Stan zachowania drewna

Ustalenie wytrzymałościowych cech konstrukcji drewnianych polega na ustaleniu rodzaju i gatunku wbudowanego drewna oraz stopnia zniszczenia w trakcie eksploatacji. Poza stwierdzeniem więc rodzaju drewna i jego klasy (zależnej od liczby sęków, układu włókien itp.), umożliwiającym określenie normowych wartości naprężeń dopuszczalnych, istnieje konieczność stwierdzenia czy i w jakim stopniu pierwotne właściwości materiału uległy pogorszeniu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stan zachowania drewna w konstrukcji zależy przede wszystkim od warunków wilgotnościowych, w jakich się ono znajduje. Dlatego też badać należy jakość konstrukcji, szczególnie w miejscach, w których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zawilgoceń (oparcie belek na murach, podwaliny, połączenia na czopy, stropy kuchni, łazienek itp.), określając wymiary zdrowych, miarodajnych do obliczeń przekrojów elementów. Gnicie drewna wywołane jest najczęściej zagrzybieniem, a więc wiąże się ze sprawą jego zwalczania, które wykracza poza omawianą problematykę (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Często osłabienie przekroju (nie zawsze widoczne od zewnątrz) jest spowodowane działaniem owadów drążących w drewnie kanały. Stwierdzenie tego rodzaju uszkodzeń wymaga wprowadzenia poprawek do danych wytrzymałościowych, np. przez odpowiednie zmniejszenie naprężeń dopuszczalnych. Najczęściej nie ma możliwości odsłonięcia całej analizowanej konstrukcji i odkrywki dają jedynie wyrywkowy obraz stanu jej zachowania. Dlatego też szczególnie cenne mogą być informacje pośrednie, np. z obserwacji ugięć (uprawnienia budowlane).

Określenie wytrzymałości stali w konstrukcji nie nastręcza trudności, gdyż przeważająca większość konstrukcji wykonywana była ze stali węglowych o granicy plastyczności 20-25 kG/mm, odpowiadających obecnej stali normowej St3. Stale o podwyższonej granicy plastyczności, np. niemiecka stal St52, spotyka się w zasadzie w konstrukcjach bardziej eksponowanych (mostach, halach o dużej rozpiętości lub znacznym obciążeniu itp.). W razie wątpliwości, można się uciec do określenia gatunku stali poprzez pomiar twardości (program egzamin ustny).

Obciążenia stałe

Stale nieokreślonego pochodzenia (np. w konstrukcjach sprzed I wojny światowej, pochodzące z rozbiórek itp.) należy traktować jak stal StO. W celu stwierdzenia stopnia skorodowania konstrukcji należy usunąć miejscami powłoki ochronne, gdyż zdarza się, że rdza nie została usunięta przed malowaniem, lub też że niewłaściwie nałożona warstwa ochronna nie zapobiegła rdzewieniu. Ten ostatni przypadek sygnalizują zwykle pęknięcia lub odpryski farby (opinie o programie).

Jakość połączeń nitowanych sprawdza się przez stwierdzenie, czy nie nastąpiło obluzowanie nitów. Złą jakość spoin mogą sygnalizować ich rysy i pęknięcia. Natomiast, częściej zresztą spotykane, wady wewnętrzne (brak przetopu, pęcherze, wtrącenia) wykryć mogą prześwietlenia izotopami lub promieniami Rentgena oraz badania ultradźwiękowe. Metody te są jednak kosztowne, tak że stosowane są raczej w specjalnie odpowiedzialnych przypadkach i to raczej wyrywkowo. Jakość robót spawalniczych jest zresztą wyjątkowo starannie kontrolowana i w przypadku znajomości wykonawcy konstrukcji, od szczegółowych badań spoin można najczęściej odstąpić (segregator aktów prawnych).

W starych budynkach spotkać można elementy nośne ściskane, wykonane z żeliwa (np. słupy podpierające stropy drewniane) często o przekroju rurowym. Przyjmuje się, że żeliwo przenosi w zasadzie tylko siły ściskające, przy naprężeniach dopuszczalnych 600H-800 kG/cm². Zasady ustalania użytkowych obciążeń konstrukcji, zarówno wynikających z odpowiednich ustaleń normowych jak i z konkretnych warunków eksploatacyjnych stawianych konstrukcji. Obciążenia stałe zależą natomiast od wymiarów geometrycznych elementu ustalonych poprzez inwentaryzację oraz ciężarów objętościowych materiałów konstrukcyjnych (promocja 3 w 1). Ciężary te dla podstawowych materiałów występujących w konstrukcjach budowlanych zmieniają się w niewielkich granicach i mogą być przyjmowane z norm. Pamiętać jednak należy, że wyjątek mogą tu stanowić różnego rodzaju betony lekkie, których ciężar zależy w dużym stopniu nie tylko od składu, lecz i od stopnia zagęszczenia, i stopnia nawilgocenia (szczególnie betony komórkowe), a także różnego rodzaju zasypki (np. warstwy izolacyjne stropodachów).