Stateczność wysokich konstrukcji

Kilka wybranych stemplowań krążyn mostów wykonanych na odcinku Autostrady Słońca Bolonia-Florencja, na autostradzie Ceva - Savona i w rejonie Cantazaro na południu Włoch. Na elementy stemplowania najbardziej obciążone zastosowano rury 50-60 i rury 40-49 na inne elementy (stemplowanie krążyn mostu wykonanego wyłącznie z rur 40-49) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stateczność bardzo wysokich konstrukcji stemplowania krążynowego zapewniono za pomocą stalowej liny (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W licznych przypadkach stosowano układ łuków zespolonych, dzięki czemu nie wznoszono stemplowania dla całej szerokości mostu, lecz tylko dla połowy ostatecznej szerokości mostu. Po wykonaniu jednego łuku przesuwano stemplowanie w celu wykonania drugiego łuku danego przęsła. Na rysunku 10-10 przedstawiono przykład stemplowania przesuwnego (uprawnienia budowlane). Stemplowanie krążynowe było początkowo użyte do betonowania łuku połowy szerokości mostu. Następnie było opuszczone za pomocą skrzynek z piaskiem i przesunięte na stalowych rolkach. Widzimy je gotowe do montażu deskowania drugiego łuku mostu. Na pierwszym planie widać belki przeznaczone do podtrzymywania stemplowania podczas przesuwania. Belki są zazbrojone i jeszcze nie zabetonowane.

System Mills opiera się na następujących zasadach:

• Rury pracujące pod obciążeniem są oparte na podłożu i obciążone osiowo.
• Skutki odkształceń pod obciążeniem są całkowicie uniezależnione od czynników drugorzędnych, występujących zawsze w złączach i od skutków zsunięcia się złączy.
• Konstrukcja jest niezależna od linii wpływu i od kolejności wylewania (program egzamin ustny).

Sklepienie

Metoda ta nadaje się do przeprowadzenia dokładnych obliczeń ilości potrzebnego materiału w zależności od obciążeń. Najczęściej stosowanym stemplowaniem krążyny mostowej w tym systemie jest typ zwany trójkątnym, w którym po dwa zastrzały spotykają się na linii deskowania (opinie o programie). Rozpatrzmy tworzącą A krążyny mostowej. Sklepienie w miejscu tej tworzącej jest podtrzymywane przez dwa rzędy rur; rząd 1 wzdłuż linii O A i rząd 2 wzdłuż linii O’A. Każda rura jest zakończona widełkami śrubowymi. Widełki jednego rzędu, usytuowane wzdłuż linii równoległej do tworzącej A, podtrzymują krawędziak ułożony na kant w stosunku do dna widełek. Na krawędziakach warstwy 1 i 2 opiera się podkładka trójkątna lub trapezowa przeznaczona do podtrzymania krążyny. Podkładka wywiera na krążynę reakcję R. W celu jej wyznaczenia nadajemy wirtualne przemieszczenie punktu, w którym krążyna dotyka podkładki. Niezależnie od nachylenia krążyny do poziomu, można przyjąć, że wirtualne przemieszczenie tego punktu pod ciężarem betonu działającego na podkładkę jest prostopadłe do podniebienia (segregator aktów prawnych).

Chociaż wzór ten jest bardzo uproszczony, bo nie uwzględniono w nim ani naturalnego nachylenia skarpy, ani współczynnika tarcia dla deskowania, ani złożonych zjawisk występujących podczas betonowania, ani też ciśnienia hydrostatycznego, to jednakże nadaje się do stosowania, gdyż odpowiada on najniekorzystniejszym warunkom.

Wzór ten stosuje się z pewną dokładnością dla sklepień o niewielkiej grubości, których nachylenie jest mniejsze od kąta naturalnego stoku. Jeśli chcemy dokładniej obliczyć siłę R możemy posługiwać się innymi wzorami. Kierunek siły R jest zawsze prostopadły do podniebienia. Aby dobrze zlokalizować punkt jej przyłożenia, należy umieścić pomiędzy podkładką i krążyną wąską listwę drewnianą lub stalową (promocja 3 w 1).

Płaszczyzny warstw 1 i 2 wyznacza się w taki sposób, aby ich punkt przecięcia znalazł się w płaszczyźnie prostopadłej do podniebienia, przechodzącej przez oś listew. Można więc rozłożyć siłę R na składowe w kierunkach rur obu warstw i obliczyć potrzebną liczbę rur w każdej warstwie. Układ podpierający jedną tworzącą jest niezależny od układów podpierających inne tworzące, co pozwala pominąć wzajmne wpływy.