Ścianka oporowa zakotwiona

Projektując obudowy wykopów należy mieć przede wszystkim na uwadze dwa główne czynniki:

a) najwyższa rozpora wykopu będzie przenosić znacznie większe obciążenie, niż to wynikałoby z rozkładu naprężeń od parcia czynnego (program uprawnienia budowlane na komputer),

b) rozpory w strefie ściskanej stanowią układ łamliwy wykazujący tendencję do zniszczenia już w chwili pojawienia się pierwszych odkształceń.

Ścianka oporowa zakotwiona jest podparta poprzecznie dzięki zagłębieniu jej do gruntu nośnego oraz dzięki zakotwieniu umieszczonemu w jej górnej części. Tego rodzaju ściankę szczelną należy zaprojektować na działanie sił ścinających i momentów zginających, natomiast zakotwienie należy zaprojektować na siłę poprzeczną niezbędną do utrzymania ścianki w równowadze (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ścianki szczelne zakotwione stosuje się często do budowy nabrzeży i mol, ponieważ na słabych gruntach występujących zazwyczaj w takich przypadkach nie sposób posadowić ścian oporowych masywnych, a ponadto zastosowanie ścianki oporowej zakotwionej z zasady jest tańsze niż posadowienie ściany masywnej na palach. Projektowanie i analizę obciążeń ścianek zakotwionych trzeba zaliczyć do bardzo skomplikowanych zagadnień. Rozkład naprężeń od parcia zasypki zależy w dużym stopniu od rodzaju konstrukcji ścianki (uprawnienia budowlane).

Cięgna kotwi

Według Tschebotarioffa (1951) należy rozróżniać trzy przypadki.

• Jeśli zasypkę wykonano po wybudowaniu ścianki oporowej, to parcie jednostkowe działające na ściankę będzie wzrastać liniowo z przyrostem głębokości, zgodnie z klasyczną teorią parcia czynnego, aż do punktu utwierdzenia ścianki w gruncie (program egzamin ustny).
• W przypadku zagłębienia ścianki oporowej w gruncie i po późniejszym wykonaniu wykopu z jednej strony ścianki, nacisk jednostkowy działający na ściankę będzie z grubsza równomierny na całej głębokości, chyba że zakotwienie jest wyjątkowo sztywne.
• Jeśli zakotwienie jest bardzo sztywne, rozkład naprężeń będzie podobny jak w przypadku rozparcia. Taki przypadek może powstać, jeśli jako cięgna kotwi użyje się elementu konstrukcyjnego o dużej sztywności lub jeśli krótkie cięgno zamocuje się do ciężkiego elementu kotwiącego.

Poza tym wartość największego momentu zginającego w ściance wydatnie zależy od rozkładu naprężeń działających na część ścianki zagłębionej w gruncie, przy czym stan naprężenia w tej strefie jest bardzo złożony. Wpływu tego nie można wyznaczyć na podstawie prostych teorii i dlatego są przydatne złożone teorie Hansena. Jednakże dane doświadczalne oraz obserwacje ścianek istniejących służą za podstawę do projektowania. Tschebotarioff (1951) i Rowe (1952) opracowali takie metody projektowania (opinie o programie). Często do utwierdzenia cięgna kotwi stosuje się (rys. 1-15) ciężkie bloki. Zaprojektowanie kotwi tego rodzaju wiąże się z interesującym zagadnieniem wyznaczenia parcia biernego.

W wielu przypadkach stateczność zboczy jest zachowana bez uciekania się do budowy konstrukcji oporowych. Oczywiście w takich przypadkach nachylenie zbocza albo jego wysokość muszą być odpowiednio małe, aby masa gruntu była stateczna. Do obliczania stateczności zboczy używamy tych samych zasad równowagi granicznej jak w przypadku mas gruntu podtrzymywanych przez ściany oporowe (segregator aktów prawnych). Dwa typowe przypadki kształtowania zbocza z gruntów ziarnistych. W części a) pokazano budowę nasypu przez proste zsypywanie gruntu z wywrotek, w części b) przez zsypywanie rudy, piasku lub innych sypkich materiałów z rury zsypowej albo z taśmy przenośnika. W obu przypadkach materiał stacza się po pochyłości.

Od czasu do czasu materiał, który zatrzymał się na zboczu zaczyna ponownie zsuwać się, to znaczy masa materiału o grubości małej w porównaniu z wysokością zbocza ześlizguje się po zboczu (promocja 3 w 1). Pierwotne nachylenie zbocza zmienia się, jego największe nachylenie, przy którym materiał wykazuje stateczność, nazywamy kątem stoku naturalnego. Zachowanie się materiału podczas doświadczenia ze zsypywaniem jest podobne.