Strop staloceramiczny

Strop staloceramiczny ocieplono od spodu płytami wiórkowo-cemento- wymi o grubości 5 cm, a na wierzchu wykonano warstwę pumeksobetonu o grubości 8-12 cm, wyrównaną gładzią cementową i pokryto pięcioma warstwami papy. Po 27 latach od czasu wykonania stropodachu, wilgotność pumeksobetonu wynosiła 3-7% m (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jak widać z przytoczonych przykładów, w większości opisanych stropodachów niewentylowanych stwierdzono bardzo duże zawilgocenie lekkich betonów kruszywowych. Betony komórkowe są stosowane do wykonywania stropodachów w postaci płyt zbrojonych, stanowiących jednocześnie przekrycie, lub warstwy ocieplającej na płycie żelbetowej. Płyty zbrojone są wykonywane z gazobetonu i pia- nogazosilikatu lub pianobetonu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W Polsce stosowano dotychczas pianobeton, zaś zbrojone płyty gazobetonowe dopiero obecnie wprowadza się do budownictwa. Podobnie warstwy izolacyjne wykonuje się albo z bloczków gazobeto- nowych, albo z pianobetonowych, które układa się na płycie żelbetowej. Pianobeton wylewa się niekiedy od razu na stropodachu.

O powodzeniu w stosowaniu tych materiałów decyduje rodzaj konstrukcji stropodachu oraz wilgotność powietrza w pomieszczeniach. Wyniki stosowania betonów komórkowych, ze złym i dobrym skutkiem w Polsce, obrazują poniższe przykłady: A. W jednym z zakładów tekstylnych hala przędzalni włókien sztucznych została przekryta cienkościennymi płytami panwiowymi z betonu zwykłego, sprężonymi poprzeczne (uprawnienia budowlane). Ponieważ w hali była utrzymywana wilgotność względna powietrza ok. 70%, a stropodach nie był wentylowany, więc w krótkim czasie materiały zostały znacznie zawilgocone. Po kilku latach stwierdzono, że wilgotność pianobetonu wynosiła 20-30% m, zaś wełna mineralna w niektórych miejscach była zupełnie mokra i zawierała wilgotność do 60% m.

Tak duże zawilgocenie materiałów ocieplających spowodowało obniżenie izolacyjności cieplnej, skutkiem czego w czasie zimy na dolnej powierzchni stropodachu następowało skraplanie pary wodnej, która skapywała i powodowała poważne trudności w produkcji tkanin (program egzamin ustny). Jednocześnie nadmierne zawilgocenie betonu w panwiach wywołało korozję zbrojenia oraz korozję kabli sprężających te panwie. W tej sytuacji cala konstrukcja stropodachu została uszkodzona i groziła awarią. Spowodowało to konieczność wzmocnienia konstrukcji oraz zastosowania środków specjalnych w celu osuszenia materiałów oraz dodania dodatkowej warstwy ocieplającej z odpowiednim zwentylowaniem stropodachu.

Proszek hydrofobowy

W jednym z budynków administracyjnych stropodach został wykonany z płyt pianobetonowych zbrojonych, o grubości 12 cm (opinie o programie). Na płytach ułożono gładź wyrównawczą i przyklejono dwie warstwy papy. Pod płytami znajdowała się przestrzeń powietrzna 15-30 cm, która była zamknięta (niewentylowana). Wilgotność względna powietrza w pomieszczeniach w okresie zimowym wynosiła 20-1-35%, przy temperaturze ok. 22°C. Po 20 miesiącach od czasu wykonania stropodachu, wilgotność pianobetonu wynosiła 14-23% m i pokrycie papowe znajdowało się w dobrym stanie.

W budynku mieszkalnym około Warszawy wykonano stropodach z dyli gazobetonowych zbrojonych, o grubości 20 cm. Proszek hydrofobowy stanowił dodatkową warstwę ocieplającą, a jednocześnie zastępował pokrycie papowe (segregator aktów prawnych). Układ warstw w tym stropodachu był korzystny, gdyż gazobeton mógł wysychać zarówno od dołu (od strony pomieszczenia), jak i od góry, bo proszek hydrofobowy, jako łatwo przepuszczalny dla pary wodnej, nie utrudniał wysychania. Stropodach został wykonany w okresie deszczów jesiennych, to też wbudowany gazobeton miał początkową wilgotność ok. 35″/o m. Po okresie zimowym, w 5 miesięcy od chwili wykonania stropodachu, wilgotność gazobetonu wynosiła ok. 27% m.

Wysychanie następowało dość szybko i po 15 miesiącach wilgotność gazobetonu wynosiła tylko 12-14% m (promocja 3 w 1).