Struktura strategii

W najszerszym ujęciu, procedura to „tryb i sposób przeprowadzania sprawy". W odniesieniu do strategii rozwoju regionalnego tryb przeprowadzenia odnieść należy do wszystkich aktywnych uczestników polityki regionalnej zarówno w fazie tworzenia, jak i realizacji (program uprawnienia budowlane na komputer). Będą to więc:

1. kreatorzy strategii (zespoły badawcze, planistyczne),
2. realizatorzy (wojewoda, sejmik samorządowy, gminy, podmioty gospodarcze, organizacje gospodarcze, np. izby gospodarcze, rzemieślnicze),
3. obserwatorzy (partie polityczne, mass media).

Natomiast sposób tworzenia strategii regionalnej powinien odpowiadać założeniom metodycznym procedury (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Reasumując wątki metodyczne odniesione do badań przyszłości jako podstawy planowania strategicznego, przyjąć należy spójność i wzajemną komplementarność:

• metod scenariuszowych w podejściach eksploracyjnym i antycypacyjnym, odniesionych zarówno do diagnozy, jak i prognoz planu strategicznego;
• metody oceny sił, słabości, szans i zagrożeń czynników będących tworzywem strategii regionalnej jako podstawy budowania kolejnych scen strategii;
• metody „gorących" miejsc i problemów jako podstawy selektywnego dochodzenia do programów i projektów strategicznych (uprawnienia budowlane).

Struktura strategii oraz mechanizm rozwoju regionalnego w ujęciu dynamicznym mogą być odwzorowane jako koło zamachowe rozwoju regionalnego, którego osią (piastą) jest struktura celów rozwoju regionalnego, wokół której obracają się funkcje rozwoju regionalnego: produkcyjna, demograficzna, usługowa, środowiskowa, infrastrukturalna. Tempo i efektywność ruchów (zarówno pozytywnych, jak i negatywnych) jest wypadkową potencjału poszczególnych funkcji i mechanizmów generujących rozwój, takich jak: lokalizacje, przyciąganie, bieguny wzrostu, mnożniki regionalne. Rolą i treścią planu strategicznego jest identyfikacja konkretnych mechanizmów rozwoju odniesionych do realistycznie ocenionych potencjałów (program egzamin ustny).

Sekwencje problemowe strategii

Koło zamachowe rozwoju regionalnego obraca się i podlega oddziaływaniom otoczenia przyspieszającym lub hamującym, na które składają się:

1. siły zewnętrzne i wewnętrzne (słabe i silne strony, szanse i zagrożenia),
2. otoczenie decyzyjne odpowiadające motywacjom i skuteczności koncepcyjno-decyzyjnej podmiotu regionalnego,
3. otoczenie społeczne odpowiadające oczekiwaniom i akceptacji społecznej, wyzwalającej motywacje działań jednostkowych i zbiorowych (opinie o programie).

Strukturę problemową procedury strategii tworzy macierz:

• sekwencji problemowych strategii,
• sekwencji czasowych strategii.

Sekwencje problemowe strategii wypełniają kolejne kroki procedury strategii, poczynając od założeń wyjściowych (oceny sił i słabości) poprzez diagnozę szans i zagrożeń, strukturę celów, projekcje wizji i strategii do instrumentacji i określenia warunków monitorowania przemian (segregator aktów prawnych).

Diagnoza szans i zagrożeń jako scenariusze uwarunkowań realizacji celów możliwa jest w dwóch skrajnych ujęciach tworzących pole kombinacji możliwych rozwiązań. Istotą tych scenariuszy jest zarysowanie zarówno pola działań strategicznych (w ujęciach skrajnych), jak też ocena i analiza uwarunkowań rozwoju odniesiona do szans i zagrożeń opartych na analizie najbardziej niekorzystnego rozwoju, także poprzez kontynuację trendów regresyjnych i kyryzysogennych. Oba typy scenariuszy zawierają w sobie uprawnienie skrajnej nierealności (wg kryteriów obecnych), zarówno bowiem scenariusz szans może być zanadto „życzeniowy", jak i scenariusz zagrożeń może być zanadto „czarny". Sukcesem tego kroku procedury jest jej wielowątkowość i opisywanie uwarunkowań słabo postrzeganych w standardowym opisie diagnostycznym (analizie stanu istniejącego) (promocja 3 w 1).