Sprężanie dwukierunkowe ściany zbiornika

Do sprężania mniejszych zbiorników nadaje się sposób polegający na zmianie prostej trasy nawiniętej struny na trasę łamaną. Uzyskuje się to przez kolejne (idąc po spirali od dołu) zakładanie specjalnymi szczypcami klamerek, jak to stosują Włosi (program uprawnienia budowlane na komputer). Na Węgrzech załamanie trasy uzyskuje się przez mocowanie nawiniętej spirali lub pierścieni złożonych z kilku drutów na pionowych płaskownikach, rozstawionych i zakotwionych na obwodzie. Do przemieszczania drutu stosuje się ręczne lewary śrubowe, które opiera się o występy w listwach kierujących.

We Francji wykonano zbiorniki sprężone wg projektu Weinberg a, w których naprężane siatki walcowe kolejno betonowano, uzyskując w ten sposób sprężoną ścianę zbiornika (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Siatki te składają się z drutu ciągłego przebiegającego wzdłuż tworzących hiperboloidy i zaczepionego na bolcach na specjalnym rusztowaniu ustawionym wokół ściany. Sprężenie (dwukierunkowe) uzyskujemy przez podniesienie górnego pierścienia rusztowania, na którym na bolcach zaczepione są druty. Dołem druty są zakotwione w lawie fundamentowej.
Naciąg odcinków kabli ułożonych wzdłuż tworzących hiperboloidy.

Zbiorniki wyniesione, o kształcie hiperboloidy są sprężane w dwojaki sposób. Niewielkie zbiorniki (wykonywane na poziomie terenu i podnoszone) spręża się przez napięcie strun ułożonych wzdłuż tworzących hiperboloidy i zaczepionych na sztywnych pierścieniach połączonych z deskowaniem (uprawnienia budowlane). Tak napięte struny torkretuje się i po stwardnieniu betonu oraz zwolnieniu deskowania uzyskuje się zbiornik sprężony w obu kierunkach. Przy większych wymiarach zbiorników sposób ten byłby trudny i kosztowny w realizacji. W tym przypadku spręża się ścianę zbiornika, zabetonowanego uprzednio, za pomocą kabli. Kable te, wygięte w kształcie litery V składają się z dwóch gałęzi, z których jedne są tworzącymi jednej rodziny hiperboloidy, a drugie tworzącymi drugiej rodziny. Naciąg i kotwienie kabli następuje w pierścieniu górnym.

Sprężanie przez nakładanie nagrzanych pierścieni

Do sposobu używanego od wieków przez kowali sięgnął Freyssinet, używając do sprężania zbiornika wykonanego z bloków prefabrykowanych płaskich pierścieni stalowych. Pierścienie te nagrzewano przepuszczając przez nie prąd elektryczny, nakładano na zbiornik i dociągano śrubami.
Sprężanie przez wprowadzenie zaczynu cementowego (opinie o programie). Przy zbiornikach walcowych leżących lub o kształcie torusa o osi pionowej, wykutych w skale i wyłożonych elementami betonowymi, sprężenie płaszcza betonowego można uzyskać przez wtłoczenie pod ciśnieniem kilku atmosfer zaczynu z cementu bezskurczowego lub ekspansywnego pomiędzy płaszcz betonowy a skałę. Zaczyn wypełnia szczeliny w skale i wywiera nacisk na płaszcz, oczywiście odpowiednio uszczelniony. Jeżeli zbiornik walcowy był zakończony dnem kopułowym lub stożkowym uzyskuje się wtedy dwukierunkowe sprężenie, podobne do sprężenia przy zbiornikach o kształcie torusa. Przy gruntach sypkich sposób ten nie dawał trwałych wyników, gdyż uzyskane sprężenie po pewnym czasie ustępowało (segregator aktów prawnych).

Sprężanie przy wykorzystaniu parcia gruntu W niewielkich zbiornikach walcowych, murowanych z cegły lub z elementów betonowych, zagłębionych w gruncie i wypełnionych wodą do poziomu znacznie niższego od poziomu otaczającego terenu, można wykorzystać parcie gruntu jako siłę powodującą sprężenie obwodowe walcowej ściany zbiornika i pierścienia otaczającego dno.

Dla zabezpieczenia stałego działania czynnego parcia gruntu należy przestrzeń wokół ściany zbiornika zasypać gruntem piaszczystym, pozbawionym kohezji, starannie go ubić, najlepiej polewając przy tym wodą. Do wykonania ściany zbiornika należy użyć dobrej zaprawy cementowej o wytrzymałości na rozciąganie co najmniej 2 kG/cm2. Płyta denna może być płaska lub stożkowa (promocja 3 w 1).