Sieć elektryczna

Tymczasowa sieć niskiego napięcia na placu budowy dzieli się na:

• główne linie zasilające od głównej tablicy rozdzielczej do ostatniej tablicy rozdzielczej (zawierającej zabezpieczenia poszczególnych obwodów), przy czym linie te mogą być przeznaczone wyłącznie do zasilania urządzeń siłowych lub oświetleniowych lub wspólne dla siły i światła; zazwyczaj stosuje się jedną lub kilka głównych linii zasilających dla siły oraz oświetlenia budynków prowizorycznych placu budowy oraz jedną linię zasilającą dla oświetlenia placu budowy,
• odgałęźne linie zasilające będące odgałęzieniami od głównych linii zasilających.

Na dużych budowach sieć oświetleniowa powinna być także podzielona na oddzielne obwody, np. dla oświetlenia poszczególnych terenów produkcyjnych itp.

Najbardziej ekonomiczne jest wykonywanie tymczasowych sieci niskiego napięcia jako czteroprzewodowych, z których trzy są fazowe, a jeden zerowy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Linie rozprowadzające prowadzone na placach budowy zazwyczaj wzdłuż dróg wykonywane są jako napowietrzne gołe, jeśli odległość ich od terenu jest nie mniejsza niż 5,0 m. W przypadkach, gdy jest niemożliwe zachowanie bezpiecznych odległości przewodów od budynków, stosuje się przewody izolowane.

Linie napowietrzne z przewodów gołych mogą być miedziane, aluminiowe lub stalowe. Przewody gołe miedziane są jednodrutowe o przekroju 6 i 10 mm². Przewody miedziane o większych przekrojach oraz z reguły przewody aluminiowe i stalowe wykonywane są w postaci linek (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Najmniejsza odległość przewodów gołych od terenu wynosi 5 m, a od miejsca, w którym może się znaleźć człowiek (rusztowanie), wynosi 3 m. Odstępy pomiędzy przewodami linii wynoszą co najmniej: 25 cm - w płaszczyźnie pionowej, 35 cm - w układzie poziomym lub skośnym.

Spadek napięcia w liniach głównych przy transformatorze nie może być większy niż 1-2%, a w końcu linii głównej - niż 5% (uprawnienia budowlane).

Przekroje przewodów ustala się za pomocą nomogramów, sporządzanych oddzielnie, zależnie od materiałów, z których przewody są wykonane.

Podpory linii napowietrznych

Jako podpory dla linii napowietrznych tymczasowych stosowane bywają najczęściej słupy drewniane o wysokości co najmniej 7,5 m i rozstawie ok 40 m. Słupy narożne wykonuje się zazwyczaj z zastrzałem o pochyleniu 90° do słupa(program egzamin ustny).

Na każdym słupie w granicach placu budowy instaluje się lampę odbłyskową, a w pobliżu stanowisk roboczych również żeliwne wyłączniki z uziemionymi bezpiecznikami, co umożliwia włączenia zelektryfikowanych przenośnych narzędzi roboczych.

Ochrona od porażeń. Zmienne warunki pracy i częste przemieszczanie urządzeń elektrycznych na placach budowy i zależność ich od warunków atmosferycznych powodują, iż urządzenia te powinny być zaliczane z punktu widzenia bezpieczeństwa jako pracujące w warunkach najgorszych, co w sposób istotny wpływa na dobór ochron i większości napięć. Tymczasowe urządzenia elektryczne na otwartych placach budowy wymagają stałej i starannej konserwacji przez monterów-elektryków (opinie o programie).

Jednym z niebezpieczeństw związanych ze stosowaniem tymczasowych urządzeń elektrycznych na placach budowy są przypadki zniszczenia izolacji przewodów, wskutek czego maszyna lub urządzenie elektryczne może się znaleźć pod prądem napięciu sieci zasilającej, co niemal zawsze powoduje porażenie (segregator aktów prawnych).

Na placach budowy stosować można do urządzeń elektrycznych następujące środki ochronne: uziemienie, zerowanie ochronne, wyłączniki ochronne, obniżanie napięcia roboczego, separacja odbiornika itp.

Uziemienie ochronne polega na połączeniu z ziemią kadłubów osłon silników elektrycznych oraz urządzeń elektrycznych, do których dopływa prąd z sieci zasilającej (promocja 3 w 1). Z powodu trudności uzyskania na placach budowy właściwej oporności uziomów (brak uziomów naturalnych) - ten sposób ochrony przeciwporażeniowej jest znacznie utrudniony.