Spienione tworzywa sztuczne

Nadają się do stosowania jako izolacja termiczna. Najlepszy jest styropian (spieniony polistyren) (uprawnienia budowlane).

Do wad styropianu należy zaliczyć: nieodporność na podwyższoną temperaturę (powyżej 80°C zmienia strukturę) oraz palność. W 1963 r. uruchomiono próbną produkcję styropianu samogasnącego.

Płytki styropianu mają nieduży wymiar i dlatego wykonując warstwę izolacyjną należy dążyć do uzyskania szczelności spoin między płytkami, jak również między płytkami a obrzeżem (program na telefon).

Mniejsze szczeliny w spoinach należy zalać klejem, a większe starannie utkać wełną szklaną i zalać klejem (program na komputer). Dla uszczelnienia spoin, tj. zabezpieczenia przed przenikaniem pary wodnej i infiltracją powietrza, należy spoiny oklejać paskami z folii PCW szerokości 4-4-6 cm, stosując klej PCW/CH.

Do klejenia styropianu nie należy stosować lepików na zimno, gdyż te zawierają rozpuszczalniki organiczne działające szkodliwie na styropian (program egzamin ustny). Do przyklejenia płyt do okładzin stosuje się emulsje asfaltowe oraz lepiki na gorąco pod warunkiem, że temperatura emulsji asfaltowej w chwili nanoszenia na styropian nie będzie wyższa niż 90°C. Do klejenia stosuje się też kleje Winilep i Polacet (opinie o programie).

Mała nasiąkliwość

Ze względu na małą nasiąkliwość i dobrą izolacyjność styropian obecnie można zaliczyć do materiałów najbardziej nadających się do warstw izolacyjnych ścian osłonowych. Spieniony polichlorek winylu ma niski współczynnik przenikania pary wodnej i małą nasiąkliwość. Zakres jego stosowania jest ograniczony temperaturami od —10 do l-50°C. Pianizol (niemiecka Iporka) jest to spieniona żywica mocznikowa (segregator aktów prawnych).

Posiada on dużo zalet: lekkość, mały współczynnik przewodności cieplnej. Do wad tego materiału należy zaliczyć: małą wytrzymałość, kruchość, dużą nasiąkliwość, wysoki współczynnik przenikania pary wodnej oraz zjawisko osiadania. Dla zabezpieczenia się przed skutkami wad stosuje się pianizol albo w hermetycznie zamkniętych kopertach z folii aluminiowej lub z tworzyw sztucznych, albo co najmniej stosując osłony paroszczelne o dużym oporze dyfuzyjnym (promocja 3 w 1).

Najwłaściwszym rozwiązaniem warstwowej ściany w tym przypadku będzie zastosowanie szczelnej okładziny zewnętrznej, szczeliny wentylowanej, oraz okładziny przeciw wiatrowej w postaci płyt azbestowo-cementowych, płyt pilśniowych twardych itp. Warstwa izolacyjna powinna być o 0,5H-1,0 cm grubsza od obliczeniowej.