Szczelny tynk

Zastosowanie tynku wodoszczelnego jest dopuszczalne jedynie w tym przypadku, gdy w konstrukcjach nie mogą powstać rysy.
Szczelny tynk otrzymuje się przez odpowiedni dobór kruszywa. Jeśli się używa cementu jako spoiwa, to cementu nie powinno być więcej niż w mieszaninie o stosunku 1 : 2, w przeciwnym bowiem razie w tynku powstają rysy skurczowe (program uprawnienia budowlane na komputer). W celu otrzymania tynku wodoszczelnego wykonuje się zwykle najpierw tłusty podkład, na który nakłada się jeszcze bardziej tłustą gładź.

Odpowiedni dodatek wody jest również podstawowym warunkiem jakości tynku. Tynk wykonany za pomocą torkretnicy w postaci narzutu pod ciśnieniem sprężonego powietrza ma w porównaniu z tynkiem nakładanym ręcznie bardziej szczelną strukturę i wykazuje większą przyczepność do podłoża. Ten sposób jest godny zalecenia szczególnie w przypadku dużych powierzchni.
Najbardziej istotną zaletą tynków wodoszczelnych torkretowych jest należyta ich przyczepność do powierzchni betonowej lub z innego materiału, pod warunkiem, że powierzchnie te są czyste, szorstkie i suche (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Należy je przed nałożeniem tynku oczyścić przy użyciu szczotek, prądu wody lub piasku itp.
Przy poprawnym doborze mieszanki do robót torkretowych i zachowaniu wymagań w zakresie wykonawstwa robót izolacja ta wykazuje znaczną wytrzymałość, przyczepność do podłoża i wodoszczelność.
Izolacja w postaci tynków wodoszczelnych ma jednak i wady (uprawnienia budowlane).

W wyniku doświadczeń stwierdzono, że tynk wykonany za pomocą torkretnicy początkowo wykazuje dobrą wodoszczelność, po pewnym jednak czasie zaczyna przepuszczać wodę i nie może być uważany jako absolutnie wodoszczelny. Warstwa tynku natychmiast reaguje na odkształcenie budowli, powstają w niej rysy i pojawiają się miejscowe wykruszenia. Rysy mogą też powstawać na skutek skurczu zaprawy (program egzamin ustny). Dlatego w celu uniknięcia skutków skurczu należy przestrzegać zasady, aby różnica ilości cementu w betonie podłoża i w zaprawie nie była zbyt duża. Wówczas tynk można wykonać w dwóch warstwach o różnych zawartościach cementu: mniejszej w dolnej warstwie i większej w górnej.

Izolacja fundamentów

W zasadzie tynki wodoszczelne wykonuje się według zasad stosowanych przy innych tynkach (opinie o programie).
W celu zwiększenia wodoszczelności zaprawy dodaje się środki uszczelniające według recepty wytwórni. Środki te mają właściwości hydrofobowe lub pęcznieją pod wpływem wody. Na ogół zmniejszają one moduł sprężystości zapraw 1,5-2-krotnie, co w pewnym stopniu zmniejsza możliwość powstawania rys skurczowych i termicznych na skutek odkształceń podłoża.

Doświadczenia wykazały, że izolacja w postaci tynków nakładanych sposobem natryskowym nie wykazuje na ogół uszkodzeń w przypadku konstrukcji podlegających równomiernemu osiadaniu, natomiast występują uszkodzenia pod wpływem drgań (segregator aktów prawnych).
W zasadzie tynk należy stosować jedynie w miejscach dostępnych dla obserwacji, aby w razie uszkodzenia można było szybko i łatwo wykonać jego naprawę.

Izolację fundamentów i ścian podziemi wykonuje się w myśl powyższych wskazań, często od strony pomieszczeń podziemi, co nie może być uznane za rozwiązanie poprawne, ponieważ izolację powinno się wykonywać od strony parcia hydrostatycznego wody, w omawianym zaś przypadku od zewnętrznej strony ściany fundamentowej. Natomiast w zbiornikach na wodę, tynk wodoszczelny należy wykonywać na powierzchni wewnętrznej ścian. W ten sposób zostanie spełniony warunek polegający na tym, aby izolacja była przyciskana do podłoża (promocja 3 w 1).

W przeciwnym przypadku tynk będzie tak długo skutecznie pracować, jak długo parcie wody przenikającej przez ścianę nie przezwycięży przyczepności tynku do podłoża i nie nastąpi oderwanie warstwy od podłoża. Ponieważ przyczepność tynku może być różna i nie zawsze wystarczająca do przeniesienia naprężeń rozciągających (przy odrywaniu), dlatego izolacja nie może zapewnić wymaganej szczelności, zwłaszcza przy większym parciu hydrostatycznym wody.