Cechą ujemną rusztowań drewnianych w porównaniu z rusztowaniami z rur stalowych jest zmienność objętości drewna pod wpływem zmian jego wilgotności. Współczynnik skurczu wilgotnościowego w kierunku równoległym do włókien wynosi ok. 0,00005 i w kierunku prostopadłym do włókien ok. 0,0002
przy zmianie wilgotności drewna o 1% (segregator aktów prawnych). Największe możliwe zawilgocenie drewna w okresie budowy rusztowania wynosi 30 do 35% - najmniejsze natomiast w stanie powietrzno-suchym ok. 17%. Największa zatem możliwa różnica zawilgocenia wynosi 13 do 18%.

W praktyce można liczyć się najwyżej z wystąpieniem różnicy zawilgocenia do 6%, wówczas współczynnik skurczu wilgotnościowego będzie wynosić ok. 0.0003 w kierunku równoległym i ok. 0,0012 w kierunku prostopadłym do włókien (promocja 3 w 1).