Stanowiska krótkie

Stanowiska krótkie bywają niekiedy rozwiązywane odmiennie, jako bezściółkowe z rusztem w tylnej części stanowiska. nakrywającym kanał do odprowadzania gnojowicy. Przykład krótkiego stanowiska rusztowego (program uprawnienia budowlane na komputer).
Obory z bydłem nie wiązanym (wolnostanowiskowe). Trzymanie bydła bez uwięzi umożliwia zmniejszenie uciążliwości i nakładu pracy obsługi, zapewnia zwierzętom swobodę ruchów, co ma zasadnicze znaczenie dla ich samopoczucia i użytkowości.

Obory przystosowane do chowu krów bez uwięzi składają się z powierzchni przeznaczonej na legowiska, z pomieszczenia karmowego, magazynów pasz i ewentualnie ściółki oraz dojami z poczekalnią. W zależności od utrzymania zwierząt rozróżniamy obory wolnostanowiskowe:
- z legowiskami grupowymi, w których krowy są trzymane na głębokiej ściółce, mając bezpośredni, lecz regulowany dostęp do miejsc karmowych, legowiska, dojami i wybiegów,
- z legowiskami indywidualnymi (boksami) ściółkowymi lub bezściółkowymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Największe osiągnięcie w technologii chowu bydła stanowią płytkie obory boksowe z bydłem nie wiązanym. Część legowiska tych obór jest podzielona na pojedyncze boksy, co ułatwia utrzymanie zwierząt w czystości oraz obsługę przy żywieniu i usuwaniu odchodów. Stanowisko boksowe ma z trzech stron przegrody (z drewna lub rur stalowych) o wysokości 110 do 115 cm i długości równej 2/3 długości legowiska.

Tak dobrany wymiar przegród umożliwia swobodne wstawanie zwierząt, a jednocześnie chroni przed ich przechodzeniem wzdłuż rzędu boksów (uprawnienia budowlane). Pomiędzy rzędami boksów znajduje się obniżona o 25 cm część gnojowo-komunikacyjna, wybetonowana ze spadkiem i przystosowana do zgarniania obornika lub wyłożona rusztami przykrywającymi kanał na gnojowicę. Jednym z najnowocześniejszych rozwiązań obór wolnostanowiskowych są obory typu boksowego z karmieniem na legowiskach.

Podłoga drewniana

Każde zwierzę ma legowisko z dostępem wprost do żłobu, który jest podniesiony na wysokość 60 cm, a nad nim jest umieszczony przenośnik taśmowy z paszą (program egzamin ustny). Tylną część legowiska stanowi ruszt nadwieszony nad obniżoną płytą gnojową, z której odchody są usuwane za pomocą zgarniacza „Delta". Krowa leżąc trzyma łeb w wentylowanej przestrzeni pod żłobem, wstając jest zmuszona cofnąć się i staje wtedy tylnymi nogami na ruszcie tak. że odchody spadają na ruszt lub korytarz gnojowy.

Omawiane rozwiązanie, mimo że zapewnia zwierzętom swobodę ruchów, nie utrudnia utrzymania ich w czystości, umożliwia zmechanizowanie zadawania paszy i usuwania obornika. Pomieszczenia dla bydła młodego dzieli się na cielętniki, jałowniki i bukaciarnie. Każda grupa użytkowa wymaga odmiennych warunków utrzymania, przy czym następuje dodatkowo dalsze zróżnicowanie w zależności od wieku zwierzęcia i metody chowu (opinie o programie). Na przykład cielęta w wieku od 10 dni do miesiąca zaleca się trzymać w kojcach indywidualnych o wymiarach 65 x 100 cm i wysokości ścianek 125 cm, z podłogą drewnianą szczelinową pokrytą warstwą ściółki i umieszczoną na wysokości 20Y-30 cm nad poziomem posadzki pomieszczenia. Cielęta w wieku 1 Y-3 miesięcy mogą być utrzymywane w odpowiednio większych kojcach indywidualnych lub w kojcach grupowych.

Starsze cielęta, w’ wieku 3Y-6 miesięcy utrzymuje się w kojcach grupowych. Kojce grupowe, które zaleca się też dla jałówek i bukatów, mogą służyć do chowu na głębokiej ściółce, na płytkiej ściółce lub jako bezściółkowe; można przewidywać w nich boksy, a także wiązanie zwierząt przy żłobach. Zaleca się trzymanie jałówek w podobnych warunkach, w jakich będą one przebywały po przeniesieniu do obór (segregator aktów prawnych).

Pobyt na wolnym powietrzu i swoboda ruchów jest szczególnie zalecana dla bydła młodego, dlatego należy pomieszczenia do jego chowu łączyć z terenami wybiegowymi, przewidując dla cieląt 4-Y6 m2/szt., dla jałówek 5-Y8 nr/szt. W dojami szeregowej krowy stoją parami przy stanowisku dojarza (promocja 3 w 1).