Stosowanie prefabrykatów prętowych kanałowych

Obecnie uważa się, że z czterech typów budynków najbardziej odpowiednią konstrukcją jest typ UK IV. Stosowanie prefabrykatów prętowych kanałowych uważa się obecnie w zasadzie za nieekonomiczne, gdyż w zakładach produkcyjnych należy przewidywać dwa razy większą powierzchnię do produkcji elementów ze względu na wyciąganie trzpieni (program uprawnienia budowlane na komputer). W dawniejszych rozwiązaniach stosowano słupy o przekroju 30 X 30 cm, a obecnie przechodzi się na przekroje 20 X 20 cm.

Na stropodachy żelbetowe zużywa się 60-F65% ogólnej ilości betonu w prefabrykatach stosowanych w obiekcie. Dla obniżenia zużycia żelbetu zaleca się stosowanie do stropodachów albo ocieplanych płyt azbestowo-cementowych (widzimy ocieplenie styropianem lub wełną szklaną), lub z płyt wiórkowo-cementowych zbrojonych, tynkowanych od strony pomieszczenia i pokrytych płytami azbestocementowymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zwraca się uwagę, że w wyniku większej wilgotności względnej pomieszczeń inwentarskich dla zwierząt zaleca się stosowanie stropodachów wentylowanych lub obiektów z użytkowym poddaszem.

Koszty stropodachów stanowią 40-50% ogólnych kosztów robót budowlanych i właściwe ich zaprojektowanie ma duże znaczenie. Należy podkreślić, że prace typizacyjne i poszukiwania coraz lepszych rozwiązań zarówno pod względem technologicznym jak i konstrukcyjnym powodują, że rozwiązania projektowe sprzed kilku lat są już częściowo przestarzałe. W Niemczech do 1964 r. stosowano do budynków inwentarskich dźwigary żelbetowe kratowe trzech typów o rozpiętości: 7,5; 10,5 i 12,0 m pod pokrycie o spadku 25%. Dźwigary te opierały się na słupach żelbetowych rozstawionych co 3,0; 4,5 lub 6,0 m, posadowionych masztowo lub na fundamentach stopowych. Zestaw typowych dźwigarów pozwala na zaprojektowanie hal o szerokościach od 7,50 do 21,0 m (uprawnienia budowlane).

Różnorodność słupów

Różnorodność słupów została ograniczona do 5 typów o wysokości 2,40; 3,0; 3,60; 4,20 i 6,0 m (program egzamin ustny). Na wiązarach stosowano płatwie i płyty dachowe, a w halach ze słupami - podciągi. Obecnie odchodzi się od tego typu dźwigarów, a stosuje się w budynkach inwentarskich albo prefabrykowaną konstrukcję żelbetową ramową, albo przekrycie na typowych dźwigarach stalowych lub wiązarach drewnianych. Oborę wykonano z niewielu typorozmiarów prefabrykatów: słupów głowicami, elementu dachu pilastego podciągu kalenicowego płatwi, podciągu z rynną (opinie o programie). Słupy osadzone są w fundamentach wykonywanych na mokro. Podciągi kalenicowe usztywniające jednocześnie konstrukcje w kierunku podłużnym połączone są z dachowymi prefabrykatami na śruby. Ściany zewnętrzne grubości 22 cm wykonane są z betonu na lekkich kruszywach lub z gazobetonu.

Prefabrykaty konstrukcyjne są z betonu marki 300. Stropodach wentylowany ocieplono wełną mineralną grubości 10 cm i pokryto eternitem falistym. Od strony pomieszczenia zastosowano gładkie płyty azbestowo-cementowe.
Przykład obory o konstrukcji mieszanej, zaprojektowanej z prefabrykowanych elementów na nietypowej siatce modularnej (segregator aktów prawnych). Słupy wewnętrzne i podciągi przewidziano żelbetowe, ściany zaś nośne z cegły. Konstrukcję stropodachu wentylowanego stanowią ocieplone płyty żelbetowe wsparte na lekkich wiązarach stalowych.
Obecnie rozwiązania idą w kierunku stawiania słupów masztowych, a przekrycia i ściany powinny być możliwie lekkie.

Na lekkich dźwigarach stalowych projektuje się płyty z materiałów piankowych, które od spodu mają warstwę izolacyjną parochronną z folii aluminiowej. Pokrycie wykonuje się z falistych płyt aluminiowych. Ściany osłonowe należy wykonywać warstwowe z izolacją z twardych płyt piankowych z obustronnymi okładzinami z azbestocementu lub z falistych płyt aluminiowych. Można również w stropodachach stosować konstrukcje żelbetowe łupinowe (promocja 3 w 1). Lekkie pokrycia przyczyniają się do zmniejszenia przekrojów słupów, a tym samym ich ciężaru.