Stalowe katary

W wielu krajach katary drewniane należą do historii i używa się wyłącznie katarów o konstrukcji stalowej. Stalowe katary spotyka się obecnie i u nas, najczęściej mają one dużą wysokość użytkową, np. 17-24 m, aczkolwiek można spotkać katary stalowe znacznie niższe. Kafar posuwa się wzdłuż rzędu wbijanych pali po założonych w tym celu szynach 1 (program uprawnienia budowlane na komputer). Podczas wbijania pala zamocowuje się kafar za pomocą czterech dźwigników opieranych na gruncie. Urządzenie osiowe 2 umożliwia obracanie całego katara naokoło osi pionowej. Śruba 4′ umożliwia nadawanie prowadnicom nachylenia, przez obrócenie konstrukcji katara wokoło przegubu 3, a śruba 5 służy do niedużych poziomych posuwów prowadnic (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zarówno w katarach stalowych jak i drewnianych można często domontowywać do prowadnic dolne wydłużenia umożliwiające wbijanie pali co najmniej o parę metrów niżej od dolnego pomostu katara. Korzystając z takiego wydłużenia można dogodnie prowadzić wbijanie pali do niskiego poziomu, np. z rusztowania ponad dołem fundamentowym (uprawnienia budowlane).

Młoty najprostsze bywają spadowe, zwykle żeliwne lane, posiadające z góry ucho do zawieszania bezpośrednio na linie limb na orczyku. Typ młota o ciężarze 400 kG. Młoty te bywają o różnym ciężarze, zależnie od katara do jakiego są używane i od sposobu ich podnoszenia. Najlżejsze młoty (200-400 kG) były swego czasu używane w ten sposób, że do liny doczepiano szereg postronków podciąganych każdy z osobna przez jednego robotnika, a więc w sumie przez całą załogę, obecnie ten sposób jest zarzucony (program egzamin ustny).

Wał dźwigarki

Drugi koniec liny dochodzi do dźwigarki umocowanej na dolnym pomoście. Przez obroty wału tej dźwigarki młot podnoszony jest do góry na wysokość paru metrów, po czym podciągnięcie linką 1 za ramię 2 orczyka powoduje zsunięcie się młota z haka i jego spadnięcie na pal. Trzeba zwracać uwagę, żeby zaokrąglenie wewnętrzne haka orczyka miało linię ściśle kolistą w stosunku do osi obrotu, w przeciwnym razie orczyk często się łamie (opinie o programie). Po spadnięciu młota trzeba zluzować linę, która pod ciężarem orczyka opuszcza się. Orczyk musi być tak zrównoważony, żeby hak jego po opuszczeniu wchodził automatycznie do ucha młota. Te uwagi doprowadzają do wyraźnego wniosku, że orczyk typu a) na rys. 9-19 jest typem nieco prymitywnym i należy zalecić stosowanie raczej typu b). Jeden i drugi należą do typów łatwo wykonalnych w kowalskiej robocie (segregator aktów prawnych).

Przy wbijaniu pali początkowo dajemy uderzenia z małej wysokości, dopiero po pogrążeniu pala nieco w grunt, stopniowo zwiększamy wysokość uderzeń, doprowadzając ją zazwyczaj do 3 m, a nieraz do 5 m i więcej. Ciężar młota używanego w kafarach przy pracy spadowej osiąga zazwyczaj 400-P800 kG, aczkolwiek mogą być użyte i cięższe młoty, np. o ciężarze 1000 kG. Wadą tych kafarów przy użyciu ręcznej dźwigarki jest ich powolna praca, gdyż poszczególne uderzenia przypadają co 1,5-2 min, jednakże prostota urządzenia i łatwość obsługi powodują częste ich użycie tam, gdzie trzeba wbić niewielką ilość pali lub ścianki szczelnej (promocja 3 w 1). Znacznie przyspiesza pracę użycie dźwigarki o napędzie parowym, spalinowym lub elektrycznym; wówczas ilość uderzeń wzrasta kilkakrotnie. Znacznie korzystniejsza pod względem wydajności pracy jest inna odmiana młotów spadowych, a mianowicie młot bezpośrednio powiązany z liną (bez orczyka), której drugi koniec nawija się na wał dźwigarki, a wał ten może być łatwo połączony z silnikiem parowym, elektrycznym lub spalinowym za pomocą sprzęgła ciernego.