Sprężanie hydrauliczne

Przykład rozwiązania konstrukcyjnego opartego na powyższej zasadzie. Drut nawijany pod naprężeniem dociska rdzeń rury do krążków prowadzących i zapewnia stateczność ruchu obrotowego, bez zakładania specjalnych urządzeń prowadząco-ociskających (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kąt nawijania jest stały (niezależnie od średnicy rury), zaś skok spirali waha się od 0-40 mm. Po uzwojeniu warstwę uzbrojenia pokrywa się torkretem. Uzwajające urządzenie (prototypowe) skonstruowane w Polsce. Rdzeń rury utrzymywany jest wyłącznie za pośrednictwem tarcz, zamocowanych w kłach (podobnych do uchwytów to- karki) i ściągniętych silnie cięgnami. Napęd wprowadzony jest za pomocą silnika elektrycznego, przekazującego ruch poprzez ślimacznicę. Jednocześnie za pomocą napędu linowego i urządzenia przekładniowego przesuwany jest wózek. Na wózku tym, znajduje się zwój drutu, urządzenie wstępnie, hamujące i bęben hamujący (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jako inny przykład urządzenia nawijającego można wymienić uzwajarkę firmy Preload, gdzie mechanizmem hamującym jest (jak zwykle w różnorodnych urządzeniach tego systemu) otwór „ciągadła” o nieco mniejszym prześwicie od średnicy drutu. Rury można też uzwajać w pozycji stojącej. W czasie jednostronnego uzwajania w rdzeniu betonowym rury powstają szkodliwe naprężenia ścinające i momenty zginające, w związku z czym uzwajarki tego typu ustępują urządzeniom grupy pierwszej.

Sprężanie rur przez uzwajanie po stwardnieniu betonu odpowiada zasadzie kablobetonu. Możemy jednak również dokonywać naciągu uzbrojenia przed pełnym stwardnieniem betonu, co w pewnej mierze odpowiada zasadzie strunobetonu (uprawnienia budowlane). W tym celu umieszcza się uzbrojenie (na początku nie naprężone) w formie stojącej, po czym betonuje się ścianki rury. Sprężenia dokonuje się przed pełnym stwardnieniem betonu przez zastosowanie wewnętrznego nadciśnienia (hydraulicznego), wywołując rozszerzenie ścianek betonowych i naciągnięcie uzwojenia. Sposób ten wymaga starannego określenia chwili sprężenia, gdyż beton musi być na tyle związany, aby zapewniona była pewna minimalna przyczepność między nim a stalą (o takiej wielkości, aby beton „pociągał” za sobą uzbrojenie przy rozszerzaniu), z drugiej zaś strony musi on być jeszcze na tyle plastyczny, aby ścianka rury mogła się wydłużać bez obawy zarysowania i aby mogła trwale zachować uzyskany kształt.

Technologia sprężania hydraulicznego

Technologia sprężania hydraulicznego pozwala na zastosowanie równoczesnego sprężania podłużnego i obwodowego (program egzamin ustny). Zaletą jej jest połączenie czynności związanych z betonowaniem rury i jej sprężeniem przez wykonywanie ich w jednej formie, podczas gdy w metodach trzeba najpierw wykonać rdzeń betonowy, naciąg zaś dokonuje się w oddzielnym agregacie uzwajającym. Ponadto możliwość uzyskania betonu o bardzo wysokiej wytrzymałości (dzięki wstępnej kompresji) oraz zastosowanie sprężenia dwukierunkowego prowadzi do bardzo korzystnych wskaźników materiałowych, przy krótkim cyklu produkcyjnym. Wadą tej metody jest jej mała elastyczność jeśli chodzi o przystosowanie do produkcji rur o różnych średnicach, z uwagi na skomplikowane i kosztowne formy stojące (opinie o programie).

Metoda powyższa, z zastosowaniem sprężania dwukierunkowego, została opracowana jeszcze przed wojną przez E. Freyssineta i zastosowana w wytwórniach w Algierii i w Niemczech (przez firmę Wayss & Freytag). Zasadniczym urządzeniem produkcyjnym jest forma stojąca. Jej szkielet  worzą dwie rury stalowe: wewnętrzna i zewnętrzna. Zapełnianie betonem następuje przez boczny lej (segregator aktów prawnych).

Do formy wkłada się nie naprężone uzbrojenie w postaci siatki złożonej z uzbrojenia podłużnego i obwodowego. Po włożeniu do formy i zakotwieniu od strony „ślepej” uzbrojenie podłużne naciąga się za pomocą lekkich naciągarek. Naciąg uzbrojenia obwodowego odbywa się hydraulicznie (promocja 3 w 1).