Rysy w betonie

Istnieje również liczna grupa konstrukcji, zaopatrzonych w gęste żebrowanie w obu kierunkach. W takich konstrukcjach powłoka jest zwykle bardzo cienka w porównaniu z rozpiętością konstrukcji i głównym zadaniem żeber jest zabezpieczenie konstrukcji przed utratą stateczności. Takie konstrukcje stosowane są dla dużych zbiorników na oleje i gazy oraz w pewnych rozwiązaniach konstrukcji samolotowych, jak również w nowych rozwiązaniach konstrukcyjnych wagonów kolejowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przekrój poprzeczny powłoki zamkniętej jest w większości przypadków kołowy. Niektóre typy powłok o niekołowym przekroju. Zaprojektowany w Szwecji stalowy zbiornik na ropę naftową, którego kształt wynikał z warunków lokalizacji. Przybliżone metody obliczeń tego typu konstrukcji podano w przedstawia zbiornik żelbetowy zaprojektowany w Danii wg zasady mającej na względzie uzyskanie w betonie wyłącznie naprężeń ściskających (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Powłoki żelbetowe wypukłe od wewnątrz zbiornika są połączone górą obwodowymi ściągami stalowymi, tak zaprojektowanymi, aby ich wydłużenia nie wywołały rys w betonie. Konstrukcje o przekroju niekołowym są często stosowane w technice samolotowej i okrętowej i projektowane są również wg zasad teorii powłok. W celu uzyskania wyobrażenia o działaniu statycznym cienkościennych konstrukcji rurowych wystarcza rozpatrzenie rury kołowej. Załóżmy, że rura kołowa obciążona jest ciężarem q_n prostopadłym do powierzchni powłoki oraz, że <p oznacza odległość kątową pewnej tworzącej (uprawnienia budowlane).

Wyraz odpowiadający m = 0 w rozwinięciu obciążenia jest znany z teorii zwykłych zbiorników. Dla tego obciążenia siły w każdym przekroju znajdują się w równowadze i nie wywołują zmiany kształtu przekroju. Ogólnie biorąc, obciążenie to przenoszone jest przez rozciąganie obwodowe N_v (w błonowym stanie naprężeń), któremu odpowiada pewne wydłużenie obwodowe (program egzamin ustny).

Powłoki żelbetowe

Ponieważ w pobliżu obwodowych żeber usztywniających wydłużenie to jest w mniejszym lub większym stopniu ograniczone, część obciążenia w pobliżu usztywnień przenoszona jest przez osiowe momenty zginające M_x, które powodują zakłócenia błonowego stanu naprężeń. Analiza tych zakłóceń stanowi większą część teorii zbiorników (opinie o programie).

Ponieważ sztywność błonowa powłoki jest znaczna w porównaniu ze sztywnością zginania, szerokość strefy zakłóceń jest niewielka (rzędu wielkości j/óR). Mówimy więc, że zakłócenia są silnie tłumione. Silne tłumienie zakłóceń występuje również wówczas, jeśli obciążenie lub grubość powłoki zmieniają się jako funkcja x w sposób nieciągły (segregator aktów prawnych).

Wyraz rozwinięcia obciążenia odpowiadający m = 1 ma tę charakterystyczną cechę, że wypadkowa obciążenia w każdym przekroju jest różna od zera. Obciążenie takie występuje, np. w rurociągach działających jako belki, pod wpływem ciężaru własnego lub parcia wewnętrznego cieczy. Z równania powłoki wynika bezpośrednio, że odkształcenie w kierunku normalnej do powłoki, wywołane obciążeniem cos cp, jest proporcjonalne do cos fp. Oznacza to, że przekrój nie zmienia kształtu kołowego ani wielkości promienia i doznaje jedynie przemieszczenia, jak ciało sztywne.

Z powyższego wynika, że momenty obwodowe M_r w powłoce są równe zeru(promocja 3 w 1). Podobnie, naprężenia N_x zmieniają się proporcjonalnie do cos cp, co oznacza, że naprężenia normalne w rurze są równomiernie rozłożone (zasada Bernoulliego). Rura może więc być rozpatrywana dla obciążenia cos cp jak zwykła belka o niezmiennym przekroju poprzecznym. Jeśli to ma miejsce, można przyjąć, że rura obliczana jest wg zasad metody belkowej (2.2.6). Ponieważ M_v = 0, cechą charakterystyczną obciążenia cos cp jest możliwość jednoczesnego stosowania metody belkowej i błonowej dla większej części powłoki.