Szkielet kamienny

Wszystkie metody tej grupy charakteryzują się pewnymi wspólnymi cechami i wymaganiami:
a) Kamieniwo musi być dostatecznie czyste, ziarna powinny być krępe. Istnieje graniczna dolna frakcja kamieniwa i graniczna górna frakcja piasku zaprawy lub mieszanki; ogólnie, stosunek największej średnicy ziarn piasku do najmniejszej średnicy kamieniwa powinien zawierać się w granicach 1:6 do 1 : 10, zależnie od metody (program uprawnienia budowlane na komputer).
b) Mieszanka lub zaprawa mają konsystencję płynną i są doprowadzane do kamieniwa rurociągami pod ciśnieniem sztucznym lub grawitacyjnym.
c) Strukturę betonu stanowi szkielet kamienny. Poszczególne ziarna stykają się ze sobą punktowo bez pośrednictwa zaprawy.
d) Część naprężeń ściskających przenosi się bezpośrednio na szkielet kamienny bez pośrednictwa zaprawy.
Zaletami tych metod są:
Wytrzymałość betonu na ściskanie wynosi zależnie od metody od 140 do
400 kG/cm2, przy użyciu cementu 100 do 290 kg/m gotowego betonu.
Przez węzeł betoniarski (urządzenia mieszalnicze) przechodzi jedynie 35-45% masy betonu, tylko składniki czynne - zaprawa lub specjalna mieszanka Pozostała masa, składniki bierne - kamieniwo, układana jest od razu w miejscu przeznaczenia.
Oszczędności na transporcie: odpada przeładunek kamieniwa do i od betoniarki; transport zaprawy rurociągiem jest tańszy niż innymi środkami.
Kamieniwo, czyli 65-55% masy betonu, można układać w dowolnych warunkach atmosferycznych(program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Możliwość optymalnej organizacji placu budowy, mechanizacji i automatyzacji procesu betonowania.
Eliminacja przygotowania powierzchni betonu do dalszego betonowania po przerwie roboczej.
Możliwość betonowania miejsc trudno dostępnych jak np.: sztolnie, obudowa tuneli, węzły gęsto zbrojone, uszkodzenia konstrukcji betonowych i murowych.
Możliwość zabetonowania elementów w skomplikowanym deskowaniu, wypełnionym instalacjami, bez niebezpieczeństwa ich uszkodzeń lub przemieszczeń.
Eliminacja segregacji kruszywa grubego, szczególnie ciężkiego (np. barytowego).
Możliwość uzyskania jednorodnych betonów nawet w dużych masywach (np. w zaporach).
Eliminacja sztucznego zagęszczania (np. wibrowania) (uprawnienia budowlane).
Uzyskanie betonu o małym skurczu, małej kaloryczności i podwyższonym module odkształcalności.
Możliwość centralnego wytwarzania zaprawy lub mieszanki i jej transportu cysternami.

Betonowanie dwuetapowe

Wadami metod dwuetapowego betonowania są:
- Konieczność stosowania czystego kamieniwa i frakcjonowanego piasku
- Konieczność stosowania specjalnych, nietypowych urządzeń mieszalnych i sprzętu kontrolnego (program egzamin ustny).
- Konieczność bardzo dokładnego przestrzegania receptur.
- Brak tradycji i doświadczeń (opinie o programie).
- Ograniczenie możliwości stosowania ze względu na: wielkość, wymiary kształt i charakter pracy elementu (np. do elementów cienkościennych, wiotkich, rozciąganych, skręcanych metody dwuetapowego betonowania są mai: przydatne) oraz na zasoby kamieniwa grubego (np. w Polsce północnej występują braki kamieniwa).

Poszczególne metody I grupy różnią się między sobą techniką realizacją i technologią specjalnych mieszanek lub zapraw, w mniejszym zaś wymaganiami dotyczącymi podstawowych materiałów: cementu, piasku, kamieniwa, wody.
Metoda Colcrete (colloidal concrete) opracowana zestala w Anglii ok. 1930 r. i opatentowana. Istotą metody jest sposób wytwarzania specjalnej mieszanki tzw. colgrout (colloidal grouting) w trójczłonowym agregacie pomp. Mieszanie odbywa się dwustopniowo. Wpienr w pierwszym członie cement + woda zaczyn, później w drugim członie zaczyn + piasek = colgrout. Domieszek na ogół nie dodaje się (segregator aktów prawnych).

Można natomiast zamiast części cementu dać popiół lotny. W pierwszym członie, w szczeliny między wirującym talerzem a obudową, ziarna cementu zostają roztarte óc stanu koloidalnego i pozbawione wszelkich błon i pęcherzy gazów. Przez odpowiednie ustawienie zaworu, zaczyn przechodzi wielokrotnie przez pompę :a lerzową, a następnie przerzucany jest do drugiego członu.

Tam po dosypniu piasku o uziarnieniu 0//0,3-0,5 mm i kilkakrotnym obiegu, mieszanka kierowana jest do trzeciego członu - pompy. Cykl jednego zarobu trwa ok. 2,0 m:r. Betonowanie (wypełnianie jam kamieniwa mieszanką colgrout) odbywa się poprzez rury iniekcyjne (spustowe) tkwiące w kamieniwie, ustawione przed zasypem kamieniwa (promocja 3 w 1).