Stosowanie koordynacji modularnej

Zajmiemy się obecnie próbą rozstrzygnięcia tych wątpliwości. Ponieważ żadna z przedstawionych alternatyw nie przewyższa drugiej ani pod względem czysto konstrukcyjnym, ani funkcjonalnym, należy pominąć nieistotne w tym wypadku względy plastyczne i kryteriów wyboru szukać w dziedzinie ekonomii produkcji elementów prefabrykowanych; ekonomista zaś zależy m. in. od racjonalnej typizacji, której służy stosowanie koordynacji modularnej (program uprawnienia budowlane na komputer). A więc kryterium naszym będzie ilość stosowane z równym powodzeniem obydwa alternatywne systemy, bez ujawnienia się wyższości któregoś z nich (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zastosowanie wymiarów modularnych w świetle ścian w jednym z dwóch traktów (na przykładzie w górnym trakcie) powoduje, iż w drugim trakcie, podzielonym na inną ilość pól stropowych niż trakt pierwszy, jedno z pól musi mieć szerokość niemodularną n • MO + A, gdzie A jest funkcją różnicy ilości ścian o niemodularnej grubości d’ w obydwu traktach (w danym przypadku ilość ścian niemodularnych w górnym trakcie wynosi 4, w dolnym 1, różnica 4 - 1 =3, stąd A = 3d, albo też, jeśli 3d > MO, A = = 3d -MO (uprawnienia budowlane).

Z powyższego wynika, że asortyment szerokości płyt musi zawierać rozmiary:

1. dla pól o szerokościach modularnych dwa rozmiary: n • MO oraz (n + l)MO (jedna płyta parzystomodularna, druga nieparzystomodularna w celu umożliwienia przekrywania każdej modularnej szerokości pola) oraz ponadto
2. dla pól o szerokościach niemodularnych, gdzie A jest funkcją m*d (program egzamin ustny).

Płyta o szerokości wymienionej w punkcie b), uzupełniając podstawowe płyty wymienione w punkcie a), pozwala pokryć bez reszty i bez nadmiaru otrzymywane niemodularne pola (w danym przypadku, ponieważ A = 3d, zastosowanie trzech płyt o szerokości n-MO-d zniweluje niemodularną różnicę, pozostawiając resztę pola o szerokości n • MO, dającą się przekryć płytami wg punktu a), tj. płytami podstawowymi) (opinie o programie).

Tak więc przy możliwości występowania niemodularnych ścian, dzielących rzut poziomy na pola stropowe, dla każdej grubości tych ścian wynoszącej d potrzeba w celu przykrycia bez reszty pól stropowych wymiarowanych wg systemu „wymiary modularne w świetle ścian” trzech szerokościowych typów płyt stropowych, a mianowicie: n • MO, (n + 1) MO, n • MO + d (opinie o programie).

Kryterium przejrzystości rzutu

Przykład rzutu poziomego budynku, w którym długości poszczególnych pól stropowych, wpływające na typizację szerokości elementów stropowych, zwymiarowano przy zastosowaniu wymiarów modularnych w osiach ścian. I tu, podobnie jak w poprzednim przykładzie, przyjęto z tych samych powodów grubość ścian dzielących rzut na poszczególne pola d jako niemodularną.

Z porównania widać, że przy rozpatrywaniu typizacji szerokości płyt stropowych obydwa alternatywne systemy wymiarowania dają ten sam liczbowy rezultat w ilościach typów elementów (trzy typy) czyli również i w tym wypadku w zasadzie żaden z rozpatrywanych systemów nie wykazuje swej wyższości nad drugim (promocja 3 w 1).

Można by tylko zauważyć, że w systemie wymiarowania modularnego w osiach ścian rzut budynku jest bardziej przejrzysty, daje się nawiązać do nieprzerwanej siatki modularnej, która może stanowić podkład typizacyjny dla całego budynku, wreszcie płyty uzupełniające o szerokości n • MO, jako występujące zawsze przy ścianach dzielących, pozwalają uwzględnić wszelkie zaburzenia przyścienne, spowodowane np. instalacjami, bez wprowadzenia dodatkowych typów płyt.

Ponieważ jednakże niekiedy pojęcie czystości i przejrzystości rzutu może się wydać mało ważne albo niezrozumiałe, pomijamy na razie ten argument w rozpatrywaniu wyższości któregoś z alternatywnych systemów. Powyższe rozważania pozwalają wnioskować, że pomijając kryterium przejrzystości rzutu rozpatrywanie typizacji samych elementów stropowych nie wykazuje wyższości żadnego z porównywanych systemów.