Sztywne połączenie z belkami

Badania wykazały, że stropy międzypiętrowe z belkowaniem drewnianym nie spełniały niekiedy wymagań normowych dotyczących tłumienia dźwięków powietrznych i odgłosów stąpania. Hałas z restauracji, urządzonej w lokalu przeznaczonym początkowo na inne cele, przedostawał się przez konstrukcję stropu do położonego wyżej mieszkania z intensywnością nie do przyjęcia, i to mimo wykonania (co prawda niewłaściwego) dodatkowego sufitu podwieszonego. Po zmierzeniu akustycznej izolacyjności właściwej tego stropu okazało się, że strop zamiast normowej izolacyjności R_w = 62 dB (El = +10 dB) ma zaledwie izolacyjność R_w = 52 dB (El = ±0 dB). W innych przypadkach warstwy podłogowe (płyty wiórowe) były sztywno połączone z belkami drewnianymi, na skutek czego odgłosy stąpania były niewystarczająco tłumione, a skrzypienie było wyraźnie słyszalne w poniżej leżących mieszkaniach (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeżeli podłoga lub podsufitka są sztywno związane z drewnianymi belkami stropu, to dźwięki przenoszą się w zasadzie przez belki. Teoretycznie można by temu zaradzić przez zwiększenie odstępu belek w celu zmniejszenia liczby mostków dźwiękowych lub podział belkowania na oddzielne dźwigary dla górnej i dolnej warstwy stropu. Ponieważ jednak odstępy między belkami są zwykle ustalone z góry, a podział belkowania na oddzielne dźwigary bardzo kosztowny, poprawy akustycznej izolacyjności konstrukcji należy przede wszystkim szukać w sposobie połączenia belek zarówno górnej warstwy podłogowej, jak i dolnej warstwy sufitu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Sztywne połączenie z belkami drewnianej podłogi, płyt wiórowych służących za podkład wykładziny lub np. powoduje powstanie powierzchni bezpośredniego przenoszenia dźwięków. Szczególnie przy połączeniu na gwoździe powoduje to przenoszenie skrzypienia przy chodzeniu (uprawnienia budowlane).

Podsufitka i sufit

Także sztywne połączenia podsufitek powodują pogorszenie akustycznej izolacyjności stropu. Do tego dochodzą takie ujemne wpływy, jak np.: niekorzystne odbijanie dźwięków przez lekkie i sztywne powłoki, przedostawanie się bez przeszkód dźwięków powietrznych przez nieszczelności powłok lub ich połączeń ze ścianami, gdy pusta przestrzeń w stropie nie jest wypełniona lub gdy wypełniono ją niewłaściwym (zbyt mało porowatym) materiałem (program egzamin ustny).

Na tłumienie dźwięków ujemnie wpływa korzystny skądinąd mały ciężar stropu między belkami. Ciężar ten powinno się więc zwiększać, stosując zasypki w polu między belkami lub na belkach. Jest to skuteczne jednak tylko wtedy, gdy górna i dolna warstwa stropu są pod względem akustycznym oddzielone od belek (opinie o programie).

W stropach z belkami drewnianymi zarówno podłoga, jak i sufit powinny być pod względem akustycznym oddzielone od belek. Podłogowe warstwy stropu można układać na zasypce piaskowej, nasypanej na belkach, służącej jednocześnie do zwiększenia ciężaru stropu. Jeśli projektuje się zasypkę między belkami, to górną warstwę stropu należy ułożyć co najmniej na pasmach z miękkiego materiału izolacyjnego (segregator aktów prawnych).

Podsufitka i sufit powinny tworzyć warstwę możliwie ciężką i szczelną, ale podatną na zginanie (np. warunki te spełnia otynkowana warstwa z desek, dwie warstwy płyt gipsowo-kartonowych). Należy ją przede wszystkim wtedy, gdy górna warstwa stropu nie może być oddzielona od belek np. zasypką podwiesić do przenoszącej dźwięki konstrukcji nośnej punktowo i sprężyście albo przymocować do belek za pomocą krzyżowego rusztu z łat. Szczególnie należy zważać na szczelne i elastyczne połączenie ze wszystkimi sąsiednimi elementami budynku. Pustą przestrzeń wewnątrz stropu należy wyłożyć możliwie porowatym materiałem pochłaniającym dźwięki (np. matami z włókna mineralnego), W budynkach mieszkalnych nośne elementy stropów są zwykle przykrywane warstwami powierzchniowymi (promocja 3 w 1).