Szkielety azbestowo-cementowe

Szkielety azbestowo-cementowe wykonuje się ze specjalnych kształtek umieszczanych na obwodzie, w środku zaś stosuje się łaty drewniane. Kształtki te łączy się z okładzinami azbestocementowymi za pomocą kleju fenolowo-formaldehydowego (uprawnienia budowlane).

Ściany osłonowe z zastosowaniem betonów należą do grupy ścian ciężkich, inne zaś wyżej wymienione do grupy ścian lekkich. Poza płytami jednorodnymi wszystkie ściany mają strukturę warstwową. Znajomość struktury ścian warstwowych jest konieczna dla właściwego zaprojektowania ścian osłonowych. Typ IV jest płytowy — warstwa paroszczelna umieszczona jest od strony wewnętrznej.

Typ III, ściana bez warstw paroszczelnych, lecz od strony zewnętrznej zastosowana jest pod okładzinę zewnętrzną szczelina wentylowana i drenowana, która jest oddzielona od warstwy izolacyjnej warstwą przeciwwiatrową (program na telefon).

Typ I, ściana bez izolacji paroszczelnej, w której jednak układ poszczególnych warstw zapewnia zmniejszenie oporu dyfuzyjnego licząc od wewnątrz do zewnątrz, co pozwala na wydzielanie się pary wodnej lub odprowadzenie wody kondensacyjnej na zewnątrz (program na komputer).
W rozwiązaniu konstrukcyjnym ścian typu drugiego należy zwracać uwagę, aby okładziny zewnętrzne były wykonywane z materiałów nie podlegających łatwo uszkodzeniom.

W razie uszkodzenia może nastąpić zjawisko gromadzenia się wilgoci pomiędzy przeponami, mogące spowodować zniszczenie izolacji termicznej. Należy bezwarunkowo przestrzegać właściwej kolejności warstw w przegrodzie, które powinny zapewniać nie tylko odprowadzenie ze ścian osłonowych pary wodnej, ale i umożliwiać łatwe wyschnięcie materiałów z wilgoci budowlanej w przypadku wykonania prefabrykatów ściennych przy zastosowaniu procesów mokrych (program egzamin ustny).

Okładzina zewnętrzna

Jeżeli okładzina zewnętrzna przekrywająca izolację termiczną ma pewną zdolność przepuszczenia pary wodnej, jak np. beton, tynk, płyty azbestowo-cementowe, to taką strukturę nazywamy zamkniętą oddychającą, zaś w przypadku okładzin zewnętrznych całkowicie nie przepuszczających pary wodnej — zamkniętą nieoddychającą (opinie o programie). Ściany o strukturze zamkniętej oddychającej można stosować, jeżeli materiał izolacji cieplnej jest odporny na zawilgocenie (np. styropian lub płyty z wełny mineralnej na spoiwie bitumicznym).

Przy strukturze zamkniętej nieoddychającej należy liczyć się, że na granicy między okładziną zewnętrzną a izolacją termiczną może się łatwo skraplać para wodna; z tego względu konieczne jest stosowanie okładziny paroszczelnej od strony wewnętrznej.
Stopień zawilgocenia zależy od własności kapilarnych okładziny i ma duży wpływ dla materiałów porowatych, np. dla gazobetonu lub cegły (segregator aktów prawnych).

W materiale z porami do 0,1 mm występuje działanie sił kapilarnych. Przy porach większych niż 1,0 mm wpływ kapilarności ustaje. Z powyższego wynika, że nie należy stosować na okładzinę zewnętrzną materiału o dużej zdolności podciągania kapilarnego, a połączenia elementów powinny charakteryzować się dostateczną szczelnością. W przypadku okładzin całkowicie wodoszczelnych wymagana jest specjalna staranność w wykonaniu szczelności połączeń prefabrykatów.

Jeżeli okładzina zewnętrzna jest niecałkowicie wodoszczelna, należy chronić izolację termiczną przed zawilgoceniem, stosując za nią szczelinę powietrzną wentylowaną i drenowaną (promocja 3 w 1).