Szeroko rozwarte rysy

Arkusze (płaty) warstwy izolacji akustycznej powinny być do siebie dociśnięte na stykach, przesuniętych wzajemnie. Izolacja tłumiąca musi pokrywać całą powierzchnię bez luk. Korzystniejsze jest przy tym ułożenie dwóch niż jednej  warstwy izolacji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Izolację akustyczną należy szczelnie pokryć nieprzepuszczalnym dla wody i dostatecznie wytrzymałym materiałem układanym w arkuszach lub z rolki tak, aby powstała powierzchnia równa i płaska. Styki pokrycia należy wykonywać z zakładką o szerokości co najmniej 8 cm. Do tego celu nadają się np. niepiasko- wana papa bitumiczna lub folia poliestrowa o grubości 0,2 mm.

Zbyt mała wytrzymałość podkładu z zaprawy cementowej (jastrychu) powodowała załamywanie się płyty podkładu, obluzowywanie się wykładzin z płytek i parkietów z oddzielaniem się wierzchniej warstwy podkładu, jego wykruszanie się w silniej obciążonych miejscach i spękania (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Jastrychy miały kruszywo o bardzo dużej jamistości lub zbyt drobnych ziarnach, zawartość cementu była zbyt mała.

Szeroko rozwarte rysy i odłamania naroży ciągnące się przez cały podkład stwierdzano wówczas, gdy cała płyta jastrychu była zbyt cienka lub jej grubość wykazywała znaczne wahania, wynikające z ułożenia na stropie rur, oraz gdy występowały duże nierówności powierzchni stropu i warstwy izolacji akustycznej lub pokrycia tej warstwy (uprawnienia budowlane).

W stosunku do podkładu (płyty jastrychu) pod układaną na miękko, sprężynującą i podatną warstwę izolacji przeciwdźwiękowej trzeba postawić określone wymagania co do wytrzymałości na ściskanie, wytrzymałości na rozciąganie przy zginaniu, grubości, twardości (oporu na wciskanie) i wytrzymałości na ścinanie, a także wielkości skurczu i równości powierzchni.

Wytrzymałość podkładu na ściskanie i na rozciąganie przy zginaniu powinna być taka, aby zależnie od ściśliwości izolacji i grubości jastrychu mógł on przyjąć obciążenia i przenieść je powierzchniowo na izolację bez spękań i rys. Wytrzymałość jastrychu zależy przede wszystkim od rodzaju (krzywej przesiewu) kruszywa i współczynnika cementowo-wodnego, a także od porowatości (program egzamin ustny).

Wytrzymałość jastrychu

Zgodnie z normą DIN 4109 „Ochrona przed hałasem w budownictwie ogólnym" słupowa wytrzymałość jastrychu na ściskanie (próbki pryzmatycznej) powinna wynosić co najmniej 22,5 N/mm⁸, wytrzymałość na rozciąganie przy zginaniu 4 N/mm lub 2,5 N/mm⁸ dla próbki pobranej na budowie.

Najmniejsza dopuszczalna grubość płyty jastrychu zależy od ściśnięcia warstwy izolacji, ponieważ od tego zależą naprężenia rozciągające przy zginaniu. Należy uwzględnić nierówności podłoża (pokrycia izolacji), jak również fakt, że nie można w pełni i równomiernie zagęścić dolnej strefy jastrychu, co zmniejsza efektywny przekrój nośny jego płyty (opinie o programie).

Wytrzymałość jastrychu na ścięcie może mieć szczególne znaczenie wtedy, gdy wykładzina podłogowa jest z nim związana i powoduje jego ścinanie. Twardość jastrychu może mieć znaczenie przy miękkiej wykładzinie, gdy jest on obciążany punktowo. Normy i wytyczne nie podają tu wymagań minimalnych. Jastrychy o dostatecznej wytrzymałości na rozciąganie przy zginaniu i szczególnie dobrze zagęszczone wykazują wystarczającą twardość przy obciążeniach normalnie występujących w budownictwie mieszkaniowym (segregator aktów prawnych).

Na skutek skurczu płyty jasfrychu mogą w niej wystąpić naprężenia (własne i wymuszone) przekraczające niską początkowo jego wytrzymałość na rozciąganie. Spowodować to może pojawienie się w płycie rys.

W celu zmniejszenia tego niebezpieczeństwa większe lub złożone w planie powierzchnie jastrychu dzieli się dylatacjami skurczowymi tak, aby największa długość płyty nie przekraczała 6 m. Ponieważ spoiny ja- strychu są słabymi miejscami, należy dążyć do tego, aby skurcz jastrychu i naprężenia skurczowe były możliwie małe. Zależą one od rodzaju cementu, współczynnika cementowo-wodnego, a szczególnie od warunków wysychania (promocja 3 w 1).