Sączki (dreny)

Są to krótkie rury ceramiczne przeznaczone przeważnie do układania kanałów odwadniających, do których woda z otaczającego gruntu dostaje się przez styki między sączkami i odpływa dzięki pochyłości kanałów (uprawnienia budowlane).

Do wyrobu stosowana jest glina bardziej czysta i plastyczna niż do cegły, przemrożona i starannie przerobiona. Formowanie odbywa się na małych prasach pasmowych, niekiedy na prasach tłokowych. Wypalanie przeprowadza się przy temperaturze około 1000°C, bliskiej początku spiekania. Sączki wyrabiane są w dwóch gatunkach I i II różniących się jakością. Wymiary wynoszą: średnica wewnętrzna 50 do 300 mm, stopniowana co 25 mm, zaś długość 330 przy średnicach do 150 mm i 500 przy średnicach 175 do 300 mm (program na telefon).

Sączki powinny być w miarę możności proste, wewnętrzna ich powierzchnia powinna być gładka, obcięcie końcowe powinno być gładkie i prostopadłe do osi. Dźwięk wydawany przez sączki w stanie powietrznosuchym przy uderzeniu młotkiem stalowym powinien być czysty, a nie stłumiony lub głuchy. Nasiąkliwość wagowa nie powinna przekraczać 15%.

Odporność na działanie mrozu powinna być odpowiednia do warunków, w jakich sączki będą użytkowane (program na komputer). Kafle piecowe są wypalane z gliny z domieszkami schudzającymi, o czerepie drobnoporowatym zazwyczaj pokrytym od strony licowej szkliwem. Do wyrobu kafli używa się bądź glin zwykłych z dużą zawartością węgla nu wapnia lub z domieszką szamotu, bądź glin ogniotrwałych z domieszką szamotową (szamot — miałki proszek uzyskiwany z rozdrobnienia wypalonej gliny ogniotrwałej lub z tłuczonych wyrobów ogniotrwałych). Kafle z gliny ogniotrwałej schudzonej szamotem, tzw. kafle szamotowe, mają czerep bardziej odporny na zmiany temperatury od kafli ze zwykłej gliny.

Gliny do wyrobu kafli

Gliny do wyrobu kafli powinny być bardzo dobrze przerobione; stosowane bywa przemrażanie, szlamowanie wodą w celu uzyskania czystej, jednorodnej masy itp (program egzamin ustny).

Formowanie może być ręczne i na prasach. Warstewka szkliwa naniesiona na powierzchnię licową kafla tworzy po wypaleniu gładką powierzchnię białą lub barwną.

W skład szkliwa wchodzi krzemionka i różne topniki, jak tlenki ołowiu, cyny, boru, sodu wapnia i inne (opinie o programie). Szkliwo powinno mieć współczynnik rozszerzalności cieplnej możliwie taki sam jak czerep. Kafle białe mogą mieć powierzchnię licową płaską lub ze ściętymi krawędziami, zaś kafle barwne mogą mieć ponadto powierzchnię deseniową lub profilowaną.

Wypalanie bywa dwukrotne lub jednokrotne przy dwukrotnym najpierw wypala się czerep, nanosi się szkliwo i następnie wypala się ostatecznie; przy jednokrotnym wypalaniu nanosi się szkliwo na wyrób wysuszony i od razu wypala się ostatecznie; ten drugi sposób dotyczy przeważnie kafli barwnych (segregator aktów prawnych).

Kafle mają od strony wewnętrznej kołnierze zwane pospolicie rumpami. Aby spoiny między kaflami w piecach były jak najmniejsze, co jest wymagane ze względów estetycznych, wymiary kafli użytych do pieca muszą być bardzo dokładne; ponieważ jednak trudno osiągnąć należytą dokładność przy fabrykacji, zwykle wymiary kafli w planie bywają większe, a dokładność osiąga się przez doszlifowanie na miejscu roboty.

Kafle spotykane są dwóch zasadniczych rodzajów: kafle zwykłe i kwadratele (promocja 3 w 1).