Stosowanie izolacji parochronnej

Najłatwiejszym rozwiązaniem przeciwdziałającym przenikaniu pary wodnej jest ułożenie od ciepłej strony warstwy całkowicie odpornej w postaci szczelnej okładziny lub wprowadzenia izolacji z warstw papy klejonej na lepiku, farby olejnej lub innej warstwy uszczelniającej. Jednakże takie rozwiązanie nie nadaje się do każdych warunków. Ściana pozbawiona wszelkiej chłonności pary wodnej przestaje być dostatecznym regulatorem wilgotności powietrza (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy takich ścianach wewnątrz pomieszczeń mogą powstawać w ciągu dnia większe wahania wilgotności względnej. Obniżenie temperatury może spowodować widoczne zawilgocenie powierzchni ścian. Z tego powodu jest wskazane, aby warstwa materiału oddzielająca izolację parochronną od wnętrza miała wystarczającą grubość i porowatość, i tym samym pochłaniała wilgoć. Przez zastosowania izolacji parochronnej od wewnątrz uzyskuje się jednakże zabezpieczenia wewnętrznych warstw ściany (wraz z izolacją cieplną) od zawilgocenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Stosowanie izolacji parochronnej w postaci całkowicie szczelnej przepony w zasadzie nie jest konieczne; w wielu przypadkach wystarcza warstwa o pewnej odporności określonej z obliczenia.
Jeśli para wodna częściowo przenika przez przegrodę, może ona odparować również od strony zewnętrznej.

Sprawa trudniejsza, jeżeli mamy do czynienia ze stropodachem. Stropodach od strony zewnętrznej ma warstwę wodoszczelną, która nie pozwala na odparowanie wilgoci. W takim przypadku zachodzi trudność dwojakiego rodzaju (uprawnienia budowlane).
Przy wilgotności względnej (fi = 50% tworzy się mała powierzchnia wykresu zawilgocenia. Przy wilgotności względnej <p,• = 60% może następować roszenie pary wodnej na powierzchni terakoty, ponieważ w tej powierzchni krzywa ciśnienia pary nasyconej przecina krzywą rzeczywistych ciśnień pary, co jest wskaźnikiem, że na ścianie może nastąpić skraplanie się pary wodnej.

Stosowanie przegród budowlanych

Jeżeli nie zastosować izolacji parochronnej, to para wodna przenikając przez porowatą warstwę przegrody zatrzymuje się przed warstwą wodoszczelną, tworząc pęcherze pod papą, i zawilgaca materiały ciepłochronne, które wtedy tracą na przewodności cieplnej, a przede wszystkim ulegają zniszczeniu (program egzamin ustny).
Jeżeli natomiast zastosować izolację parochronną, przez którą wskutek pewnej minimalnej przepuszczalności i nieszczelności przeniknie para wodna, to z biegiem czasu pomiędzy warstwą wodoszczelną a izolacją parochronną nagromadzi się woda jak w naczyniu zamkniętym. Izolacja parochronną w większości takich przypadków działa jak zawór zwrotny, to znaczy przepuszcza parę, ale nie odprowadza jej z powrotem. W tych przypadkach izolacja parochronna może przyczynić się do zamknięcia zawilgoconej przestrzeni; wobec tego jest wtedy niepożądana i nie powinna być stosowana. O tej okoliczności nie można zapomnieć przy projektowaniu przegród budowlanych, a w szczególności stropodachów i chłodni (opinie o programie).

Stropodach bez izolacji parochronnej ma możność wysychania, ponieważ w zależności od pór roku i warunków klimatycznych strumień wilgoci może zmienić kierunek. (Uwaga: nie można wtedy stosować materiałów wrażliwych na wilgoć).
Stosowanie przegród budowlanych wymaga zatem (zależnie od założeń) odpowiedniego projektowania i specjalnych obliczeń (segregator aktów prawnych).

Korzystamy przy tym z tablic opracowanych na podstawie licznych doświadczeń przeprowadzonych w wielu krajach. Tablice te zestawiają współczynniki przepuszczalności pary wodnej i opory poszczególnych warstw ochronnych (tabl. 6-10). Przenikanie pary i ciepła są zjawiskami podobnymi, jednakże przy obliczeniach przenikania pary jest zawsze wskazane sprawdzenie obliczeń przez porównanie wyników obliczeniowych z wynikami badań doświadczalnych przeprowadzonych w komorach klimatyzacyjnych (promocja 3 w 1).