Seria badań

Seria badań musi obejmować zbadanie co najmniej 4 jednakowych próbek. Wyniki badania nanosi się na kratkowany papier, gdzie bok kratki = 1 cm oznacza na osi rzędnych 10% ubytku ciężaru, a na osi odciętych 1 minutę. W ten sposób otrzymuje się odniesione do czasu krzywe ubytku ciężaru oraz krzywe przebiegu temperatury (program uprawnienia budowlane na komputer).
Powierzchnia ograniczona krzywą ubytku ciężaru między punktami 0 min i 6 min stanowi miarę opóźnienia procesu spalania. Płaski przebieg krzywej i duże odchylenia od krzywej obrazującej drewno nie impregnowane świadczą o skuteczności środka.

Uzupełnienie badania w piecu rurowym stanowi badanie wytrzymałości na zginanie statyczne w czasie opalania drewna. Miarę wartości środka stanowi długość czasu, przez który trzeba działać ogniem, by nastąpiło złamanie próbki.
Całokształt badań powinien obejmować określenie punktu zapłonu, określenie szybkości spalania oraz badanie wytrzymałości drewna w ogniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Środki ochronne. Stosowane w budownictwie środki utrwalające obejmują preparaty zawierające sole mineralne oraz związki oleiste i pasty.

Drewno przeznaczone do nasycania powinno spełniać następujące warunki:
- powinno być zupełnie zdrowe, nie zagrzybione i nie opadnięte przez owady,
- powinno być przeschnięte; jego wilgotność powinna się zamykać w granicach 15-20%,
- powinno pochodzić ze ścinki zimowej (uprawnienia budowlane).

Drewno ze ścinki letniej łatwo ulega zaparzeniu lub zasinieniu oraz silnie pęka na skutek intensywnego wysychania.
Najlepiej nadaje się do nasycania drewno bukowe (drewno beztwardzielowe), na drugim miejscu stoi dąb, dalej sosna; świerk i jodła źle przyjmują impregnaty i nie nadają się do wyrobu podkładów.
Woda zawarta w drewnie stanowi przeszkodę w nasycaniu. Z tego powodu nasyca się drewno powietrzno-suche, co pociąga za sobą konieczność sezonowania podkładów przez kilka miesięcy; podkłady wyrobione w zimie dojrzewają do nasycania w ciągu maja, podkłady bukowe wymagają dłuższego sezonowania (program egzamin ustny).

Teoretyczne podstawy nasycania

Technologiczną obróbkę podkładów, obejmującą nacięcia na podkładki, nawiercania na haki szynowe i ewentualne dyblowanie podkładów, należy wykonać przed nasycaniem.
Drewno zanurzone w wodnych roztworach soli nieorganicznych wchłania je przez dyfuzję.
Mianem dyfuzji określa się przenikanie jednego ciała w drugie bez udziału jakiejkolwiek siły zewnętrznej (opinie o programie).

Dyfuzja polega na tym, że cząsteczki dwóch różnych ciał zetkniętych z sobą dążą do przemieszczenia i wskutek tego przechodzą przez powierzchnię graniczną oddzielającą obydwa ciała. Przemieszczanie to przebiega nawet wbrew działaniu siły ciężkości. Jeżeli w jednej przestrzeni znajdują się dwa roztwory o różnym stężeniu, to w roztworach tych wystąpią zjawiska dyfuzji; końcowym wynikiem dyfuzyjnego przemieszczania się cząsteczek jest wyrównanie stężenia i powstanie jednorodnej mieszaniny w miejsce dwóch różnych, stykających się z sobą roztworów (segregator aktów prawnych). W miarę wzrostu temperatury wzrasta szybkość przebiegu dyfuzji z warstw o temperaturze wyższej do warstw o temperaturze niższej.

Drewno zanurzone w roztworze soli mineralnych stwarza dogodny układ dla powstania zjawisk dyfuzji. Z jednej strony istnieje impregnat o określonym stężeniu, z drugiej strony woda zawarta w drewnie. Układ dąży do wyrównania różnic stężenia; rozpuszczone w wodzie cząsteczki soli dyfundują w głąb drewna, woda natomiast przesuwa się w drewnie ku jego powierzchni. W wyniku końcowym wyrównuje się stężenie całego układu dyfuzyjnego; jednocześnie cząsteczki impregnatu wnikają do wnętrza drewna (promocja 3 w 1).

Prawa dyfuzji mają zastosowanie w metodach nasycania opartych na zanurzaniu i powlekaniu drewna impregnatem, a zwłaszcza w metodach opartych na powlekaniu wilgotnego drewna pastami grzybobójczymi. W wyniku działania praw dyfuzji naniesiona na drewno pasta wchłania wodę z wilgotnego drewna i rozpuszcza się, po czym penetruje w głąb drewna w postaci wodnego roztworu.