Schemat kondensacji fenolu

Jeżeli kondensacja fenolu z formaldehydem przebiega w środowisku alkalicznym i z nadmiarem formaldehydu (CH₂0 : C_(iH_:iOII > 1), wówczas otrzymuje się żywice, które podobnie jak nowolaki mają budowę liniową, w związku z czym są rozpuszczalne i termoplastyczne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Żywice fenolowo-formalclehydowe, których kondensację zatrzymano w stadium rezolu, wykorzystywane są do sporządzania lakierów. Utwardzanie żywic rezolowych zachodzi pod wpływem ogrzewania i prowadzi poprzez częściowo usieciowane rczitole do rezitu makrocząsteczki silnie usieciowanej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Produkty kondensacji fenoli lub ich pochodnych (np. krezoli) z formaldehydem znajdujące się w stadium rezitu i poddane ogrzewaniu nie miękną, lecz w temperaturze ok. 270°C (ok. 540 K) ulegają rozkładowi z wydzieleniem fenolu, wody oraz różnych produktów zwęglenia. Schemat kondensacji fenolu z formaldehydem można przedstawić następująco. Jest to reakcja syntezy polegająca na łączeniu się cząsteczek monomerów w związek wielkocząsteczkowy na skutek przemieszczenia się ruchliwego atomu wodoru od jednej cząsteczki do drugiej (uprawnienia budowlane).

W procesie tym, podobnie jak w przypadku polimeryzacji, nie wydzielają się produkty uboczne, w związku z czym skład polimeru jest taki sam jak skład substancji wyjściowych. Poliaddycja nazywana jest czasem polimeryzacją stopnioioą. Stosuje się ją przede wszystkim do otrzymywania polimetakrylanu metylu (tzw. szkła organicznego). Reakcja przebiega w fazie ciekłej z dodatkiem inicjatora (w ilości ok. 0,1%) w temperaturze ok. 80 C (ok. 350 K). Otrzymuje się ciecz o konsystencji syropu, zawierającą 10% polimeru. Resztę stanowi nieprzereagowany metakrylan metylu (monomer). Dalsza polimeryzacja zachodzi w procesie formowania wyrobu. Przykładowo w produkcji płyt z polimetakrylanu metylu roztwór polimeru w monomerze wlewa się do formy, np. między dwie szyby szklane, i ogrzewa do temperatury 50-120 C (ok. 320-400 K). W ten sposób można otrzymywać płyty o grubości 1-30 mm (program egzamin ustny).

Metoda polimeryzacji blokowej

Metoda polimeryzacji blokowej jest stosowana rzadko z powodu trudności związanych z odprowadzaniem ciepła wywiązującego się w reakcji. Stosuje się ją często w produkcji polistyrenu, polimetakrylanu metylu i polichlorku winylu w skali przemysłowej. Polimeryzacja perełkowa przebiega następująco: odpowiedni monomer (nierozpuszczalny w wodzie) z dodatkiem inicjatora, np. nadtlenkiem benzoilu, zostaje mechanicznie rozproszony w wodzie zawierającej żelatynę lub polialkohol winylowy, w wyniku czego powstaje zawiesina bardzo małych kropelek monomeru (opinie o programie).

Wewnątrz tych kropelek zachodzi polimeryzacja. Dodatek żelatyny lub polialkoholu winylowego zapobiega ewentualnemu łączeniu się poszczególnych kropelek monomeru, które po zakończonej reakcji stworzą „perełki” polimeru (stąd nazwa metody). Obecność wody sprzyja wymianie ciepła powstającego podczas polimeryzacji. Zaletą tej metody jest możliwość otrzymywania produktów o dużej masie cząsteczkowej, bardzo czystego i w postaci dogodnej do przetwórstwa (perełki) (segregator aktów prawnych).

Podobnie jak w przypadku polimeryzacji perełkowej, monomer zostaje tu również rozproszony w wodzie zawierającej emulgator (substancja powierzchniowo czynna, np. palmitynian sodowy C₁₃H_:!1COONa) i występuje w postaci drobnych kropelek. Różne natomiast w obu tych metodach są zastosowane inicjatory. W metodzie emulsyjnej używa się inicjatorów rozpuszczalnych w wodzie, (np. nadsiarczan amonu lub potasu), a nie w monomerze (jak ma to miejsce w przypadku polimeryzacji perełkowej).

Rozpuszczony w wodzie inicjator łączy się z kropelkami zemulgowanego monomeru, inicjując w ten sposób reakcję. Polimeryzacja przebiega na zewnątrz kropelek monomeru (promocja 3 w 1). Powstający polimer ma postać drobnych ziarenej zawieszonych w wodzie. Proces prowadzi się w obecności substancji buforowych zapewniających stałość pH środowiska, stabilizatorów i regulatorów. Wydzielenie polimeru z emulsji zachodzi przez odparowanie wody lub koagulację („ścięcie”) zawiesiny za pomocą słabego kwasu.