Siłomierz

Z postaci złomu można orientacyjnie wnioskować o stopniu wytrzymałości; drewno wysokiej jakości daje złom długo włóknisty, średniej jakości - złom krótkowłóknisty, niskiej jakości - złom gładki lub muszlowaty (program uprawnienia budowlane na komputer).

Próbkę obciąża się aż do złamania. Siłę niszczącą P odczytuje się na siłomierzu z dokładnością 1,0 kG. Wilgotność próbki określa się bezpośrednio po jej zniszczeniu; w tym celu pobiera się w sąsiedztwie złomu próbkę o wymiarach 2X2X3 cm, która służy do określenia wilgotności, a w razie potrzeby także ciężaru właściwego.
Według norm niemieckich i anglosaskich obciążenie ze strony napory i podpór przenosi się na badane próbki za pośrednictwem płytek z twardego drewna o zaokrąglonych krawędziach; ma to zapobiegać powstawaniu wcisków w próbce i ewentualnym odchyleniom w wynikach badania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Przy badaniu próbek o dużych wymiarach obciąża się próbkę w dwóch punktach.

W razie potrzeby przeprowadza się w czasie próby na zginanie pomiar strzałki ugięcia, mierząc jej wielkość przy pomocy czujników lub deflektometrów, odczytując jej wymiar na odpowiedniej podziałce - jeżeli maszyna probiercza jest wyposażona w odpowiednie urządzenia pomiarowe - lub odczytując go z wykresu obciążeń i odkształceń wykonanego przez urządzenie rejestrujące maszyny probierczej. Pomiędzy siłą zginającą a wielkością strzałki ugięcia istnieje dla belki spoczywającej na dwóch podporach zależność (uprawnienia budowlane).

Wytrzymałość na zginanie oblicza się formułą Naviera. Przy belce podpartej w dwóch punktach i sile działającej w środku długości największy moment zginający występuje w punkcie działania siły, a punkty podparcia oddziaływają na zginaną belkę w drodze reakcji; reakcję jednego z nich przyjmuje się za podstawę obliczenia momentu zginającego.

Rozkład naprężeń

Przy prostokątnym lub kwadratowym przekroju w połowie odległości między dolną i górną płaszczyzną przechodzi przez środek ciężkości belki strefa obojętna; jest to płaszczyzna, w której włókna nie ulegają odkształceniom i zachowują niezmienione wymiary (program egzamin ustny). W warstwach materiału położonych powyżej strefy obojętnej powstają przy ściskaniu naprężenia ściskające (- o), pod wpływem których włókna ulegają skróceniu; poniżej strefy obojętnej występują naprężenia rozciągające (o), pod wpływem których włókna ulegają wydłużeniu.

Zmiany długości włókien są proporcjonalne do ich odległości od strefy obojętnej (opinie o programie). Wielkość naprężeń normalnych i związanych z nimi odkształceń ma w strefie obojętnej wartość 0; w miarę posuwania się od strefy obojętnej ku bocznym płaszczyznom belki naprężenia i odkształcenia rosną, osiągając maksymalną wartość w górnej i dolnej płaszczyźnie zewnętrznej. W tych warunkach wzdłuż strefy obojętnej powstają styczne naprężenia ścinające, dążące do przesunięcia cząstek materiału równolegle do strefy obojętnej w dwóch przeciwnych kierunkach (segregator aktów prawnych).

Formuła Naviera opiera się na założeniu równości naprężeń i jednakowego ich rozkładu po ściskanej i rozciąganej stronie belki. Założenie to jest słuszne w odniesieniu do materiałów jednorodnych, w których wytrzymałość na ściskanie i wytrzymałość na rozciąganie są sobie równe. Przy założeniu symetrycznego rozkładu naprężeń i odkształceń górna, ściskana płaszczyzna belki skróci się o tyle, o ile wydłuży się dolna, rozciągana płaszczyzna; warstwy rozmieszczone między strefą obojętną a warstwami zewnętrznymi wykazują pośrednie wartości odkształceń (promocja 3 w 1).

Nie wykazująca zmian strefa obojętna przechodzi przez 1/t wysokości przekroju zginanej belki, dzieląc jej przekrój poprzeczny na dwie równe części.
Założenia powyższe nie są słuszne w odniesieniu do materiałów niejednorodnych. Rozkład naprężeń w zginanej belce drewnianej komplikuje się w związku z tym, że wytrzymałość drewna na rozciąganie jest około 2 razy większa od wytrzymałości na ściskanie.