Szybki rozwój budownictwa

Szybki rozwój budownictwa mieszkaniowego i przemysłowego, jaki nastąpił po II Wojnie Światowej, postawił przed służbą techniczno-budowlaną zadania, które należało jak najszybciej zrealizować (program uprawnienia budowlane na komputer).
Spełnienie tych zadań w terminie najkrótszym możliwe było jedynie przez zastosowanie jak największego zmechanizowania budownictwa oraz przez zorganizowanie zaplecza budowlanego, skąd dana budowa jest zaopatrywana w materiały, elementy budowlane, maszyny itp.

Bardzo ważnym ogniwem takiego zaplecza są betoniarnie i zakłady prefabrykacji, produkujące gotowe elementy dla zmechanizowanej i wznoszonej w szybkim tempie budowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Zakłady prefabrykacji są to wytwórnie, w których wyrabiane są betonowe i żelbetowe elementy budowlane.
Rozróżniamy trzy rodzaje zakładów prefabrykacji.

Betoniarnie typu polowego znajdujące się bezpośrednio na większych budowach, produkując elementy wyłącznie dla potrzeb danej budowy. Betoniarnie takie są zakładami przenośnymi, prowizorycznymi i nie wymagają specjalnego zmechanizowania. Po zakończeniu budowy przenosi się je na nowy teren budowy unikając w ten sposób kosztów transportu elementów prefabrykowanych (uprawnienia budowlane).
Istnieją również betoniarnie połowę; wymagają one większego zmechanizowania, gdyż asortyment produkcyjny budownictwa przemysłowego obejmuje elementy konstrukcyjne o dużych wymiarach i znacznym ciężarze, jak kratownice, wiązary dachowe, podciągi, słupy itp.

Obecnie z uwagi na konieczność przyśpieszenia tempa rozbudowy miast i osiedli wprowadza się całkowite zmechanizowanej uprzemysłowienie budowy. Coraz częściej stosuje się wielkowymiarowe prefabrykowane elementy konstrukcyjne, które ze względu na znaczne wymiary i ciężar wykonywane są często w betoniarniach polowych na placach budowy lub w ich pobliżu. Betoniarnie takie wymagają dużego zmechanizowania w postaci różnego rodzaju dźwigów (program egzamin ustny).

Cykl produkcji

Do betoniarni typu polowego zaliczamy jeszcze betoniarnie wiejskie stałe lub przenośne, które produkują dla potrzeb szybko rozwijającej się wsi elementy budowlane, drogowe i kanalizacyjne (dachówkę, cegłę cementową, pustaki, elementy nawierzchniowe, kręgi, rury itp.) (opinie o programie).
Drugim typem betoniarni są zakłady prefabrykacji o charakterze produkcji półprzemysłowej, tzn. zakłady istniejące przy zjednoczeniach budowlanych.

Są to zakłady stałe, o ustalonym asortymencie produkcji, uzależnione od zapotrzebowania danego zjednoczenia. Są one w dużym stopniu zmechanizowane z zastosowaniem taśmowego sposobu produkcji, w wyniku czego betoniarze specjalizują się w jednym kierunku. Masowa, jednorodna i łańcuszkowa metoda produkcji wpływa dodatnio na jakość wykonywanych elementów, sprzyja zmniejszeniu kosztów własnych oraz kosztów budowy.
Odpowiednie zmechanizowanie tych zakładów umożliwia produkcję różnego rodzaju i typu belek stropowych, płyt dachowych i ściennych, nadproży okiennych, składanych i przenośnych baraków żelbetowych i wielu innych elementów (segregator aktów prawnych).

Trzecim typem są zakłady całkowicie zmechanizowane i produkujące elementy w zakresie konstrukcji montażowo-budowlanych. Zakłady takie są przystosowane do produkcji różnych elementów budowlanych, a także wielkowymiarowych elementów budynków mieszkaniowych i hal fabrycznych; elementy te po przewiezieniu na plac budowy łączy się za pomocą dźwigów w jedną całość.

Taki cykl produkcji umożliwia bardziej ekonomiczne wykonanie budowy, a w szczególności zmniejszenie stanu robotników niewykwalifikowanych na budowie do minimum. Na budowie wówczas potrzebna jest tylko minimalna liczba fachowców przy pracach wykończeniowych. Natomiast w zakładach prefabrykacji niezbędni są liczni fachowcy. Zakłady te wymagają olbrzymich nakładów inwestycyjnych, gdyż pod względem organizacji produkcji niczym właściwie nie różnią się od olbrzymich fabryk metalowych czy maszynowych (promocja 3 w 1).