Stosowanie wypełniaczy organicznych

Stosowanie wypełniaczy organicznych wiąże się z koniecznością wprowadzenia większego dodatku gipsu. Zawartość wypełniaczy organicznych waha się na ogół w granicach 5-10% (program uprawnienia budowlane na komputer). Wypełniacze organiczne nie wymagają uprzedniej mineralizacji. Sposób wykonania betonów z wypełniaczem z odpadów drzewnych jest podobny jak w przypadku gipsobetonów z wypełniaczem mineralnym. Natomiast wykonywanie betonów trzcinowych odbiega od podanej techniki. W tym przypadku ułożoną w formach trzcinę zalewa się zaczynem gipsowym o odpowiedniej konsystencji.

Gipsobetony z wypełniaczami organicznymi wymagają dłuższego okresu suszenia; ponadto przyczepność gipsu do często stosowanej jako wypełniacz organiczny trzciny jest bardzo słaba, tak że z łatwością można ją wyciągnąć z wykonanego betonu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Betony gipsowe są w mniejszym stopniu wrażliwe na działanie wilgoci niż zaczyn i zaprawy.
Po całkowitym nasyceniu wodą wytrzymałość betonu spada do 40°/o wytrzymałości w stanie suchym, jednak po ponownym wysuszeniu beton odzyskuje swą wytrzymałość pierwotną. Cechy wytrzymałościowe betonów gipsowych, podobnie jak innych wyrobów gipsowych, zależą w bardzo znacznym stopniu od współczynnika wodno-gipsowego. Beton żwirowo-gipsowy 1 : 1 przy stosunku = 0,&9 posiada wytrzymałość 81 kG/cm2.

Zwiększenie współczynnika - do 0,99 łączy się z obniżeniem wytrzymałości do 67 kG/cm2. Gipsobetony znajdują zastosowanie jako betony pachwinowe do zalewania elementów stropowych. Przede wszystkim jednak stosuje się je do wyrobu elementów prefabrykowanych.
Produkcja prefabrykowanych elementów gipsowych obejmuje 3 podstawowe czynności:
- przygotowanie masy o odpowiednim składzie i konsystencji,
- formowanie elementów,
- suszenie (uprawnienia budowlane).

Płyty gipsowe

Elementy wykonuje się z betonu gipsowego, chociaż stosuje się tu również zaprawy i zaczyny. Konsystencja masy zależnie od wymagań może być różna - od lanej poprzez plastyczną aż do konsystencji wilgotnej ziemi.
Formowanie elementów może odbywać się ręcznie lub mechanicznie. Do formowania sposobem ręcznym używa się form metalowych lub drewnianych obitych blachą, stosując opisaną przy betonach metodę zagęszczania.
W dużych zmechanizowanych zakładach produkcyjnych formowanie płyt wykonuje się za pomocą maszyny karuzelowej (program egzamin ustny).

Urządzenie składa się ze stołu o średnicy ok. 6 m, na którym zamocowanych jest 28 form metalowych na płyty pełne i pustakowe. Stół poruszający się na rolkach zatrzymuje się dla napełnienia form masą gipsową i automatycznego wyrzucenia uformowanych płyt na przenośnik, skąd układane są ręcznie na wózki wjeżdżające do suszarni. Czas suszenia wynosi 18-P24 godzin w temperaturze do 50 C. Prasa karuzelowa jest urządzeniem kosztownym, jednak ze względu na dużą wydajność (500 000 m2 płyt w ciągu roku) jest szeroko stosowana w przemyśle gipsowym.
Sposób półmechaniczny różni się od ręcznego tym, że masę wylewa się do form umieszczonych na wózkach, następnie elementy wyformowuje się i przewozi również na wózkach do suszarni. Suszenie wyrobów gipsowych odbywa się w pomieszczeniach o temperaturze pokojowej lub też w temperaturach wyższych w specjalnych suszarniach, najczęściej typu tunelowego (opinie o programie).

Asortyment elementów gipsowych jest bardzo różnorodny. Produkuje się płyty pełne i pustakowe, przegrody wielkowymiarowe, bloki pełne i pustakowe, pustaki stropowe oraz suche tynki.
Płyty gipsowe różnią się między sobą rodzajem wypełniacza oraz kształtem i wymiarami (segregator aktów prawnych).
Płyty pełne z wypełniaczem żużlowym mają wymiary 795 x 395 x 70 m; najbardziej racjonalny jest sposób zagęszczania masy metodą wibracji.

Boki płyt pełnych bywają gładkie lub posiadają rowek biegnący wzdłuż płyty. Do wyrobu płyt używa się betonu gipsowo- żużlowego 1 : 2 lub 1 : 3 (promocja 3 w 1).
Ciężar płyt przy stosunku składników betonu 1 : 2 wynosi ok. 26 kg, przy stosunku 1:3 - 24 kg. Wytrzymałość na zginanie przy stosunku składników 1 : 2 wynosi 16 kG/cm2, zaś przy stosunku 1:3 - 11 kG/cm2.