Skały i grunty

Gruntami nazywamy w technice budowlanej zewnętrzną warstwę skorupy ziemskiej. Grunty budowlane dzielą się na skały lite i rozdrobnione albo po prostu: skały i grunty. Skała (np. wapień, granit, bazalt, piaskowiec itd.) składa się z rozmaitych minerałów o różnej rozszerzalności cieplnej i różnej wytrzymałości. Pod wpływem zmian temperatury powstają w skale pęknięcia. W pęknięcia te dostaje się woda z deszczów i topniejących śniegów, a zamarzając rozsadza skałę na wielkie bloki. Tego rodzaju zjawisko rozpadu skał nazywa się wietrzeniem mechanicznym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Powstałe ze skał odłamki przez samo powstanie szczeliny lub też pod wpływem sił zewnętrznych (spływającej wody, wiatru) tracą równowagę i staczają się w dół, pękając na drobniejsze kawałki. Materiał w tej postaci dostaje się do rzek. Wleczone przez rzeki głazy i kamienie ulegają w czasie długiej wędrówki dalszemu kruszeniu i ścieraniu, przez co zwiększa się nie tylko stopień ich rozdrobnienia, lecz również zaokrąglają się krawędzie poszczególnych kamieni, a później ziarna piasku (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jak widać z tego od samego powstania grunt styka się z wodą. Jej udział w procesach powstawania gruntów nie ogranicza się jednak do mechanicznego rozsadzania skał czy transportu okruchów skalnych. W każdej naturalnej wodzie (nawet deszczowej) znajdują się drobne ilości różnych związków chemicznych. Wskutek działania tych związków, zwłaszcza bezwodnika kwasu węglowego, woda rozpuszcza i wypłukuje ze skały mniej odporne minerały, przyczyniając się tym do dalszego kruszenia skał. Proces ten nazywa się wietrzeniem chemicznym (uprawnienia budowlane).

Z rozpuszczonych minerałów powstają następnie nowe, wydzielane (wytrącane) w sprzyjających warunkach z wody, na przykład minerały iłowe. Minerały najbardziej odporne na wietrzenie chemiczne (np. kwarc) wypadają ze zwietrzałej skały całymi ziarenkami, które gromadzone i toczone przez rzeki tworzą piasek. Produkty wietrzenia skał ulegają dalszym przemianom, pozostając na miejscu ich powstania, bądź też są przenoszone i odkładane w różnych warunkach, tworząc warstwy gruntów (program egzamin ustny).

Grunty naniesione

Grunty pochodzenia miejscowego powstały z wietrzenia skały, na której leżą i pokrywają ją warstwą, która w naszych warunkach nie przekracza 2-h5 m grubości. Ich skład mineralny nie zawsze jest identyczny ze składem rodzimej skały, gdyż wietrzenie powoduje zmiany nawet w składzie mineralnym. Poznać je jednak można po tym, że w miarę zbliżania się do skalnego podłoża znajdują się w gruncie coraz liczniejsze i większe odłamki macierzystej skały, odporniejsze na wietrzenie (opinie o programie).

Grunty naniesione pochodzą z działalności lodowców, wiatrów, morza i rzek. Zależnie od sposobu nanoszenia mają one różnorodny skład mineralny, uziarnienie i uwarstwienie.

Teren Polski był podczas ostatniej ery geologicznej kilkakrotnie nawiedzany przez lodowiec skandynawski. Stąd też cała Polska aż do Podkarpacia pokryta jest grubą warstwą osadów polodowcowych, osiągających w środkowej części kraju grubość kilkudziesięciu metrów, a w północnej przekraczającej nawet 100 m grubości. Są to głównie gliny piaszczyste i piaski gliniaste, zawierające dużą ilość kamieni a nawet wielkich głazów (segregator aktów prawnych). Często występują w nich duże ilości okruchów skał wapiennych, wskutek czego kropla kwasu solnego silnie burzy się przy zetknięciu z takim gruntem. Spotyka się również piaski wypłukane z lodowca przez wypływające z niego wody.

Przy topnieniu lodowców powstały iły wstęgowe, zwane również warwowymi. Składają się one z naprzemianległych warstewek iłu i pyłu, co pochodzi od różnych warunków zmywania gruntu z lądu i osadzania w zastoiskach, zależnie od pory roku. Pod utworami lodowcowymi odsłaniają się często zielone i y z czerwonymi plamkami, tzw. iły pstre lub iły poznańskie, powstałe wcześniej w olbrzymich jeziorach, rozlewających się niegdyś na środkowych obszarach Polski (promocja 3 w 1).