Szybkość korozji

Dla zwykłej stali w wodzie naturalnej można ogólnie przyjąć, że działanie inhibitujące mają wodorowęglany i ziemie alkaliczne oraz zwiększenie wartości pH, działanie zaś stymulujące korozję zawartość soli i kwasów (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jak wspomniano w poprzednim punkcie, inhibitowanie jest powiększane przez polaryzację katodową i zmniejszane przez polaryzację anodową, przy której inhibitory mogą powyżej pewnej wartości potencjału całkowicie utracić swoje własności, co doprowadzi do powstania intensywnej korozji wżerowej.

Wzajemne oddziaływanie czynników inhibitujących i stymulujących na przebieg reakcji anodowych ma bardzo duże znaczenie dla procesu korozyjnego. Jeżeli nie ma wyraźnej przewagi jednego z procesów, tzn. przy niepełnej stymulacji lub niepełnym działaniu inhibicyjnym, mogą powstawać tzw. niejednorodne elektrody mieszane wywołujące silną korozję lokalną. Podobne oddziaływanie mają stymulatory dla metali pasywowanych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Na szybkość korozji mają również wpływ i inne czynniki, np. ogólnie biorąc wzrost temperatury przyspiesza przebieg reakcji, podobnie jak ruch środowiska korozyjnego względem metalu. Krótką charakterystykę wpływu różnych czynników na korozję podano poniżej (uprawnienia budowlane).

Tlen. Korozja większości metali w roztworach wodnych zawierających sole zachodzi z depolaryzacją tlenową, stąd szybkość korozji zależy od doprowadzenia do powierzchni metalu rozpuszczonego tlenu. Tlen w elektrolitach utlenia znajdujący się w obszarze katodowym wodór, który jako depolaryzator zmniejsza natężenie prądu korozyjnego. Wskutek utleniania znajdujące się w pobliżu rozpuszczone żelazo zostaje przekształcone w nierozpuszczalny wodorotlenek żelazowy, wytrącany w postaci rdzy. Zmniejsza się przez to stężenie jonów żelaza w roztworze, do którego będą w większej ilości doprowadzane dalsze jony żelaza, a więc korozja ulega przyspieszeniu (program egzamin ustny).

Dwutlenek węgla

Przy dużym stężeniu w wodzie, rzędu powyżej 20 cm³/l, może wystąpić dodatnie oddziaływanie tlenu jako pasywa tora. Szybkość korozji wielu metali w różnych środowiskach zależy jednocześnie od stężenia jonów wodorowych pH. Gdy w roztworze nie ma tlenu, korozja ustaje przy pH = 5. Przy zwiększaniu zawartości tlenu szybkość korozji wzrasta, szczególnie w roztworach obojętnych. W obszarze zasadowym, tj. dla pH > 9, obserwuje się znaczne zmniejszenie agresywności korozyjnej, co tłumaczy się ochronnym działaniem warstwy Fe(OH)₂ osiadającego na powierzchni żelaza. Przy pH =13 szybkość korozji stali jest praktycznie równa zeru, niezależnie od stężenia tlenu w roztworze (opinie o programie).

Rozpuszczony w wodzie dwutlenek węgla C0₂ przekształca nierozpuszczalne węglany w rozpuszczalne dwuwęglany i utrzymuje potrzebny stan równowagi. Natomiast nadmiar C0₂ nie jest pożądany, gdyż jest on agresywnym czynnikiem korozyjnym. Przy analizie wody rozróżnia się wolny równoważny (towarzyszący) i wolny agresywny C0₂. W wodzie zawierającej równoważny dwutlenek węgla tworzy się na żelazie warstwa ochronna zmniejszająca w znacznym stopniu korozję. Natomiast nadmiar wolnego CÓ₂ rozpuszcza te warstwy ochronne lub uniemożliwia ich tworzenie się (segregator aktów prawnych).

Ponadto sam C0₂ jest czynnikiem bardzo agresywnym korozyjnie, zwłaszcza przy zawartości rozpuszczonego tlenu. Rozpuszczone sole. Duży wpływ na szybkość korozji ma zawartość różnych soli w roztworze wodnym, przede wszystkim dlatego, że rozpuszczają one produkty korozji lub powodują powstawanie nierozpuszczalnych warstw ochronnych.

Na przykład węglany lub fosforany sodu i potasu tworzą na anodowych obszarach powierzchni żelaza nierozpuszczalne warstwy węglanu lub fosforanu żelaza. Chlorki, siarczany i azotany metali alkalicznych działające na niektóre metale (np. na żelazo) tworzą rozpuszczalne produkty anodowe i katodowe (promocja 3 w 1). Natomiast siarczany wielu metali tworzą na anodowych częściach innych metali warstwy nierozpuszczalne, np. siarczan ołowiu. Inne sole, np. chromiany, dwuchromiany, manganiany, tworzące na powierzchni metalu warstwy o charakterze tlenków, mają działanie pasywujące powierzchnie żelaza i jego stopów.