Sztuczne suszenie

Sztuczne suszenie jest tylko środkiem pomocniczym, powierzchnia zewnętrzna bowiem wysycha jedynie na okres przejściowy i woda włoskowata wkrótce się na niej ukazuje (program uprawnienia budowlane na komputer). Tego rodzaju sztuczne osuszanie jest skuteczne jedynie wówczas, gdy ma miejsce tylko powierzchniowe zawilgocenie już suchego betonu lub muru wskutek opadów atmosferycznych, przypadkowo rozlaną wodą itp.
W specjalnych okolicznościach, w celu ochrony przed zawilgoceniem na skutek opadów atmosferycznych, zaleca się rozpiąć nad izolowanym obiektem płótna żaglowe lub ustawić prowizoryczne daszki ochronne.

Jeśli nie ma całkowitej pewności co do należytego osuszenia izolowanych powierzchni, a termin wykonania robót jest krótki, należy w celu uzyskania powłoki gruntującej zastosować emulsje asfaltowe pkt 12 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Powłoki izolacyjne tworzą na powierzchni budowli warstwę ochronną, przez którą przenikanie wilgoci, płynów i szkodliwych gazów jest uniemożliwione, jeśli warstwa ta nie wykazuje rys i uszkodzeń. Powłoki powinny mieć dobrą przyczepność do izolowanego podłoża i być na tyle plastyczne, aby mogły ulegać pewnym odkształceniom i stanowić pokrycie rys włoskowatych budowli nie pękające i nie łuszczące się.

Doświadczenia budowlane i badania wykazały, że przez jednokrotne gruntowanie oraz podwójne powleczenie powierzchni betonu masą powłokową uzyskuje się warstwę ochronną zabezpieczającą przed kwasami, zasadami i solami o słabym stężeniu (uprawnienia budowlane).
Działanie ochronne, w zależności od stężenia i zawartości szkodliwych składników w wodzie, będzie ograniczone do krótszego okresu (kilku lat).

Nie można zatem liczyć, ze kilkakrotne powleczenie betonu lub muru zapewni trwałą ochronę. Tym bardziej powłoki bitumiczne stanowią skuteczny środek ochronny betonu, który jest szczególnie wrażliwy na szkodliwe działanie wód agresywnych w pierwszych latach po jego wykonaniu. Nawet jeśli powłoka zostanie z czasem uszkodzona, widoczne jest jej działanie, ponieważ dzięki tej powłoce beton starzejąc się staje się bardziej odporny na wpływy chemiczne (program egzamin ustny).

Powłoki izolacyjne

Materiały stosowane na powłoki izolacyjne mogą być dostarczone w postaci stałej (wówczas przed użyciem należy je doprowadzić do stanu płynnego przez podgrzewanie) względnie w postaci płynnej lub plastycznej, w jakiej używa się ich do powlekania na zimno. Jeżeli zachodzi konieczność powlekania betonu lub wypraw wilgotnych, stosuje się emulsje asfaltowe.
Materiały stosowane na gorąco topi się przed nałożeniem i w tym stanie układa się je na izolowaną powierzchnię. Materiały te gęstnieją i twardnieją stopniowo w miarę ostygania. Stopień płynności tych materiałów zależy od temperatury, do jakiej zostały ogrzane (opinie o programie).

Przed przeróbką materiału na masę powłokową należy rozdrobnić go na kawałki i roztopić w kotłach ustawionych w pobliżu miejsca zużycia. Do stapiania materiałów należy używać kotłów o kształtach zaokrąglonych w przekroju pionowym, nie można natomiast stosować (co się najczęściej zdarza w praktyce) bębnów blaszanych, użytych uprzednio jako opakowanie. Roztapianie materiałów w bębnach uniemożliwia dobre wymieszanie, wskutek czego na dnie tworzy się warstwa skoksowanego bitumu. Kotły powinny być wyposażone w termometry. W czasie podgrzewania topiony materiał należy intensywnie mieszać. Celowe jest stosowanie kotłów wyposażonych w mieszadła mechaniczne.

Materiały asfaltowe należy podgrzewać do temperatury 180°C, a materiały smołowe do temperatury 120°C (segregator aktów prawnych).
W literaturze niemieckiej spotyka się zalecenia co do temperatury, jaką powinien mieć lepik w kotle oraz na miejscu zużycia.

Temperatura lepiku asfaltowego w kotle powinna wynosić od 200 do 220°C, a na miejscu zużycia od 180 do 200°C, temperatura zaś lepiku smołowego odpowiednio od 160 do 180°C i od 150 do 160°C.
Jeśli chodzi o nasze lepiki, to podane temperatury wydają się nieco za wysokie, może bowiem nastąpić ich przegrzanie (przepalenie) (promocja 3 w 1).