Świetlik otwarty poziomy

Przy oświetleniu górnym świetlikami największą intensywnością oświetlenia, ale i największą nierównomiernością, odznacza się świetlik otwarty poziomy. Im wyżej umieszczony jest świetlik nad płaszczyzną oświetlaną, tym średnie natężenie oświetlenia maleje, lecz zwiększa się równocześnie równomierność oświetlenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Podobny skutek wywiera zmiana położenia płaszczyzn oszklenia świetlika im bardziej zbliża się ono do pionu, tym szybciej maleje średnie natężenie oświetlenia, a wzrasta jego równomierność. Na wielkość otworów oświetleniowych ma również wpływ otoczenie budynku. Jeżeli zieleń wysoka, właściwie zastosowana, może regulować insolację (np. drzewa liściaste mogą chronić przed insolacją zachodnie elewacje w lecie, nie zacieniając ich w zimie), to otaczające, a zwłaszcza przeciwległe budynki zmniejszają dopływ światła do okien. Im na niższej kondygnacji znajdują się okna, tym dopływ światła do nich jest mniejszy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wielkość otworów oświetleniowych powinna zapewniać właściwe oświetlenie wnętrza przy jednoczesnym uwzględnieniu wymagań izolacji cieplnej budynku. Wytyczne urbanistyczne określają minimalne odległości między równoległymi budynkami na 1,5 wysokości wyższego budynku, mając na względzie dostateczny dostęp światła dziennego i słońca do najniższych kondygnacji (uprawnienia budowlane). Natomiast odnośnie do oświetlenia, oprócz wymagań ogólnych, w przepisach budowlanych podano jedynie najmniejszy dopuszczalny stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi pomieszczenia. Wskaźnik ten jest zupełnie niewystarczający, gdyż na oświetlenie w pomieszczeniu, oprócz wielkości okien, ma wpływ wiele innych czynników, np. kształt okien, ich wzniesienie nad poziom podłogi, głębokość pomieszczenia i jego proporcje oraz przeszkody zmniejszające dopływ światła, a ponadto czynniki warunkujące wpływ światła odbitego (program egzamin ustny).

Najprostszy wskaźnik orientacyjny powinien uwzględniać przynajmniej dwa czynniki: wielkość otworów i głębokość pomieszczenia. Orientacyjne wskaźniki dla oświetlenia bocznego. Wskaźniki te dotyczą okien pomieszczeń mieszkalnych o podwójnym oszkleniu, umieszczonych ok. 85 cm nad podłogą, przy otwartej nie zasłoniętej przestrzeni na zewnątrz przed oknami. Dla innych warunków należałoby do wskaźników tych wprowadzić odpowiednią korektę, uwzględniając współczynniki przepuszczania światła (opinie o programie).

Układ otworów oświetleniowych

Wartości podane w normie ustalane są według przyjętego najniższego poziomu natężenia oświetlenia zewnętrznego, mając jednak na uwadze, że są to warunki najgorsze i że średni roczny poziom natężenia zewnętrznego wynosi ok. 12 0001x Stopień równomierności jest określony w normie tylko dla pomieszczeń z oświetleniem górnym lub mieszanym, tj. tam, gdzie tę równomierność można prze; odpowiedni układ otworów oświetleniowych regulować (segregator aktów prawnych). Przy oświetleniu bocznym, nierównomierność jest cechą charakterystyczną tego rodzaju oświetlenia i można na nią wpływać tylko w nieznacznym stopniu.

Z tego też względu, przy oświetleniu górnym i mieszanym, norma określa wymaganą średnią wartość współczynnika oświetlenia dziennego w pomieszczeniu e_ir, natomiast przy oświetleniu bocznym wartość minimalną e_min w punkcie najbardziej oddalonym od okien. Wymagane wartości odnoszą się do tzw. płaszczyzny roboczej, tj. teoretycznej płaszczyzny, na której wykonuje się większość czynności w danym pomieszczeniu (promocja 3 w 1). Najczęściej, o ile nie jest to określone inaczej, w pomieszczeniach przemysłowych, użyteczności publicznej, mieszkalnych itp. za umowną płaszczyznę roboczą przyjmuje się płaszczyznę poziomą na wysokości 0,85 m nad podłogą, w pomieszczeniach sanitarnych, komunikacyjnych, w salach gimnastycznych podłogę.

Wartości e_min i e_śr określa się w tzw. przekroju charakterystycznym, tj. w przekroju pionowym prostopadłym do płaszczyzny otworów świetlnych, przechodzącym przez środek pomieszczenia.