Strzałka ugięcia

Przypuśćmy, że należy poddać próbie deskę o wymiarach 50 x 200 X 4000 mm. W tym celu deskę należy ułożyć poziomo na podporach o wysokości /i, oddalonych od siebie o 3,60 m. Deska musi opierać się na każdej z nich na długości 20. W ten sposób wyznaczyliśmy wysokość h = 13 cm podpór, czyli odległość dolnej powierzchni deski od podłoża (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dwóch robotników wchodzi na deskę jak najbliżej jej środka. Jeśli ich ciężar wynosi ok. 150 kG, to strzałka ugięcia deski nie przekroczy 7 cm. Dolna powierzchnia deski będzie więc oddalona od podłoża o co najmniej 6 cm. Dwaj robotnicy stojąc na desce wprowadzają pionowe aż do chwili, gdy środek deski dotknie podłoża. W tym momencie w skrajnych włóknach deski powstają naprężenia trzykrotnie większe od dopuszczalnych.

Jeśli strzałka ugięcia w pierwszej fazie jest większa lub jeśli podczas próby słychać trzaski (pękanie włókien), deskę należy odrzucić, gdyż nie nadaje się ona do użycia. Jeśli nie stwierdza się tych objawów, próbę należy powtórzyć po odwróceniu deski na drugą stronę (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pod ciężarem dwóch robotników wynoszącym 150 kG, deska nic powinna ugiąć się więcej niż 12,5 cm, a jej dolna powierzchnia będzie oddalona od podłoża o co najmniej 2,5 cm (uprawnienia budowlane).

Powyższe wartości przyjęto na podstawie naprężeń dopuszczalnych i modułu sprężystości dla drewna iglastego dobrej jakości, suszonego na wolnym powietrzu. Wielkości te zależą w dużej mierze od pochodzenia drewna, a w szczególności od jego wilgotności. Drewno poddane wpływom atmosferycznym (opadom) lub znajdujące się w środowisku bardzo wilgotnym - co zdarza się w przypadku rusztowań - może mieć wytrzymałość mniejszą aż o 30%. Przy ocenie wyników prób należy wziąć te czynniki pod uwagę. Przy porównywaniu wyników prób różnych desek należy brać pod uwagę stopień ich zawilgocenia (program egzamin ustny).

Dobre zabezpieczenie

Drewno powinno być znakowane rozpalonym żelazem w sposób umożliwiający łatwe odczytanie. Znakowanie powinno zawierać:

• inicjały lub nazwę przedsiębiorstwa,
• numer danej partii drewna.

Numer ten zapisuje się w książce inwentarzowej wraz ze składem danej partii i datą jej wpłynięcia. Numer partii drewna stanowi cenną informację podczas kontroli drewna (opinie o programie).

Wrogami drewna są grzyby i owady. Najczęściej spotykanym i najniebezpieczniejszym ze wszystkich grzybów, szczególnie dla drewna iglastego, jest merula. Występuje ona pod różnymi postaciami bądź to jako białawe nitki, bądź jako mikroskopijne włoski, które mogą być niezauważalne przez długi okres. W rusztowaniach drewnianych merula rozprzestrzenia się od dolnych końców stojaków ustawionych na wilgotnym podłożu lub od maculców stykających się z murem. W rusztowaniach rurowych merula nie może rozprzestrzeniać się w ten sposób. Drewno może tu być zaatakowane przez grzyby na skutek niestarannego składowania w magazynie lub na budowie (segregator aktów prawnych).

Najniebezpieczniejszym szkodnikiem spośród owadów dla drzewa iglastego jest w naszych strefach kornik. Drąży on w drewnie korytarze, których nieliczne otworki wejściowe mogą być niezauważalne, aż do chwili, gdy drewno jest całkowicie zniszczone (stoczone). Niezależnie od podjętych środków ostrożności przy składowaniu, montażu i transporcie zawsze opłaca się zabezpieczać drewno, gdyż zabezpieczenie znacznie przedłuża okres jego trwałości i jednocześnie przyczynia się - jest to udowodnione - do ostrożniejszego obchodzenia się pracowników podczas montażu i składowania z deskami dobrze utrzymanymi (promocja 3 w 1).

Dobre zabezpieczenie powinno być:

1. grzybobójcze, tj. zdolne do zniszczenia grzybów, pasożytów i pleśni,
2. trwałe, tj. o działaniu nie osłabiającym się z biegiem czasu,
3. owadobójcze.