Stosowanie koordynacji modularnej

Jednocześnie w krajach socjalistycznych w drodze poszukiwań dalszej racjonalizacji w budownictwie osiągnięto świadomość, że nowoczesne metody pracy i jej organizacji w przemyśle budowlanym, dla osiągnięcia wysokiego poziomu produkcji, wymagają w znacznym stopniu uwzględnienia proporcji i wzajemnych zależności wymiarowych różnych wyrobów, elementów i rysunków budowlanych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Tak więc powstały warunki, w których musiało się narodzić pojęcie bezwzględnego modułu budowlanego. Miał on się stać czynnikiem koordynującym pod względem wymiarowym wszystkie dziedziny wykonawstwa i projektowania budowlanego, a więc spełnić zadanie, któremu nie mogły podołać moduły względne, koordynujące proporcje plastyczne i cechy użytkowe obiektów budowlanych. Koordynacja modularna, której potrzeba była przez długi czas niemal niewyczuwalna, rozwinęła się gwałtownie i niemal równocześnie niezależnie w kilku krajach i przy rozpoczęciu powojennej odbudowy w 1945 r. stanowiła jedną z metod racjonalizacji w budownictwie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Stosowanie koordynacji modularnej o znaczeniu techniczno-konstrukcyjnym polega na wprowadzeniu modułu jako jednostki wymiarowej bezwzględnej, stałej i obowiązującej organizacje projektujące i realizujące, posługujące się danym systemem konstrukcyjnym; korzyści ekonomiczne wynikające ze stosowania koordynacji modularnej są tym większe, im większy jest obszar i zakres budownictwa objętego przez dany jednolity system modularny (uprawnienia budowlane).

 (program egzamin ustny)

Moduł podstawowy

Najogólniej sformułowanym celem, jaki spodziewamy się osiągnąć przez wprowadzenie bezwzględnego modułu do budownictwa, jest:

1. umożliwienie racjonalnej typizacji różnych elementów budowlanych z punktu widzenia ich współzależności, jaka powstaje z chwilą wbudowania ich we wspólny obiekt budowlany;
2. umożliwienie racjonalnej typizacji projektowania budowlanego (opinie o programie).

Na szczególne podkreślenie zasługuje pierwsze z powyższych sformułowań; jednym z najistotniejszych czynników postępu w budownictwie jest przeniesienie jak największej części procesów produkcji budowlanej do zakładów lub przygotowanie innych specjalnych warunków, w których procesy wytwórcze mogą przebiegać w sposób fabryczny (segregator aktów prawnych). Czynnik ten stanowi istotę prefabrykacji, której rozwój uwarunkowany jest stopniem stypizowania poszczególnych elementów prefabrykowanych. Ich typizacja zaś uwzględniać musi stan, w jakim znajdują się prefabrykaty po umieszczeniu ich w budowanym obiekcie, w miejscach przewidzianych projektem.

W przypadku typizacji o charakterze żywiołowym ewentualne różnice wymiarowe i wytrzymałościowe poszczególnych stypizowanych elementów, w stosunku do wymagań przewidzianego ich przyszłego usytuowania, mogą spowodować niebezpieczeństwo niepasowania ich do całości zaprojektowanego zespołu, jakim jest budowany obiekt. To niebezpieczeństwo, grożące powstawaniem odpadków, trudną obróbką materiału, wreszcie niewykorzystaniem wytrzymałościowym, nasuwa konieczność zastosowania systemu, pozwalającego bądź zapobiec mu, bądź ograniczyć jego skutki do przewidzianego i wyznaczonego przez projektanta zakresu. Systemem tym jest koordynacja modularna, która eliminuje częściowo centymetr z rozważań projektowych, a która wprowadza nowe, większe jednostki wymiarowe w budownictwie (promocja 3 w 1).

Punktem wyjścia koordynacji modularnej jest budowlany moduł podstawowy, oznaczamy go symbolem M. Jego całkowite wielokrotności tworzą szereg modularnych wymiarów, warunkujących projekt i produkcję budowlaną. Uwzględnianie wpływu grubości spoin, różnej dla różnych materiałów i elementów, wprowadza drobne poprawki do wymiarów opartych na wyrazach szeregu modularnego. Poprawki te nie są przypadkowe; wyznaczanie ich ujęte jest w system będący integralną częścią koordynacji modularnej.