Sposoby osadzania elementów

Sposoby osadzania elementów w miejscu ich wbudowania były i są nadal przedmiotem wielu dyskusji i kontrowersyjnych wniosków. Dyskusyjność tematu wynika przede wszystkim z braku racjonalnego rozwiązania montażu wymuszonego (program uprawnienia budowlane na komputer). Obecne rozwiązania pozwalają na stwierdzenie, że montaż wymuszony jest celowy z punktu widzenia nakładów robocizny oraz dokładności robót jedynie w budynkach o wysokości powyżej trzech kondygnacji nadziemnych. W budynkach niskich można stosować montaż swobodny, tj. montaż elementów bez odpowiednich urządzeń wyznaczających ścisłe miejsce osadzenia prefabrykatu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do najbardziej kłopotliwych robót montażowych na placu budowy w dotychczasowych warunkach można zaliczyć wykonanie złączy między prefabrykatami. Prawidłowe wykonanie złączy jest bardzo pracochłonne, szczególnie złączy wymagających zadeskowania. Ideałem byłyby złącza suche i proste w wykonaniu (uprawnienia budowlane).

Ogólnym dążeniem jest otrzymanie budynku po robotach montażowych w takim stanie, aby roboty wykończeniowe były jak najmniejsze. Duży stopień wykończenia elementów prefabrykowanych wpływa na zmniejszenie pracochłonności robót wykończeniowych, które są przeważnie robotami rzemieślniczymi, czyli bardzo pracochłonnymi (program egzamin ustny).

Nakłady robocizny

Nakłady robocizny ponoszone w produkcji, w transporcie i przy wznoszeniu budynków zależą również w dużej mierze od ilości wbudowanych w obiekt budowlany materiałów. Podstawowym wymaganiem, które powinno być bezwzględnie respektowane, jest jednorodność technologiczna konstrukcji i metod realizacyjnych budynku. Zróżnicowanie konstrukcji budynku wymaga bowiem zróżnicowania specjalizacji roboczych oraz ma wpływ na zwiększenie pracochłonności robót na placu budowy. Często jest ono powodem braku rytmiczności i ciągłości produkcji, a co za tym idzie przestojów i zmniejszonej wydajności brygad roboczych (opinie o programie).

Potrzeba powtarzalności operacji i procesów wznoszenia budynku nie wymaga komentarzy. Jest ona tak samo celowa i uzasadniona, jak w produkcji prefabrykatów. Niezależnie od wymagań stateczności i pewności konstrukcji budynku w czasie jego eksploatacji, należy uwzględniać podobne wymagania w procesie wznoszenia obiektu. Nieprzestrzeganie tej zasady prowadzi między innymi do nadmiernego nakładu robocizny na wykonywanie odpowiednich zabezpieczeń, stężeń itp.

W polskich warunkach klimatycznych konieczne jest przystosowanie konstrukcji budynków do różnych warunków atmosferycznych w trakcie realizacji. Z reguły w rozwiązaniach systemowych nie można przewidzieć, kiedy dany budynek będzie realizowany i w jakich warunkach atmosferycznych (segregator aktów prawnych). W związku z tym rozwiązania konstrukcyjne muszą być tak przygotowane, aby budynki mogły być realizowane w różnych porach roku bez dodatkowych nadmiernych nakładów robocizny na pokonywanie trudności realizacyjnych. Możliwości takie istnieją dzięki stosowaniu odpowiednich połączeń prefabrykatów, eliminacji procesów mokrych itp.

Wymagania w zakresie jednolitości typów i odmian elementów prefabrykowanych budzą zwykle zastrzeżenia wśród architektów, a szczególnie wśród osób lansujących słusznie otwarte systemy budownictwa mieszkaniowego. Wymagania dotyczące ograniczenia ilości typów prefabrykatów w budynku nie powinny powodować ograniczenia swobody kształtowania jego bryły też nie powinny ograniczać zbioru elementów, szczególnie w systemach elastycznych i uniwersalnych. Zagadnienie sprowadza się do racjonalnego doboru typów i odmian elementów w konkretnym budynku, co umożliwi właściwe wydatkowanie nakładów robocizny (promocja 3 w 1). Prawidłowy dobór jak wykazały to doświadczenia jest możliwy bez szkody dla walorów techniczno-użytkowych budynku. Wymaganie jednolitości typów i odmian prefabrykatów nie może być wyeksponowane ponad inne wymagania, a odpowiednie kryterium powinno być właściwie wyważone w hierarchii zbioru kryteriów technologiczności.