Sprężenie transwersalne

Ugięcie stabilizuje się za pomocą odpowiednich ram uchwytowych. W tym stanie stopki rozciągane (tzn. zewnętrzne) obu dźwigarów betonuje się. Do stopek dźwigarów dospawa się lekko strzemiona i inne uzbrojenie pomocnicze.

Po stwardnieniu betonu zwalnia się skrajne ramy uchwytowe, sprężając tym samym beton (program uprawnienia budowlane na komputer). Takie belki - półfabrykaty zależnie od przeznaczenia betonuje się w pozostałej części, bądź też wbudowuje w’ konstrukcję (np. mostową) i na miejscu budowy zabetonowuje się resztę dźwigara, uzyskując tym samym pomost jezdni.
Badania wykazują, że dla belek „Preflex” można znacznie podwyższyć obciążenie użytkowe (łącznie z ciężarem własnym nawet ok. dwukrotnie), natomiast moment niszczący nie ulega istotnej zmianie w stosunku do identycznego dźwigara niesprężonego.

Analiza Teologiczna wykazuje jednak, że naprężenia wstępne zanikają w znacznej mierze z biegiem czasu, co obniża korzyści stosowania tych belek ł). Ten niekorzystny wpływ starano się zredukować, stosując silne ugięcia wstępne belek stalowych, co możliwe jest przy belkach o niewielkiej sztywności na zginanie; w tym przypadku jednak cały efekt sprężenia traci na znaczeniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Należy zwrócić uwagę, że takie elementy o niezbyt wielkiej sztywności mogą jednak często okazać się użyteczne jako dodatkowe źródło sprężenia w konstrukcjach odmiennego typu.
Przez sprężenie transwersalne rozumiemy metodę łączenia elementów podłużnych (ułożonych równolegle) przez wstępny docisk sprężający w kierunku poprzecznym.

Ze sposobu tego często korzystamy przy realizacji jezdni mostowych (uprawnienia budowlane). W ten sposób można łączyć nawet belki sąsiednich przęseł, tworząc z nich belki ciągłe, a więc ustroje hiperstatyczne. Przeniesienie momentów podporowych zapewnia tarcie łączonych elementów, bądź też odporność zaprawy na ścinanie. Należy zdawać sobie sprawę, że chodzi tu o pewien sposób realizacji ustrojów sprężonych, nie zaś o nową metodę sprężania.
Metoda ta (opracowana w Holandii) znalazła zastosowanie przy realizacji mostów sprężonych w kilku wariantach (program egzamin ustny). 

Metody termiczne i termoelektryczne

Belki sąsiednich przęseł są wzajemnie przesunięte o V2 szerokości i mają zwężone stopki górne nad podporami, co umożliwia wsunięcie ich między siebie. Przez sprężenie poprzeczne na podporze zapewnia się współpracę belek sąsiednich przęseł, jak również współpracę belek w kierunku poprzecznym (opinie o programie). Przez zagęszczenie środników belek na podporze, moment bezwładności zespołu ulega tam odpowiedniemu zwiększeniu, co jest korzystne dla przeniesienia momentów podporowych. Z punktu widzenia teoretycznego jest to ustrój, w którym sprężenie nie wywołuje nadliczbowych reakcji podporowych, a więc ustrój odpowiadający konstrukcjom o kablach współbieżnych.

Pracuje on jak belka ciągła dla obciążeń użytkowych, podczas gdy reakcje od ciężaru własnego oblicza się dla belek wolnopodpartych. Mamy tu do czynienia z łączeniem kompleksowym przez sprężenie, znacznie prostszym i mniej pracochłonnym niż np. zakładanie w poszczególnych belkach kabli łączących kapeluszowych. Zużycie stali sprężającej jest również odpowiednio niższe (segregator aktów prawnych).
Tutaj belki sąsiednich przęseł nie są względem siebie przesunięte, natomiast w miejscach sprężenią transwersalnego wkłada się między nieodpowiednie elementy pośredniczące w przeniesieniu poprzecznych sił sprężających.

Miejsca połączeń usytuowane są w danym przypadku nie nad podporami lecz w przęsłach, w punktach momentów zerowych. We wszystkich opisanych dotychczas metodach, sprężenie następowało przez naciągnięcie uzbrojenia, miało więc charakter zabiegu mechanicznego (promocja 3 w 1).

Podejmowane były próby uzyskania tego samego efektu na drodze termicznej, przez wykorzystanie kurczenia się uprzednio nagrzanego uzbrojenia a więc zastosowania metod termicznych czy termoelektrycznych. Odpada tu konieczność korzystania z kosztownych i nieraz skomplikowanych urządzeń mechanicznych.