Służba geodezyjna

Po wykonaniu deskowania służba geodezyjna wykonuje szczegółową jego inwentaryzację, podając odchyłki w stosunku do projektowych osi fundamentu w zasadniczych wymiarach (długość, szerokość) wnękach i wnętrzach nisz, rzędne wysokościowe wnęk i nisz, rzędne górnej powierzchni fundamentu oraz rzędne wysokościowe śrub kotwicznych i odchyłki ich poziomego ustawienia (program uprawnienia budowlane na komputer). Sposób wykonywania pomiarów oraz forma zewnętrzna szkicu inwentaryzacyjnego są identyczne jak przy odbiorze deskowania uprzednio opisanego. W czasie betonowania fundamentów pod ciężkie maszyny, służba geodezyjna powinna meldować o ewentualnych przesunięciach deskowania.

Obsługa geodezyjna przy budowie przemysłowych kominów żelbetowych ma na celu czuwanie nad prawidłowością realizacji projektu. Powstanie niedokładności we wznoszonym kominie żelbetowym jest niedopuszczalne ze względu na jego monolityczny charakter. Rozbiórka wadliwie zbudowanego segmentu trzonu komina jest wprawdzie możliwa do wykonania, ale kosztowna i niepożądana. Należy zatem w czasie trwania budowy komina żelbetowego prowadzić stałą kontrolę geodezyjną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W czasie budowy komina wykonuje się następujące prace geodezyjne:
1) poziome i pionowe usytuowanie fundamentu komina oraz jego trzonu i czopucha,
a. zachowanie w czasie budowy pionowości osi komina w nawiązaniu do środka zaznaczonego w jego fundamencie,
b. kontrola ustawiania form,
c. inwentaryzacja zabetonowanych segmentów,
d. obserwacje osiadania komina podczas budowy i po jej zakończeniu. Usytuowanie komina w płaszczyźnie poziomej i pionowej wykonuje się na
podstawie danych z planu generalnego, w oparciu o istniejącą w terenie osnowę sytuacyjno-wysokościową (uprawnienia budowlane).

Usytuowanie komina

Usytuowanie komina w płaszczyźnie pionowej wyznacza się w oparciu o repery niwelacyjne, znajdujące się na terenie lub w pobliżu placu budowy.
Za oś praktyczną komina przyjmuje się prostą, przechodzącą przez środki kół, jakie otrzymałoby się przecinając komin szeregiem płaszczyzn poziomych (program egzamin ustny). Natomiast osią teoretyczną będzie prosta pokrywająca się z linią pionu w punkcie przyjętym na powierzchni ziemi jako środek komina. Obie te osie powinny się oczywiście ze sobą pokrywać.

Dla wyznaczenia osi teoretycznej komina zawiesza się na szczycie rusztowania, znajdującego się wewnątrz komina, linkę z pionem, obciążanym stopniowo, w zależności od aktualnej wysokości wznoszonego komina. Przy ustalaniu położenia pierwszych segmentów ciężar pionu wynosi zaledwie kilka kilogramów; w miarę postępu budowy komina na pion nakłada się odpowiednie ciężarki (opinie o programie).

Uspokojenie pionu i naprowadzenie na środek, zaznaczony w fundamencie komina, odbywa się ręcznie. Stosowanie do przeprowadzenia tej czynności cieczy (jak to ma miejsce przy pionowaniu szybów górniczych) nie jest wskazane, gdyż utrudniałoby obserwacje pokrycia się pionu ze środkiem fundamentu. Kiedy prace prowadzone są już na większych wysokościach, instaluje się wewnątrz komina telefon, za pomocą którego utrzymują ze sobą łączność pracownicy ustawiający pion na dole z pracownikami pozostającymi na górze (na rusztowaniu) (segregator aktów prawnych).

Po stwierdzeniu, że położenie pionu jest właściwe, przystępuje się do pomiarów kontrolnych ustawienia form. Za pomocą taśmy stalowej odmierza się od linki utrzymującej pion odległości odpowiadające promieniowi przekroju poprzecznego komina na danym poziomie. Dokładność pomiarów wynosi około ± 0,5 cm. Oprócz powyższych czynności pomiarowych, należy jeszcze ustawić formy w poziomie za pomocą niwelatora i łat niwelacyjnych. W identyczny sposób przeprowadza się kontrolę zabetonowanych segmentów.

Niezależnie od pionowania mechanicznego każdego segmentu komina, przeprowadza się kontrolę pionowości wznoszonego komina przy pomocy wcięć kątowych (trygonometrycznych) z punktów założonych na zewnątrz komina (promocja 3 w 1).